Ik schrik bij de binnenkomst deze morgen van de kleur van Tjip. Haar gezicht vaal geel en haar omhoog liggende rechterarm bleek wit. De arm die voor de draaiende ventilator ligt voelt koud aan. Ik zet deze uit, haar buik voelt heet van de koorts,doch haar hoofd niet. Het lapje dat ik gisteren nat op haar koortsige hoofd legde,ligt er nog precies zo,maar nu kurkdroog. Ik berg mijn tas op, neem een mondkapje en loop met een kleine onderbreking terug naar haar bed. Dan zie ik dat ze is overleden, ik kan het eigenlijk niet geloven. Ik wacht even, maar zie geen ademhaling en voel geen hartslag meer. Tjimmi bevestigd mijn constatering.
Het vreemde is dat er een hele tijd niets gebeurd, alleen heeft Pakai de gisteren aangebrachte sonde voor voeding verwijderd en Lang een laken over haar heen gelegd.
Ongeveer een uur later verschijnen er twee moslim vrouwen,die haar op een speciale manier gaan inpakken met de ongebleekte katoenen doeken. Deze handelingen duren een hele tijd en er staan heel wat mensen te kijken,maar de vrouwen gaan zwijgend, ongestoord door met hun werk.
Het word me nu duidelijk waarom Tjip zo schuchter naar me was. Waarom ze niet met me praatte.
Ik maak ongevraagd een paar foto,s.Ik wil de vrouwen in hun geconcentreerd bezig zijn niet storen.
Ik zie dat Wan, die ook moslima is, snel een hoofddoek heeft opgedaan.Later zegt Wan me "ze heeft op jou gewacht met dood gaan"
Daarna zitten de vrouwen nog een paar uur naast het bed bij de opgebaarde Tjip.
Als ik de vrouw die me eerder in het Engels aansprak, vraag of ze iets willen drinken zegt ze dat het ramadan is.Ze geeft me haar visite kaartje en vraagt of ze een paar foto,s op de mail mag hebben. Daarop zie ik dat ze uit LopBuri komen en daarom al ze snel na het overlijden hier waren.
Pas in de middag komt een Imam en een groep jongetjes in traditioneel moslim kleding de zaal en wordt ceremonieel de kist afgevoerd.
IN MEMORIAM : TJIP 34 jaar
+zaterdag 4 augustus om 8.50 u.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten