Het is Annan (bed 25) vandaag gelukt om naast zijn bed te staan. Hij heeft zelfs met ondersteuning een paar pasjes gelopen. Dit was letterlijk en figuurlijk een stap in de goede richting.
Mijn wens om voor mijn vertrek hem op de been te krijgen is vervuld.
Nèn heeft bezoek van zijn/haar moeder. Met trots komt ze mij vertellen dat zij drie weken thuis mag komen.
In bed 32 is Hod (van de vierde verdieping) komen te liggen. Hod kon twee weken geleden nog lopen, zij het moeilijk.Nu zijn zijn beide benen erg spastisch. Hij vraagt me om zijn benen te masseren, ze voelen keihard aan.Ik scheer zijn hoofd kaal omdat ik zie dat zijn hoofdhuid helemaal wit is van schimmelinfectie. Met een kaal hoofd is dat beter te behandelen.
Vandaag zag ik pas goed hoeveel Wiray heeft moeten inleveren.Ik hoop dat ze de kracht heeft dit te boven te komen. Vandaag weigerde ze niet alleen eten maar moest ik ook alle zeilen bijzetten om haar medicatie binnen te krijgen.
Wan, die twee bedden verder ligt, zij me dat Wiray vannacht in haar slaap een paar keer op mij geroepen had.
Juy, die gisteren naar de vierde verdieping moest verhuizen is nog erg ongelukkig.Toen ik haar vanmiddag ging opzoeken voor de beloofde massage begon ze weer te huilen. Na de massage had ze zich toch weer een beetje herkregen en betaste ze nieuwsgierig de knuffel die ik voor haar had meegenomen.
Ik heb altijd een erge hekel aan nagels knippen gehad bij de patiënten.Op de eerste plaats kon ik niet overweg met de nagelknippers van hier,en ten tweede vond ik het een vies karweitje. Ik probeerde me er altijd voor onderuit te maken en liet het ook vaak aan Mami over. Nu heb ik een goed nagelschaartje en een fijne vijl aangeschaft en vind ik het zelfs leuk om te doen. Aanvankelijk keken ze erg raar op en waren bang als ik met m,n schaartje aankwam.
Het is een hele kunst om de (op slot zittende) vuist van Thanit open te vouwen en dan open te houden om zijn nagels te knippen en te vijlen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten