zondag 31 maart

Pas als ik mijn beker (afgekoelde) thee half uit heb zie ik dat de oppervlakte bezaaid is met verdronken mieren...
De druk van het water uit de douchekop is maar minimaal, het wegspoelen van de shampoo uit mijn haren heeft enige tijd nodig...
Bij het afdrogen zie ik tot mijn schrik zie ik dat ik een grote bloeduitstorting op de achterkant van mijn linker bovenbeen heb als gevolg van het brommer incident.

 

 

vrijdag:
Omdat we vandaag met drieën zijn maak ik tussendoor even tijd om een paar (Babydoll) bedblouses van Wan, de corpulente patiënte in bed 12 wijder te maken. Ik had haar gevraagd (om tijd uit te sparen) of zij ze alvast los kon tornen zodat ik er de spie van een andere stof (T shirt op de markt gekocht) er tussen kon zetten, echter nu heb ik nog meer werk omdat ze er een paar keer in geknipt heeft.
Ze is zó tevreden over het resultaat dat ik er nog twee mag doen.....

Ja hoor, het is weer zover er wordt Scabiës (schurft) bij me geconstateerd.Ik had zelf al een vermoeden vanwege hevige jeuk. Een paar jaar is het goed gegaan maar nu ik weer aan een behandeling geloven.(smeersel over je hele lichaam)
Het personeel zal dit niet snel oplopen omdat ze nauwelijks fysiek contact komen met de patiënten.

Er zijn gelukkig ook goede voorbeelden van bezoekers.Ze tonen respect en maken belangstellend een praatje met de patiënten. Zoals gisteren die jonge man die zelfs even wilde meehelpen, zijn vriend stond twijfelend om naar binnen te gaan,buiten op hem te wachten. Ook de vrouw vandaag die echt betrokkenheid toonde.

Een van de vele katten jaagt een kleine rat van de ene naar de andere kant van de vuilniszak.
Ik heb even naar het schouwspel staan kijken toen plots de rat de kans kreeg en in de put dook.

Vanavond op uitnodiging van Marijke met Mami gaan uit eten. Grotendeels ging het gesprek natuurlijk over de patiënten.

zaterdag:
Vandaag moet Marijke voor haar visumverlening het land uit. Ze neemt de nachttrein vanuit Ayutaya naar Laos en is dinsdag weer terug.

Hier en daar begin ik al aan te geven dat ik binnenkort weer naar huis ga en dat gaat als een lopend vuurtje rond.

Mami verteld me dat het moeilijk wordt om een offerte voor de reparatie van het dak van Metatam gedaan te krijgen. Bij twee firma,s lieten ze het afweten toen bekend werd dat er ook op de zaal van de patiënten gewerkt moet worden aan het plafond. Plots hadden ze niet genoeg mensen om de klus te klaren. Maar we zoeken verder!

zondag: (Pasen in Nederland)
Eindelijk is er een bed op de tbc ruimte erbij gekomen.Het is wel een heel gedoe als ik Sirichai wil verzorgen. dan moet ik eerst twee bedden uit elkaar schuiven om bij de patiënt te kunnen.

Sutikan maakt een lelijke val als hij naar het winkeltje wil lopen met de looprek. Een paar mensen helpen hem overeind. Ik had net vandaag willen voorstellen hem met de rollator te leren omgaan.Gelukkig was dit nog niet het geval, anders had ik me schuldig gevoeld. Ik koel zijn pijnlijke elleboog met ijs en dep met Betadine zijn schaafwonden.

Ik laat alvast bij Pakai (winkeltje) 5000 baht aan voorschot achter zodat Marijke en Mami dat in de eerstkomende tijd aan de patiënten kunnen spenderen.

Somjai van de handwerk ruimte heeft al meerdere kleurige tulpjes gehaakt...

                                   ...de tulpjes staan klaar voor de verkoop...ik zal er een stel mee naar Nederland nemen, misschien wordt het dan wel lente....

woensdag 27 maart

Bij het binnenkomen van het hospice zie ik tot mijn verbazing, maar vooral tot mijn grote verrassing dat Ram weer in zijn bed ligt,terug uit het ziekenhuis. Door de vermoeidheid van de laatste paar dagen ben ik er niet meer toe gekomen hem te bezoeken. Met mijn tas nog om loop ik naar hem toe om hem te begroeten,
Hij pakt me vast en drukt me stevig tegen zich aan en blijft me even vasthouden. Ik kan mijn tranen niet tegenhouden als ik zie hoe goed de blij lachende Ram eruit ziet. Dit had ik niet durven dromen.....
Gelukkig gebeuren hier soms ook nog wonderen.


