zondag 12 februari

Bepakt en bezakt rij ik op deze laatste werkdag naar het hospice.Voor me, tussen stuur en zadel de speciale antidecubitis luchtmatras die nog net op tijd was binnenkomen bij de apotheek. De twee bestelde blindestokken (ik wilde Juy en Supata gaan leren hun territorium wat verder uit te breiden)  konden ze uiteindelijk tot mijn grote spijt, even als de anti decubitus pleisters niet leveren. Over de linker stuur helft de grote plastic zak met knuffels, (die ik als "traditie" van Marijke uit Maastricht weer voor de patiënten mee kreeg) die ik allemaal als Valentijnsdag afscheid cadeautjes heb opgepimd.
Aan de rechter handvat de overige boodschappen en de kranten voor Anan en Thanit en de bloemen voor de verjaardag van Pakai.Ik heb gisteravond ook nog een bloemstukje van rozen gemaakt nadat ik, in het restaurant met het zwembad Wi, Silva en Peep op een afscheids etentje heb getrakteerd.

Om half tien komt Max naar me toe met de vraag of ik even wil meekomen. Wat verbaast stop ik met de massage van Somchai en loop achter Max aan naar buiten. Een vaag vermoeden begint me te dagen als we in de richting van het verblijf van de hoofd monnik lopen en een groot aantal buiten patiënten daar klaar staan voor de wekelijkse ontmoeting van Phra Alongkot.
 Na een korte toespraak en een dankwoord overhandigt de abt me een ingelijste oorkonde een gouden (of althans die kleur) medaille en een toef van een lotusbloem een hart op een stokje en een tulp.
Dit als een symbool van verbondenheid tussen Thailand en Nederland in de twaalf en half jaar dat ik hier kom.
Ondertussen zijn de patiënten om me heen komen staan,dit na een teken van de manerger en krijg ik als een warme deken een applaus over me heen. Ondanks dat ik een hekel aan dit soort op de voorgrond geplaatst te worden, moet ik op mijn onderlip bijten om mijn emoties de baas te blijven, wat overigens maar gedeeltelijk lukt.
Want later komt Pakai, Fon en Ahoea me vragen of ik huilde.
Ik probeer nog zoveel mogelijk mensen te scheren en te knippen

...Buari maakt oogcontact terwijl ik hem te drinken geef....

 Foto gemaakt door Sukree Sukplang 

van het Britse persbureau Reuters...

Doordat er zoveel vrijwilligers vandaag aan het werk zijn,kan ik wat eerder aan mijn afscheid ronde beginnen.
Vanavond mijn boeltje inpakken.Twee grote plastic boxen met spullen kan ik hier in het guesthouse achter laten voor de volgende keer.

zaterdag 11 februari

Gisteren zijn zes Japanse vrijwilligers begonnen, de jonge dames blijven een week.
Twee van hen waren er een jaar geleden ook.
Ook zijn de Nederlandse Silva en Peep begonnen,die een kleine week blijven.

Vandaag zijn daar nog eens vier Thaise jongens bij gekomen zodat we vandaag met het respectabele aantal van dertien vrijwilligers zijn.Een schril contrast met vorige week toen ik allen was.
In het verleden,dan spreek ik over zo,n tien jaar geleden, kwam dit ook wel eens voor, met het grote aantal Nederlandse vrijwilligers in die tijd.
We besloten toen der tijd in ploegendienst te gaan werken, zodat we elkaar niet voor de voeten liepen.

Het geeft mij wel de gelegenheid om die karwijtjes te doen waar ik anders niet aan toe kom.
Silva en Peep gaan de patiënten op de vierde verdieping masseren,waar we normaal ook niet aan toe komen.

vrijdag 10 februari

                                    ...een video opname uit 2008 die ik vond op internet...                                        

                                                                                                                                                                      www,youtube

donderdag 9 februari

Zo stevig ligt Pong er op dit moment bij... 

Dat was wel even anders toen hij hier vorig jaar vanuit Khorat met de ambulance werd binnen gebracht....

foto, vorig jaar genomen

Alleen de stellage aan zijn been is hetzelfde gebleven, die zit er na een jaar nog steeds...


