Zaterdag 21 juli 2018

Woensdag 18 juli 2018

 Vandaag 18 juli 2018 is het alweer 10 jaar geleden dat Kritsana overleed. Een van de vele patiënten die ik me nog heel lang zal blijven herinneren. Ik was erg onder de indruk van zijn vechtlust.
Als tastbare herinnering heb ik deze naamdoek gemaakt.
(mijn zus Mieke heeft het handwerk verricht)

 

In mijn dagboek schreef ik in der tijd:

….Kritsana….Is er dan niemand die jou mist?....Is er niemand die om jou gaf?...Waar zijn je vrienden?...Waar is je familie?...Er was niemand, en er is nu ook niemand nu je bent heen gegaan....
Slechts twee weken was je hier bij ons. Ik mocht met je meelopen, dat laatste stukje van jouw leven mocht ik er voor je zijn...We- een paar monniken en medepatiënten nemen afscheid van je....Langzaam verlaat je deze voor jou eenzame wereld en je uitgeteerde lichaam. Spreid nu je vleugels en laat je leiden naar het licht,...voorbij de pijn, ver voorbij de pijn....

Donderdag 12 julii 2018

IN MEMORIAM SOMKID +  9 juli 2018

In de nacht van zondag op maandag is Somkid van bed 56 overleden. Die ochtend heb ik hem nog geschoren, zag toen al dat het helemaal niet goed met hem ging. Toch was hij nog goed aanspreekbaar.
Hij maakte tot voor kort fysiek gezien totaal geen zieke indruk. Wel was hij vaak
in zichzelf gekeerd en praatte voordurend tegen zichzelf.

De dokter die hier elke week een dag werkt moeten we voorlopig missen. Hij gaat voor vier maanden  een monniken klooster in.


Ook nu weer heb ik een technisch probleem, ik krijg slechts minimaal toegang tot mijn weblog door dat ik mijn laptop niet geopend krijg en mijn ipad mijn blog niet goed weergeeft.
Ik hoop dat ik dit probleem spoedig krijg opgelost, zowel op mijn Ipad als op mijn laptop.

Zondag 8 juli 2018

IN MEMORIAM  PAWET  + donderdag 5 juli 2018  55 jaar

 

Diezelfde avond nadat ik bij hem op bezoek was in het ziekenhuis van LopBuri is Pawet overleden.
Het bericht van zijn overlijden kwam vrijdagmorgen via een telefoontje van het ziekenhuis binnen.

   het lege bed van Pawet. 

Gisteren was bed 5, dat van Pawet alweer door een nieuwe patient bezet.
Toen ik informeerde naar zijn naam en als antwoord Sajan kreeg gingen er allerlei herinneringen door mijn hoofd aan een patient met dezelfde naam.

Phat laat haar voeten masseren door de blinde Tanet

Salayut vraagt me niet alleen zijn hoofd te scheren maar ook om zijn wenkbrauwen te verwijderen.

Ik vroeg me al een hele poos af waarom Wirapon op de mannenzaal ligt. Als enige vrouw op de mannenzaal. Ik ging ervanuit dat toen ze kwam geen plek was in de volle vrouwenzaal. Maar toen na een paar dagen wel weer plek was omdat twee dames naar een huisje verhuist waren en zij toch op de mannenzaal bleef vroeg ik de verpleegkundige wat daar de reden voor was. Ze begreep me eerst niet, maar maakte me toen duidelijk dat Wirspon wel degelijk een jongen is. Ik was stom verbaast, kon het bijna niet geloven, ik hield hem voor een heel mooi meisje. Maar vandaag deed Wirapon zijn mondkapje af en toen zag ik een lichte baardgroei, die hij vroeg om te scheren.

Ik vind het altijd heel vertederend wanneer Neung een dankgebed opzegt nadat ik hem te eten heb gegeven. Vandaag knipte ik hem ook zijn nagels, maakte zijn ogen schoon (hij wrijft vaak in zijn jeukende ogen) en schoor zijn baard. Daarna bleef hij wel erg lang in zijn dankgebed aan Boeddha, mooi om hem zo devoot te zien.

Sarachai van bed 2 heeft er een gewoonte van gemaakt me elke morgen te begroeten met wel zeker tien handkussen. Nu heeft ook Salayut deze wijze van ochtendgroet overgenomen.

tussendoortje voor de patiënten, donatie van bezoekers

Vandaag is ook een nieuwe patient in bed 27 op de vrouwenzaal. gekomen.Het was een heel emotioneel afscheid van Ali en haar familie, maar Dha van bed 19 ving haar fantastisch op. Ik kreeg tranen in mijn ogen hoe lief en zorgzaam zij de ontredderde vrouw opving.

Donderdag 5 juli 2018

Ziekenhuis King Narai Lopburi,
Nadat ik even mijn spullen in het guesthouse heb gedeponeerd wil ik nu na werktijd een bezoek brengen aan Pawet die daar zondagmorgen met spoed is opgenomen.
Die morgen had hij hoge koorts en lag er erg ziek bij. De verpleegster wilde hem aan een infuus leggen en vroeg me te helpen oa met het schoon maken van zijn ontstoken ogen die met bloed doorlopen zijn. Ik dep daarna met natte doeken zijn lichaam om de bijna gloeiende huid wat te koelen. Het aansluiten van de infuus lukt niet en Wi, de verpleegkundige ziet dat het niet goed met hem gaat en regelt vervoer voor een opname in het ziekenhuis. Toen ik hem daar maandag opzocht schrok ik van zijn toestand. Hij ligt aan de beademing, is vastgebonden en krijgt bloed bijgezet. Door de beademingsslang in zijn keel kan hij niet praten en wijst met zijn hoofd naar zijn vastgebonden handen, ja natuurlijk zou ik die los willen maken maar dat is voor je eigen veiligheid. Hij heeft nog steeds hoge koorts maar hij herkent me wel. Ik zeg hem dat ik morgen weer terug kom en laat hem weer alleen.
Dinsdag na werktijd weer even bij hem langs geweest, niet de verbetering waar ik zo op gehoopt had, eerder slechter.
Zijn lichaam ziet gezwollen, nog steeds die koorts. Ik masseer een beetje zijn benen en als zijn oogleden een paar keer zijn dichtgevallen besluit ik om weer te gaan.
Nu vanavond als ik de zaal binnen kom zie ik dat hij stervend is. Zijn ogen die half gesloten zijn zijn helemaal troebel, slecht de beademing houdt zijn lichaam in beweging.
Ik vraag me af of dit nog nut heeft dat hij door de machine in deze toestand nog in leven wordt gehouden.
Ik vouw zijn gevuiste handen losjes open en zeg hem dat hij kan stoppen met vechten, leg mijn hand op zijn schouder en streel zijn arm.
Even heb ik het gevoel dat hij op het punt staat om te gaan, maar daarna wordt het ademen weer iets regelmatiger. Ik kan geen pols voelen vanwege de bandages die om zijn polsen zijn gebonden.
Na drie kwartier besluit ik om te gaan, al vind ik het moeilijk om hem alleen te laten.
Thuis gekomen heb ik een kaarsje voor hem aangestoken.