Tanin...
...teruggetrokken, nooit op de voorgrond, stil en vriendelijk.
ligt meestal op zijn buik vanwege de grote doorlig wond bij zijn stuit.
Ik hou zijn hand vast bij het pijnlijk verzorgen van zijn wond, met de andere verjaag ik de opdringerige vliegen...
een enkele keer vraag je me je rug te masseren,
beperkt door je mager zijn wordt dit meer een streling.... en ontspannen sluiten jouw ogen zich.
stilletjes vertrek ik dan een poosje later en slaap jij nog even verder....

Tokta is terug uit het ziekenhuis. Ze moet tevreden zijn met een matras op de grond omdat de tbc ruimte inmiddels vol is en geen bed beschikbaar is..

Tiboa wil alles mooi maken. Het is een lust voor het oog om hem bezig te zien.

                                                      ... het nog in aanleg nieuwe perkje...

Elk plekje dat onverzorgd is of braak ligt knapt hij op en maak er een perkje van.

Ik heb hem wat geld gegeven om wat plantjes te kopen,wat hij ook meteen diezelfde middag doet

              ...een schoon kleed en een pot Afrikaantjes op het altaartje bij Boeddha..

Somsak heeft vandaag bezoek,rechts naast hem zijn dochter.

Met trots liet hij zijn nieuwe slippers zien die het afgetrapte exemplaar door mij werd vervangen.

Ik zag in het guesthouse een gehaakte tulp in een potje staan en dacht meteen dat dit een idee zou zijn om in de handwerk ruimte nagemaakt te kunnen worden.

Ik gaf het aan Phom en twee uur later liet ze me een na gehaakte tulp zien. Zij had zelfs het vlindertje dat in het originele potje van stof was gemaakt ook gehaakt.

(op de achtergrond zie je uitgestalde spulletjes voor de verkoop)

...de onvermoeibare Tiboa in de hitte aan het werk in de tuin.(vandaag 37 graden)
We missen hem wel erg in het hospice, vooral patiënt Wiray vraagt een paar keer per dag naar hem...

                                   Nung heeft zich weer eens laten strikken voor een grapje....

maandag 25 maart

Het lijkt wel of Anan getraumatiseerd is. Hij kijkt vaak angstig als er iemand in zijn buurt komt en volgt die dan met bange ogen. Hij lacht niet meer en reageert niet meer als vroeger. Bijna iedereen gaat ruw met hem om en kijken dan vreemd als wij, Marijke en ik geduldig hem verzorgen en te eten geven, wat door zijn traagheid best lang kan duren. Vandaag zag ik ook weer een wondje op zijn knie,wellicht het gevolg van het ruw benadelen.

Nung daarentegen is wel heel geliefd. Zoals ze met hem omgaan deden ze dat vroegen ook met Anan.
Nung is altijd blij en ook in voor een grapje.

 

Ze hebben hem een schort aangetrokken en moet ermee paraderen, ondanks dat hij het zelf niet kan zien,hij is blind heeft hij er grote schik in.

 

Een dezer dagen was er een groep mensen die geld aan de patiënten uitdeelden.Telkens als ze iemand een biljet toestopte werd dat eerst uitgebreid ongevraagd gefotografeerd.

Bij zulke taferelen moet ik me altijd uit de buurt maken om me niet te ergeren.

 

 

Met deze foto die ik zaterdag in het zwembad maakte wilde ik de strak blauwe lucht weergeven,maar door het felle licht geeft de foto niet de juiste kleur van het blauw.

Het water van het zwembad was zo warm dat het je niet opfriste.Voor het eerst dreef er allerlei rommel en viezigheid in.

 

Woensdag is er een nieuwe patiënt in de al volle tbc ruimte gekomen. Hij wordt op een brancard tussen de andere bedden geschoven. Hij mocht nog niet geschoren worden omdat zijn papieren nog niet in orde waren en dus eigenlijk illegaal verblijft. De dag erna hoorde ik plots een enorme herrie en was de brancard met patiënt en al op de grond geklapt. Gelukkig was de man goed terecht gekomen en had het kussen nog onder zijn hoofd toen hij op de rond lag.