Toen ik met Nèn zijn been oefeningen aan het doen was kwamen er drie bezoekers bij staan,
allen lady boys.
Een van hen vroeg aan mij " Is dit een jongen of een meisje"
Ik zei "Ja, dit is Nèn en Nèn kan praten!"
Soms kunnen bezoekers zo onbeleefd zijn.

Na een wasbeurt op bed, laat Ieb (die zich steeds wat meer laat helpen) zich door Tiboa in smeren met body lotion.

woensdag 8 februari

Dat het hospice aan een renovatie toe is,werd vandaag nog eens duidelijk bevestigd.
Er lieten een paar wandtegels los, die vielen rakelings langs het bed van Supin op de vloer.
Al eerder gebeurde hetzelfde aan de meerdere kale plekken op de muur te zien
De laatste renovatie (of liever gezegd de eerste) vond in 2003 plaats.
Wat was dat toen een verademing, alles fris en schoon en alles werkte weer.
Het hoef echt niet als de nieuw te bouwen tempel met gouden franjes te zijn.

Ik vroeg vanmiddag aan de manager of ik mijn brommer (wanneer ik naar Nederland ga) mag onderbrengen ergens op een overdekte plek op het terrein en stelde de ruimte bij Pakai voor.
Mijn huidige parkeer plaats komt door verhuizing van father Michel te vervallen.
Natuurlijk zei hij,als ik iets voor je kan doen, graag.
Tien minuten later staat de jongen van het kantoor naast me om te vragen wat ik precies bedoelde.
Hij had wel ja gezegd, maar niet mijn vraag begrepen.

Wan klaagt dat ze slecht slaapt vanwege de geluiden in de nacht.
Wanlop snurkt zo verschrikkelijk luid en Annan rammelt in zijn slaap met de bed stang.
"Als deze twee maar gauw sterven, kan ik tenminste rustig slapen" zegt ze zonder blikken of blozen.

Voor de website van Aids memorial schreef ik het volgende stukje, behorende bij de foto van het herdenking paviljoen dat ze op hun site willen plaatsen.

Lilawadee

Het gedenkteken voor de overleden aids patiënten van Wat Prabat Nampo heeft zich min of meer zelf opgericht.
Er was een praktische behoefte om de as zakjes ergens te bergen, omdat de meeste families tijdens en ook na het verblijf en het overlijden van de patiënten afwezig bleven.
Men vond een plek boven op de berg waar het complex tegenaan is gebouwd,om de met as- en bot resten zakjes een plaats te geven.
Deze plek,die vanwege de hoogte moeilijk bereikbaar was en daardoor afgelegen bleek en door vrijwel niemand bezocht werd.

Ondertussen kwam men terug van het gegeven dat de tastbare herinnering aan overleden aids patiënten moest worden weggestopt of verborgen moest blijven.
Juist dat gene wat de maatschappij kwalijk werd genomen.

Men kwam op het idee om een gedeelte van de overdekte meditatie ruimte, naast de zieken bouw "Mettatham" te gebruiken, die meer centraal gelegen is en bij rondleidingen aan bezoekers wordt aangedaan.
De eerste zakjes vonden rond het grote boeddha beeld een meer gerespecteerde en zichtbare plaats.

Later is men vanwege klimaat invloeden, de zakjes in vitrines gaan opbergen, zoals de huidige situatie laat zien.

En zo is deze gedenkplek een feit geworden.
Een monument dat nog onvoltooid is,

dat pas voltooid zal zijn,als de ziekte aids uit de wereld is verbannen.

Huub Beckers

dinsdag 7 februari

Vanochtend onderweg naar het hospice bekroop me een gevoel van weemoed toen ik besefte dat ik aan mijn laatste week bezig ben.
Ik moet er niet aan denken dat ik straks in Nederland in een temperatuur van min tien terecht kom,terwijl het hier bijna dertig is.
Maar als ik naar mijn lijf luister dan merk ik dat het ook wel weer goed is om terug naar huis te gaan.

