vrijdag 26 februaru

woensdag 24 februari.

Mijn plan was om maandag (22 febr.) terug naar Lopburi te gaan, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat het dan een feestdag is. Met het gevolg dat de trein is volgeboekt is en ik pas voor de nachttrein van woensdag een kaartje kan krijgen.
Ik heb het in Chiangmai best naar mijn zin, maar ben in mijn hoofd toch veel met de patiënten in Lopburi bezig.

Vandaag heeft Thong, een van de drie mensen met een volledige dwarslaesie ( hij is tot zijn oksels verlamd die door Yves zijn opgenomen, gezwommen. Yves en ik hebben hem samen "te water" gelaten.
Voor het eerst heeft hij helemaal zelfstandig met behulp van arm ondersteuning en met ons op een afstandje in paraatheid een paar baantjes met armslag gezwommen.
Moe, maar vooral trots hijsen wij hem weer veilig op de kant.

 

Thong in zijn element.

 

 

Tegen vijf uur brengt Yves me op de brommer naar het station. Gelukkig dat we op tijd vanwege het spitsuur vertrokken zijn, want bijna aan het einde van de twintig minuten durende rit laat de achterband van de brommer het afweten. Met een kwartiertje vertraging, en een nieuwe binnen achterband, maar nog goed op tijd arriveren we bij het station.

Precies op tijd vertrekt om zes uur de trein uit ChiangMai om aan de 580 km lange terugreis te beginnen.

 

 

donderdag 25 februari 

 

Na tien en een half uur, ik heb denk ik twee uurtjes geslapen, rijden we het verlaten station van LopBuri binnen. Er staat één brommer taxi, maar die vraagt voor het ritje naar het guesthouse maar liefs100 bath. Ik gun hem in dit vroege ochtend uur best een speciale prijs, maar weiger om afgezet te worden en loop demonstratief door.

Ik besluit een stuk te lopen, de temperatuur is heerlijk, mijn rugzak niet erg zwaar en ben blij dat ik mijn benen even kan strekken.

Ik denk dat ik op de rotonde (twee km verderop) Saw Keaw wel weer keuze heb om een andere brommer taxi te nemen. Onderweg op de lange straat van oud en naar nieuw LopBuri komt een taxi brommer naast me rijden. Ik vermoed, maar kan het in het donker niet goed zien dat het dezelfde man is die ik daarnet aansprak en dat hij me achterna gereden is om alsnog het ritje te vangen. Ik vraag wat hij telt voor de rit en weer hoor ik honderd bath. Ik zeg dat ik het voor de helft doe en daar zwicht hij voor.

En zo lig ik om kwart over vijf in mijn bed.

 

Als ik bij het hospice kom krijg ik een begroeting alsof ik een jaar ben weg geweest.

Sommigen vragen of ik ziek ben geweest vanwege mijn afwezigheid.

Anderen moet ik uitleggen dat ik langer dan een week ben weggebleven vanwege drukte met de trein.

 

 

Nuttawan begeleid door Jao.

 

Wie had dit een maand geleden gedacht? Alles leek erop dat ze het niet zou halen.

Ze is goed bij aan het komen. Ik zag vandaag ook dat ze praat en contact heeft met mensen om haar heen.

 

 

Hoewel het meer hangen over de schouders van Lang dan lopen is ben ik toch heel enthousiast over het oefenen van Sawat.

 

 

vrijdag 26 februari.

 

Ploy zit buiten op de balustrade en piekert, kijkt bezorgt als ze met Fhon praat over doodgaan. Met opgetrokken benen dat haar magere lichaam nog enig sinds volume geeft spreekt ze met zuinige worden en luistert naar de troostende woorden van Fhon.

Ze weet dat ze op deze manier geen kans heeft, hoe ze ook probeert te eten, haar lichaam weigert de voeding op te nemen en wordt steeds zwakker.

 

foto : Somporn

 

foto van Ploy met haar zoontje Mapot in betere tijden.

Ze deed toen nog mee in de dansgroep die optreedt voor de vele grote groepen bezoekers.