Later bleek hij toch een flinke schaafwond op zijn rug te hebben.Inmiddels is Tokta, de enige vrouw in de tbc ruimte naar de vierde verdieping verhuist om plaats voor hem te maken.

 

Ik ben ondanks mijn weerstand toch met een antibioticum kuur moeten beginnen.Mijn ontstoken duim wil niet genezen en is pijnlijk tijdens het werk, masseren is er even niet bij.daarbij had ik gisteren een ongelukje, tijdens het vullen van de tank van de brommer viel deze van de staander.

De net getankte benzine gutste uit de nog geopende tank. Door het snel weer willen optillen van de brommer verrekte ik een spier in mijn linker dijbeen.Ik in flits dacht ik, o nee weer geen zweepslag en probeerde te lopen, wat wel ging. De vrouw van het stalletje kwam toelopen en wees me op mijn bloedende arm, die inmiddels mijn witte broek en hemd besmeurd had. Ze was zo lief om pleisters en jodium uit haar winkeltje te halen.Ik terug naar huis om mijn bebloede kleding in orde te brengen en weer richtig tempel gereden.

In de loop van de dag werd de pijn erger, maar kon uiteindelijk toch blijven werken.

De dag erna merkte ik pas dat ik de tankdop miste, omdat ik weer de bijna helemaal leeggelopen tank weer moest vullen.

 

Zaterdag is Mami gelukkig weer gekomen.Wat vooral ook fijn is bij het eten geven.

Toen in zondagmorgen de zaal binnen kwam,keek ik mijn ogen uit.Op alle bedden dezelfde nieuwe mooie frisse lakens. De patiënten hadden allemaal een nieuw licht grijs shirt aan, het zag er prachtig uit.

Pon heeft de tekening klaar die hij voor me maakte. Ik heb nog twee prenten laten kopiëren om hem het weer opgepakte tekenen te continueren.

 

 

Mami bezig met het knippen van de haren.

 

Pakai wil poseren bij het nieuwe bloemstuk...

 

 

dinsdag 19 maart

Zondag was het huwelijksfeest van Lek (restaurantje) en haar man. Honderden gasten waren uitgenodigd op de bruiloft.
Marijke, Andy (gast in het guesthouse) en ik waren de enige westerlingen.

Natuurlijk met het bruidspaar op de foto..

 

Het was een doorlopend opdienen van schalen met eten.

Toen dat tegen negen uur gedaan was ging bijna iedereen naar huis.

De fles whisky die op elke tafel stond werd voor zover dat ze niet leeg was door de vertrekkende gasten meegenomen.

 

 Toen ik vanochtend de straat uit reed was ik verbaast daar een politieman met een fototoestel verdekt opgesteld te zien staan. Even verderop nog al een agent. Toen ik de grote weg opdraaide en de paarse vlaggen langs de weg zag viel het me te binnen dat vandaag de (kroon)prins van Thailand in LopBuri op bezoek komt.Wel vreemd dat er overal afbeeldingen van de oudste prinses ophangen.
Het is me wel bekend dat deze door de Thai veel meer geliefd is dan haar broer. Verder heb ik van het bezoek niets gemerkt.

Gisteren toen ik Tinoy vroeg om even op de balustrade in het halletje te gaan zitten om hem te kunnen scheren ging hij naast een vrouw zitten die daar zat te wachten. Deze sprong op en ging een meter verder zitten en keek verschrikt opzij naar Tinoy (gelukkig zag hij het niet)
Aan dit voorbeeld kun je zien dat mensen nog altijd ongegrond bang zijn voor iemand met hiv of aids.
Later zag ik dat ze NB haar zoon kwam brengen.

Toen ik tussen de middag zat te eten zat Thong tegenover mij met twee schaaltjes eten,waarvan hij er  aan een bezig was.Aan het andere waar bovenop een gekookte kippenpoot boven op lag begon hij toen ik klaar was met eten. Hij pakte de kippenpoot en beet er een voor een de nagels af en spuugde die in het lege bakje. Ik ging zo,n beetje over mijn nek, maar liet dat natuurlijk niet merken.
Toen peuzelde hij een hele tijd smakelijk op die poot en ik moest mijn blik afwenden om mijn eigen maaltijd binnen te kunnen houden.

 

Vandaag zijn de resterende drie rekken binnen gekomen voor de badruimte van de patiënten, die meteen op hun plaats gestald worden en ingeruimd.