Gisteren heb ik me laten masseren,(daar was ook een beetje de klad in gekomen) toen de twee uur durende sessie voorbij was voelde ik pas hoe moe ik ben, en heb verder zowat mijn hele vrije middag op bed geleden en geslapen.

Ik bekeek de USB stick die Mami me gaf. (Mami is veel meer paraat met haar fototoestel dan ik en daarom had ik haar naar een paar foto,s gevraagd) Om haar uitgiften van het donatie geld, dat ik haar gegeven heb, te verantwoorden heeft ze van alles wat ze aanschafte een foto gemaakt, die Mami als er iemand eerlijk is in zij het wel!

Ben bezig met het versterken van de beenspieren van Nèn.(ik blijf het moeilijk vinden hem als hij aan te spreken,alleen zijn/haar stem is mannelijk) Ik liet haar kracht zetten door de benen tegen te houden terwijl zij ze probeerde te strekken.


Ook Boontom van bed 10 met zijn half zijige verlamming gaat goed vooruit, maar dat is meer het werk van Kè, die oefent steevast elke dag met hem en gaat steeds een stapje verder.

                                          Kè oefent met Boontom

Ban van bed 11 ontving vandaag een pakketje van thuis, hij is te ziek om er veel aandacht aan te geven.Twee dozen met potjes "Brand" ik had er net eentje voor hem in het winkeltje gehaald.
Ik hoop dat hij ze allemaal kan opdrinken,ik maak me ernstig zorgen over Ban, hij is zijn vechtlust volledig kwijt.

Wilai heeft een opstandige bui, ze weigerde vanmorgen haar eten en schreeuwde alles bij elkaar.
Zelfs vanmiddag bij het avondeten moest ik alle moeite doen haar aan het eten te krijgen.
Ze bleef maar in zichzelf mopperen.
Gelukkig sloeg de bui om en vijf minuten laten was ze weer hartelijk aan het lachen.

Ik heb de aangeschafte portable dvd speler vandaag in de tbc ruimte laten rouleren.
Sajan kan met de beste wil niet meer uit zijn bed en laat hem een dvd kijken die ik weer uit de verzameling van Rachen heb geleend. Sajan is erg schoon op zichzelf en vindt het verschrikkelijk dat hij niet onder de douche kan. Ik heb hem dan ook na de massage (het is net of al zijn spieren uit zijn voeten en benen verdwenen zijn) uitgebreid op zijn bed gewassen.

Twee dames van de vierde verdieping vragen me hun haar te knippen.
Ook de mannen daar zijn al een week niet geschoren.
Ja, ik merk dat ik al een paar dagen alleen ben.

Ik hoor dat de zes maanden oude baby van een van de buiten patiënten gelukkig negatief op de hiv test heeft gereageerd. Maar hoe is je toekomst als je beide ouders wel hiv positief zijn.
Ik weet nog dat de corpulente moeder, het vorig jaar, vlak voor de bevalling nog niet wist dat ze zwanger was.

Ieb de nieuwe patiënt van de tb ruimte begint zich wat meer op haar gemak te voelen en contact te maken met haar omgeving,ook accepteert ze nu en dan hulp.Vandaag had ik eigenlijk voor het eerst echt contact met haar.

 Als ik om vier uur naar huis rij, is het in de zon nog behoorlijk warm.

zaterdag 4 februari

Wat schreef ik gisteren over het wachten op regen.
Nou, vannacht is die wens in vervulling gegaan.
(de kracht van het denken?)
Na weken van droogte,kwam het bakken het uit de lucht.
Ik ben er een paar keer wakker van geworden omdat ik de ramen open had staan.

Ik heb de mijn brommer gisteren met een platte band moeten achterlaten in de tempel.
Gelukkig was er net een monnik met een brommer taxi komen aanrijden, zodat deze op de terug weg richting de stad mij kon meenemen.
Vanmorgen rij ik met Mami mee.We organiseren onderweg een brommer taxichauffeur die mijn band kan komen plakken.
Wat gelukkig snel gefikst is.

