woensdag 8 februari

Dat het hospice aan een renovatie toe is,werd vandaag nog eens duidelijk bevestigd.
Er lieten een paar wandtegels los, die vielen rakelings langs het bed van Supin op de vloer.
Al eerder gebeurde hetzelfde aan de meerdere kale plekken op de muur te zien
De laatste renovatie (of liever gezegd de eerste) vond in 2003 plaats.
Wat was dat toen een verademing, alles fris en schoon en alles werkte weer.
Het hoef echt niet als de nieuw te bouwen tempel met gouden franjes te zijn.

Ik vroeg vanmiddag aan de manager of ik mijn brommer (wanneer ik naar Nederland ga) mag onderbrengen ergens op een overdekte plek op het terrein en stelde de ruimte bij Pakai voor.
Mijn huidige parkeer plaats komt door verhuizing van father Michel te vervallen.
Natuurlijk zei hij,als ik iets voor je kan doen, graag.
Tien minuten later staat de jongen van het kantoor naast me om te vragen wat ik precies bedoelde.
Hij had wel ja gezegd, maar niet mijn vraag begrepen.

Wan klaagt dat ze slecht slaapt vanwege de geluiden in de nacht.
Wanlop snurkt zo verschrikkelijk luid en Annan rammelt in zijn slaap met de bed stang.
"Als deze twee maar gauw sterven, kan ik tenminste rustig slapen" zegt ze zonder blikken of blozen.

Voor de website van Aids memorial schreef ik het volgende stukje, behorende bij de foto van het herdenking paviljoen dat ze op hun site willen plaatsen.

Lilawadee

Het gedenkteken voor de overleden aids patiënten van Wat Prabat Nampo heeft zich min of meer zelf opgericht.
Er was een praktische behoefte om de as zakjes ergens te bergen, omdat de meeste families tijdens en ook na het verblijf en het overlijden van de patiënten afwezig bleven.
Men vond een plek boven op de berg waar het complex tegenaan is gebouwd,om de met as- en bot resten zakjes een plaats te geven.
Deze plek,die vanwege de hoogte moeilijk bereikbaar was en daardoor afgelegen bleek en door vrijwel niemand bezocht werd.

Ondertussen kwam men terug van het gegeven dat de tastbare herinnering aan overleden aids patiënten moest worden weggestopt of verborgen moest blijven.
Juist dat gene wat de maatschappij kwalijk werd genomen.

Men kwam op het idee om een gedeelte van de overdekte meditatie ruimte, naast de zieken bouw "Mettatham" te gebruiken, die meer centraal gelegen is en bij rondleidingen aan bezoekers wordt aangedaan.
De eerste zakjes vonden rond het grote boeddha beeld een meer gerespecteerde en zichtbare plaats.

Later is men vanwege klimaat invloeden, de zakjes in vitrines gaan opbergen, zoals de huidige situatie laat zien.

En zo is deze gedenkplek een feit geworden.
Een monument dat nog onvoltooid is,

dat pas voltooid zal zijn,als de ziekte aids uit de wereld is verbannen.

Huub Beckers