Helga (vrijwilliger uit Berlijn) wil deze als schenking aanbieden i.p.v. haar verjaarscadeau cadeau. Vielen Dank, liebe Helga!! (zij komt in mei weer)

 

woensdag 20 maart,

 

de nieuwe schoenen van Lek (199 baht, euro 5,27)

 

Ook Lek oefent om weer te kunnen lopen

Kè heeft ook hem onder zijn hoede genomen.

Ik was net te laat voor de foto en daarom maar een foto van de voor het eerst gebruikte schoenen die ik gisteren voor hem kocht. Moeilijk was het om maat 45 te vinden.

 

 

Marijke in volle concentratie bij het verzorgen van de typische nagelgroei van Salai..

 

Omdat alle bedden in de tbc ruimte bezet zijn wordt de nieuwe patiënt er op een brancard bijgelegd.

 

Daar alle paden van het terrein twee weken geleden opnieuw zijn geasfalteerd is het een genot om met een rolstoel te rijden.

 

Pong moet lachen als hij me bezig ziet met het tegelijkertijd eten geven aan Wirai en Rugrok.

Twee happen voor Wirai snel naar het bed van Rugrok deze weer een hap en dan gauw terug naar Wirai die haar mond alweer voorde volgende hap open heeft. 

Eerlijk gezegd moet ik er zelf ook mee lachen.Voor Rugrok is deze methode wel goed, want als hij te snel eet moet hij overgeven.

 

 

Pong doet net of hij aan het lezen is,ondertussen vermaakt hij zich met hoe ik tussen de twee bedden heen en weer loop.

 

Na wat kilometers gemaakt te hebben mogen deze voeten (na een korte zelfmassage) uitrusten.....

 

 

 

zaterdag 16 maart

 

Gisteren heb ik me laten masseren en vroeg Srimon mijn rug extra te behandelen, niet dat ik er last van had,maar hij voelde erg vermoeid.

          Laan in het tempel complex Wat Shipa waar ook massages gegeven worden.

Er was in het middaguur teveel licht om mooie foto,s te maken, ik kom nog een keer terug.

                             bewerkte foto van Boeddhabeeld in tuin van Wat Shipa

Vanochtend voelde mijn rug enigszins beurs aan, voor mijn gevoel was hij vol blauwe plekken.
Het trok toen ik even bezig was gelukkig weg.

Omdat Anan niet uit zijn eigen drinken kan pakken en als hij al drinken krijgt aangeboden heel langzaam drinkt, krijgt hij te weinig vocht binnen.Marijke en ik maken geregeld een "drink ronde" bij de mensen die dat niet uit zichzelf kunnen,maar wij zijn er niet altijd. Ik probeer Anan te leren zelf te laten drinken met een tuit bekertje,het bekertje kan in zijn handbereik blijven zonder dat het knoeit.
Met zijn niet mobile linkerhand lukt het niet, rechts gaat net.

                                        Anan probeert zelf te drinken uit de tuitbeker.

Met de tondeuse probeer is het hoofd van Salai kaal te scheren, wat door de korstige uitslag niet makkelijk gaat. Steeds zat hij zich op zijn hoofd te krabben. Zonder haren is de uitslag beter te behandelen.
Daarna maak ik een ommetje met hem in de rolstoel waar hij naar vroeg.
Maar moet dit vanwege de warmte kort houden. Er wordt door bezoekers die ons passeren wel erg opvallend en ongegeneerd  naar hem gekeken.
Zo moest ik vanmorgen vragen aan een bezoekster toen ik hem aan het verschonen was om door te lopen, zodat ik zijn luier verder kon verwisselen waar ik mee gestopt was toen zij kwam aanlopen.
Ik had al een tijdje staan wachten maar mevrouw bleef rustig staan toekijken.

Het is vandaag weer erg benauwd, gisteren zou het zelfs 40 graden zijn geweest.

 

 

Gelukkig begint het bladerdak van de grote boom bij Pakai weer voller te worden en dus meer schaduw te geven.

Nog maar  enkele weken geleden verloor de boom zowat alle blad. Na elk zuchtje wind konden de bladvegers hun lol weer op en opnieuw beginnen met vegen.

Vandaag werden de patiënten weer overladen met snoep door bezoekers.

Deze berg is van de bedden afgehaald en wordt gesorteerd en elders uitgedeeld.

Doch een stukje fruit, waar veel behoefte aan is is niet te bekennen....