 Mami maakt vandaag voor voorlopig weer haar (jammer genoeg) laatste werkdag.

Het succesje met het zelf eten van Boontom heeft vervolg gekregen.
Het is in het "systeem" opgenomen dat Boontom rechtop gezet wordt voor het eten en het bed tafeltje wordt bijgeschoven.Vanaf nu is het vanzelfsprekend, ook als ik er niet ben. 

                                                                         Boontom

Wilay had een huilbui, ze was erg verdrietig toen ze zag dat Nalong een hond schopte.

Gisteren heb ik Ban een film op de portable dvd speler laten zien, vandaag is weer iemand anders aan de beurt.


Er is alweer een nest katten uit. Je struikelt als je niet oplet over de tientallen rondlopende jonge poesjes.
Soms heb ik het idee dat er meer tijd besteed wordt aan het eten geven van de honden en katten dan aan de patiënten.

Mijn energie peil is vandaag erg laag, ik moet mijn lijf zo,n beetje voort slepen.
Net als ik wil afnokken om drie uur komt er groepje Thai jongeren binnen, gewapend met latex handschoenen aan.
Zij kunnen de massages die ik beloofd had verder afwerken.een van de jongens masseerde even mijn rug zodat ik toch nog Wilai kon helpen bij het eten.

Onder het eten komt een groepje jongeren een klein zang concert geven. Het klinkt niet allemaal even zuiver maar het is een wel gemeende geste.

donderdag 2 februari

.... sluiers van rook en de geur van de afgebrande velden hangt tussen de heuvels.

grote zwarte vlekken tussen het geel van verdroogd gras ontsieren het landschap,

het is wachten op regen,

het is wachten op nieuw leven....


Tot 31 maart as is in het Tropen museum, Amsterdam
de Thaise Quilt (naam doek van aan aids overleden mensen)
te zien tijdens de expositie: DE DOOD LEEFT.
Het is een uit acht delen bestaande met de hand gemaakte herdenking doek.
Waarvan een deel door Silva is vervaardigd, een deel door (helaas afgelopen jaar overleden) Ben v H.
Drie delen door Jan Straatman en drie delen door mijzelf.

mijn eerste naamdoek voor Yochthapoom (bijnaamTijger) in 2001

mijn tweede naamdoek voor de overledenen in Thatako in 2003

(samen met patienten van Thatako gemaakt)

...voor Kritsana in 2008   (gemaakt door mijn zus Mieke)

...een foto van de totaal acht bloks grote Thai quilt volgt nog..

Nada, de buiten patiënt die altijd helpt met het schoon maken van vloer ligt op een brancard in de zaal.
De anders donker getinte Nada ziet grauw,voelt zich al een paar dagen niet goed.
Een van de zusters probeert een infuus naald in te brengen.
Ik hou haar andere hand vast, waarin ze kan knijpen om de pijn op te vangen.
Na een paar mislukte pogingen een goede ader te vinden stopt ze.
Wi die even later binnen komt lukt het bij de tweede poging wel.

Er is een nieuwe patiënt in bed 25 gekomen,de vrouw heet Ieb heb ik begrepen van Fon.
.
Schreef ik dinsdag nog dat ik Nèn aan het lopen zou willen krijgen.
Wat schetst  mijn verbazing toen ik vanmorgen Sunisa aan het masseren was,
komt Nèn,weliswaar met ondersteuning van Jirawadee, aan kuieren richting weegschaal.
De wens is de vader van de gedachte of hoe zeg je dat.Ik heb er niets voor hoeven te doen.
Nèn heeft zichzelf een beetje overschat, want de terugweg is hem te veel.
De sterke Nalong pakt hem op en draagt hem terug naar zijn bed.

Niom en haar vriend zijn weggestuurd uit het centrum, omdat Niom zwanger is geraakt. Ze mogen terug komen wanneer ze een huwelijks bewijs hebben. Roken, drugs en alcohol gebruik en seks bij ongehuwd zijn, zijn streng verboden in het centrum.