 

Ondanks de achterstand vanwege mijn afwezigheid vind ik tussen de vele knip en scheerbeurten toch nog kans om Sangwan een gezichtsbehandeling te geven. Als ze me ook nog vraagt om haar haar bij te knippen vraag ik of dat ook morgen mag.

 

dinsdag 23 februari

maandag 15 februari,

Vanmiddag met de minibus vanuit LopBuri naar Bangkok vertrokken om morgen naar Chiang Mai te vliegen. Niet dat ik zo graag in Bangkok wil zijn, maar ik heb deze keer geen zin in de lange treinreis te maken van tien uur, die meestal uitloopt tot 11 of soms 12 uur reizen. Ik wil even een weekje uitrusten en afstand nemen van het hospice.

 

                                    Uitzicht vanuit mijn hotelkamer in Bangkok.

dinsdag 16 februari,

Voor de aardigheid neem vanmorgen de stadsbus om naar het binnenlands vliegveld Don Mueang te rijden, wat een stuk dichterbij de stad ligt dan het internationale vliegveld Savarnabhumi. Ik vermaak me tijdens de bijna twee uur durende rit met van alles wat er om me heen gebeurd. Omdat het niet zo heet is op dit moment is het goed te doen. Met een taxi heb ik in het verleden over de deze rit ook wel eens anderhalf uur over gedaan, dus. Het is een wirwar van in en uitstappende mensen.
De buschauffeur van het eerste gedeelte van de rit heeft niet veel geduld. Zodra de laatste passagier een voet  op de treeplank heeft gezet suist hij weg. De meeste passagiers zijn daar op berekend, maar als een slecht ter been, oudere vrouw instapt gaat het bijna mis.
Met hulp van de conductrice ploft ze wankelend, hevig hijgend, op haar zitplaats.
Mopperend zet de ongeduldige chauffeur zijn rijstijl voort.

Ik heb mijn vlucht bij Nokair geboekt, maar als ik na vijfentwintig minuten aanschuiven voor in te checken aan de beurt ben hoor ik dat mijn vlucht door lionair is overgenomen en wordt ik naar een andere balie gestuurd. waar gelukkig geen rij wachtende voor me staat.
Vlak voor het instappen wordt er omgeroepen dat de vlucht een andere gate heeft gekregen. De menigte stroomt die kant uit, maar bij die gate zijn de passagiers nog voor een andere vlucht  aan het instappen. Als er wat van de wachtende mensen verdwijnen ga ik twijfelen of dit wel de goede gate is en ga nog eens terug om te vragen. De medewerkster bevestigd dat het toch echt deze gate moet zijn, maar dat de vlucht vertraging heeft. Als de nieuwe instaptijd met een uur vertraging is aangebroken verschijnt er op het scherm de gegevens van een andere vlucht.
Met wat zoeken zie ik de juiste gate waar de mensen al aan het instappen zijn en kan ik nog net aansluiten. Verder verloopt de vlucht prima.


donderdag 18 februari,

Het is erg wennen aan het niets hoeven, ik heb wat moeite met die omschakeling.
De rust te ervaren is heerlijk maar ik zoek steeds naar dingen om te kunnen doen.
Het is heerlijk weer, s' morgens een beetje fris, maar als je bezig bent heel goed te doen.
Om zeven uur begin ik met ritueel bladeren vegen, waar ik zo'n drie kwartier mee bezig ben. Daarna ontbijt, wat bestaat uit muesli met fruit en yoghurt en fruit

 

Het bladeren vegen heeft niet lang het schone resultaat, door de wind laten de bourgainvilliea bloemen die gisteren op zijn mooist waren vandaag los en dwarrelen neer op het net geveegde beton.

 

                                    De witte pracht van de Bougainvillea.

 

Ik krijg er niet genoeg van.

 

 

 

Volle maan boven Saraphi, Chiang Mai.

 

 

Een deel van de kokosnoten oogst, gekapt door de buurman.

 

Ontdaan van een deel van de bolster, klaar om gedronken te worden, heerlijk!

 

Insecten vinden in de buitentoilet een plek om een nest te maken.