(als ik bij Pakai een grote tros bananen koop en uitdeel is daar bijna iedereen voor te vinden,maar ook elk ander soort fruit hebben ze graag). 

 

Het is me gelukt om via de hulpvaardige firma Medireva uit Maastricht anti-decubitus pleisters per internet te bestellen. Ze zijn onderweg naar een vriendin van Marijke in Amsterdam die binnenkort  hier op bezoek komt.

Mijn oprechte dank weer aan de donateurs dat ik deze dure kompressen kan aanschaffen.

 

Nung heeft al een tijd zo erg de hik dat hij vandaag ervan moest overgeven.

Meerdere malen laten drinken met een dicht geknepen neus. Ik heb hem zelfs met bakken koud water overgoten om hem aan het schrikken proberen te maken.

Wat we ook probeerde,niets hielp.

Ik zie nu dat hij inslaap is gevallen dat hij niet hikt. 

 

Tegen vier uur wordt de lucht donker, in de verte rommelt het al. Ik moet maken dat ik thuis kom.Marijke rijdt voor de zekerheid in Pakai,s auto mee. Vlak bij huis een paar flinke bliksemflitsen met enorme donder,maar het is nog droog. Tien seconden nadat ik van de brommer ben afgestapt barst een enorme bui los...kort maar heel krachtig....

 

woensdag 13 maart

De lange nachtrust heeft me goed gedaan, uitgerust en uitgeslapen voel ik me weer helemaal fit.
Toch was ik er niet helemaal bij vanmorgen, al een heel eind op weg naar het hospice viel me in dat ik me had voorgenomen bij Ram en Kayson in het ziekenhuis op bezoek te gaan. Ook was ik al voorbij het winkeltje gereden waar ik voor twee patiënten elke dag een krant meeneem.
Voor de kranten ben ik gekeerd, het ziekenhuis bezoek heb ik tot vanavond gelaten.

Wanlop helpt Narat,( halfzijdig verlamd) in een schoon shirt.
Ook voor Anan bij wie hij vaak aan het bed zit is hij heel zorgzaam, heel vertederend om te zien!

 

Dit stond er vanmiddag op het menu, gebakken vismoten champignons met vleesballetjes en rijst.

Het nagerecht was fruit, waarvan ik de naam niet weet.

 

 

Het eten uit de keuken wordt opgediend. Vandaag schept Na de rijst op, Wi de groente en Wiet de vis en legt het fruit op het metalen deelbord (voorgrond)

 

Wat de functie is van het slapen onder een bananenblad, daar ben ik nog niet achter gekomen.

(wil het wel graag weten)

Ik vind het wel een apart gezicht en een foto waard.

 

 

               Chanalong van de vierde verdieping onder zijn bananenblad "deken"

 

Er is nog maar een speciale pleister voor decubituswonden.

Via internet probeer ik een oplossing te vinden om aan nieuwe te komen.

Zodat we Tanin zijn stuit kunnen blijven verzorgen. 

 

Na vieren ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Toen ik bij Ram kwam lag deze te slapen en twijfelde om hem wakker te maken. Doch zijn buurman maande me om dat wel te doen. Hij kon zijn ogen nauwelijks openen, keek door kleine spleetje naar me en gaf aan erge hoofdpijn te hebben met duizeligheid. Zijn huid was met een wit goedje ingesmeerd en zag er macaber uit. Hij maakte geen goede indruk op me. De infuus naar zijn arm toe was leeg. Ik had een zak met drinken en lekkers voor hem meegenomen maar hij vroeg me naar een Pepsi met ijs, wat ik voor hem ben gaan halen.

Na een paar minuten vielen zijn ogen dicht en ben toen naar huis gegaan zodat hij weer kon slapen.

Kayson zag er een stuk beter uit.Wat ik van hem begreep is dat de wond van de amputatie goed geneest.De wond aan het andere eerdere geamputeerde been was dicht en zag er mooi uit.

Voor hem ben ik in het winkeltje een fles koud water gaan halen en had hem een tros bananen meegnomen.Hij vroeg me hoe het met zijn maatje Ram (in het hospice zijn buurman) ging.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dinsdag 12 maart

Gisteren was Salai jarig, hij is dertig jaar geworden.

 

De knuffel die hij van Marijke voor zijn verjaardag kreeg heeft hij op zijn hoofd gelegd en is zo in slaap gevallen.
Ik hoop dat ik ontzettend mis heb maar ik vrees dat Salai het niet gaat halen.
Ik mis de vechtlust bij hem en heb soms moeite met zijn lijzig stemmetje. Maar als ik dan zijn gewrichten zie, gezwollen en heel warm, zijn huid die er vandaag weer heel slecht uit zag dan heb ik natuurlijk makkelijk praten. Wil ik misschien niet zien hoe ziek hij echt is.

Anan van bed 34 is vandaag van het ziekenhuis terug gekomen. Terwijl ik zijn poep luier verschoon, plast hij het schone bed helemaal nat.Met een ongelukkige blik kijkt Anan me aan, met een grapje maak ik hem weer aan het lachen.

Ik ben vandaag niet aan masseren toegekomen, heb van hot naar her gerend (ook al omdat Marijke vrij was vandaag) en aan extra dingen niet toegekomen,terwijl de vier jonge Thai "vrijwilligers" de hele dag met hun mobieltjes in de weer zijn.
Ik dacht vanmorgen dat er een nieuwe patiënt in het bed van Kayson lag die in het ziekenhuis verblijft. Toen ik goed keek was het een van de jongeren die languit op het bed lag.
Ik had geen energie meer om naar het ziekenhuis te gaan zoals ik me had voorgenomen om Kayson en Ram te bezoeken.

Om zes uur als de airco op mijn kamer al een uur aan staat wijst de thermometer nog 38 graden.
Ik moet me dwingen om iets te eten en maak me een kopje champignonsoep dat uiteindelijk door het zoutige toch nog smaakt.
....en val ik vroeg in slaap,,,,

zondag 10 maart

De afkoeling waarover ik in het vorige blog schreef was van korte duur, het is alweer een paar dagen behoorlijk warm....

Vandaag was het een speciale dag, 28 jongens van het tweede project (aids-wezen en geïnfecteerde kinderen) werden ingewijd tot novice (voor twee maanden heb ik begrepen)
Vanmorgen werden ze tijdens een ceremonie kaal geschoren. Ik was er graag getuige van geweest
maar zoals meestal weet je nooit hoe laat dat gebeurd (zijzelf ook niet)
Gisteren toen ik naar huis ging stond al alles gereed, maar er werd toen gezegd morgen vroeg gebeurd het. De manager vroeg me of ik mee wilde helpen met scheren......

...een deel van de 28 novicen, waarvan ik er enkele als kleuter heb meegemaakt...

 

....toevallig was vanmorgen ik al om zes uur wakker en uitgeslapen en was extra vroeg aanwezig in de tempel. Doch om acht uur gebeurde er niets,ook niet om negen uur. En toen ik om half nog eens ging kijken waren ze al geschoren.

                         .....een van de bepoederde glad geschoren kopjes...

.en dan smaakt zo,n feestmaal uitstekend...

 

 

                                   geofferde lotus bloemen aan de voeten van Boeddha.

Chèt de ladyboy die hier al zes jaar verblijft gaat naar huis. Ik weet nog heel goed toen hij/zij zwak binnen kwam (bed 21) en niet kon lopen.

 

Wiet heeft zijn haar zwart geverfd, (doet meer dan 95% van de grijs wordende Thai mannen) tijdens het intrekken doet hij even een dutje...

 

...daarom val ik hier zo op!...

 

Vandaag stonden er in de herdenkingsruimte heel veel nieuwe doodskisten.

Ik denk dat het een donatie was welgestelde Thai mensen is, er werd door de monniken in aanwezigheid van de donateurs een gebed gedaan....

 

 

de hele ruimte was met kisten gevuld...

 

Chanalong en een nieuwe patiënt van de vierde verdieping zijn in gesprek op de "troostschommel"

Een geliefde ontmoetingsplek voor veel patiënten....

 

Thanin van bed 26 in de tbc ruimte.

Gisteren zag ik hem met een smerige broek rondlopen. Hij is mobiel en kan zelf naar het toilet en heeft dus geen luier aan. Toen ik hem een schone broek gaf en er bij bleef of hij ze aandeed zag ik een grote doorlig wond van zo,n vijf /zes centimeter doorsnee op zijn stuit. (deze ter vergelijking met die van de overleden Rugsuriyan enkele weken geleden) de binnenkant was al helemaal zwart.

Meteen heb ik Wi de zuster erbij gehaald. Zij schrok ervan en heeft meteen ingegrepen.Ze liet me zien hoe ze het zwarte gedeelte helemaal had kunnen wegknippen,waardoor de wond er een stuk beter uitzag. (en weer komen de speciale anti-decubitus pleisters uit Nederland weer van pas, dank aan de donateurs!)

 

 

Bij het naar huis gaan deze foto van het inplanten van rijst gemaakt.(de bosjes plantjes moeten nog uitgeplant worden. (zal ik volgende keer een foto van maken)

 

 

dinsdag 5 maart

Het was gisteren flink afgekoeld na de lange regen van eergisteravond.
De harde wind blies me bijna de berm in.
Niemand, behalve Supin had de ventilator aan en zij had zelfs geen deken op, terwijl andere een dubbele deken hadden.Ook werden weer mutsen opgezet en had niemand trek in een wasbeurt.
Ik heb warme chocolade-drank gemaakt,die ging er wel in.

Ik heb Kè al een paar dagen niet gezien. Het oefenen staat dan op een heel laag pitje.
Behalve Sangwan, die slaat geen dag over. Als ik s,morgens aankom zit ze al buiten en heeft ze al een stuk gelopen. Vanochtend vroeg Salai of hij in een rolstoel naar buiten mocht,hij wilde naar Sangwan toe.Ik heb een ronde met hem gelopen en zijn toen bij Pakai wat gaan drinken.

Vanmorgen was er een grote groep (90) leerling-verpleegkundigen op bezoek. Ze trakteerden de patiënten ook nog op een serenade.

                              Nung kreeg ook nog privé een liedje aangeboden door deze drie dames.
                             Hij was in zijn nopjes.

De muur aan het hoofdeinde van het bed van Dang is versierd met prenten van boeddha,s en monniken. Ik zie ertussen ook de rode Valentijnsdag roos die ik hem gaf.

Gisteren toen ik naar huis ging, en dat tegen Wirai zei, begon ze enorm te brullen.Dikke tranen rolden over haar wangen.Steeds zei ze tussen haar snikken door "maak niet uit, maak niet uit"

Toen ik haar eindelijk getroost had en ik aan Wan vroeg waarom ze zo huilde zei ze dat ik er niet bij gezegd had tot morgen en zij dacht dat ik naar huis in Nederland ging. 

Gisteren na werktijd ging ik op bezoek bij Kayson in het ziekenhuis van LopBuri. Toen ik op de immens grote afdeling vroeg waar hij lag werd me gezegd bed 30.  Doch bed 30 was leeg en kreeg ik al een vaag vermoeden.Ik terug naar de zusterpost om uitleg te vragen. daar werd mijn vermoeden bevestigd met de  mededeling dat hij in de operatie kamer was. U kunt wel op hem wachten zei een van de zusters in heel gebrekkig Engels.Toen ik vroeg of ze wist hoe lang dat zou duren zei ze twee uur.

Ik ben toen toch maar naar huis gegaan en gezegd dat ik de dag erna terug zou komen.

Om drie uur komt de vriendin van Somchai van bed 11 huilend de zaal binnen. Ik vang haar op om haar te troosten. We lopen naar het bed van Wan (de buurvrouw van Somchai) en huilend doet ze aan haar het verhaal dat Somchai toch geopereerd moet worden aan zijn hersentumor en dat hij dat eigenlijk niet wil.Wat ik begrijp is dat de hoofdzuster toch daar wat druk op heeft gezet.De laatste dagen klaagde hij steeds over erge hoofdpijn lag de bijna hele dag te slapen en soms behoorlijk "de weg kwijt"

Somchai

Na werktijd even bij de kapper langs en dan meteen door naar Kayson in het ziekenhuis. Van een afstand al zie ik dat nu ook zijn linkervoet (tot halverwege de kuit) is geamputeerd. De stomp rust op een kussen. Hij gaat meteen rechtop zitten als hij me ziet. Als ik vraag of hij pijn heeft zegt hij van niet. Dan volgt een heel verhaal dat ik niet versta. Mijn vraag hoe lang hij moet blijven begrijp hij op zijn beurt niet. Na korte tijd vraagt hij ondertussen dat hij gaat liggen of ik naar huis ga. Ik heb beloofd dat ik hem morgen kom scheren.

Ik heb een uitnodiging gekregen voor het bruilof van Lek een van de dames van het restaurantje waar ik vaak eet. Ik kan er geen letter van lezen en zal het moeten laten vertalen.