Een wonderlijk bouwsel.

                                                  maandag 22 februari

 

Huisaltaartje bij Yves in de tuin.

 

maandag 22 februari,

 

 Vandaag een van de vele Boeddha feestdagen door het jaar.

 De flesjes "naam dang" (rode limonade) zijn geofferd.

Er liggen ook een paar zakjes "kanom" snoep bij.

Ik had vandaag de terugreis naar lopBuri willen maken maar kreeg pas voor woensdag een ticket voor de trein.

 

maandag 15 februari 2016

woensdag 10 februari,

Vandaag mijn vrije dag,
Geen water uit de kraan is geen uitzondering, maar wel fris om je met bakjes water uit de voorraadton te moeten overgieten.
Ik besluit om mijn jaarlijks terugkerend bezoek aan de tempel Wat Phra Phutthabat te doen.
Het is niet al te heet vandaag en het ritje van ongeveer 20 km op de brommer is goed om eens lekker uit te waaien en mijn hoofd leeg te maken.
Jammer dat het op de weg erg druk is, de auto's zoeven langs me heen, niet echt ontspannend.

 

Overal plekken waar men wierook kan branden.

                               Het is hier een plek van altijd mensen komen en gaan.
                               Zeker op Boeddhistische feest dagen is het hier druk.

 

Met blaadjes goud beplakte beelden. Ook deze blaadjes zijn in de talloze shopjes te koop

 

 

 

Een "offerboom" met slierten geld, door bezoekers geofferd.

 

overzicht van een klein gedeelte van de tempel, dat nu het tegen het middaguur loopt en erg warm wordt de mensen naar de schaduw plekken lokt.

 

Staande, liggende en zittende Boeddha beelden

 

 

Met bloemblaadjes versierde  wierook plaats.

 

Pracht en praal

 

 

 

Overal wierook en bloemen te koop om te offeren

 

 

 

Rijen olie lampen, men kan een flesje olie kopen en de lamp bijvullen.

 

Na twaalven begint het toch erg warm te worden en besluit ik op te stappen.

 

Op de terugweg nog wat boodschappen gedaan.

 

donderdag 11 februari.

 

Pakai is gisteren jarig geweest en ik wist niet dat ze vandaag al terug zou zijn van familie bezoek. Snel pluk ik een boeketje in de tuin om haar te verassen.

 

Tot mijn verbazing is er nu elke dag fruit voor de patiënten. De laatste dagen kan ik wel twee keer rond gaan om uit te delen.

 

vrijdag 12 februari.

 

Vandaag was er weer een of andere Thai TV coryfee op bezoek.

Ze wilde persee zo vertelde Somporn me op de foto.

 

  foto overnemen van face book sos Tum (volgt)

 

 

Nuttawan heeft vandaag haar eerste fiets oefeningen gedaan, Ze vond het prachtig. Ben haar nu aan het voorbereiden om de eerste stappen naast haar bed te maken. Ze vindt de gedachte eraan nog een beetje griezelig. Ik heb Jao gevraagd om dat straks als ik weg ben over te nemen.

 

 

 

 

Twee uit een nest van vijf pas geboren hondjes. Hoe zal hun toekomst zijn. Als ze een baasje vinden hebben ze geluk, De kans dat ze zwerfhond worden is jammer genoeg veel groter 

 

Mapot is niet weg te slaan bij de beestjes.

 

                                                      zondag 14 februari

 

Brood met spicy boterhammen worst, als traktatie voor Valentijnsdag.

Gisteren ben ik ook naar de stad gegaan om chocolade te kopen voor de patiënten.

 

 

 

Ik vond dit gekooid Valentijn beertje wel symbolisch voor de situatie van de patiënten.

 

Een paar prachtige rozen vallen me ten deel. Zelfs de manager komt met een roos en een cadeautje opdraven.

Een heel drukke dag met heel veel bezoekers
Ik werd door de Manager gevraagd om s 'avonds terug te komen voor de Valentijns party. En weer vond hij het nodig mij op de voorgrond te plaatsen en moesten de mensen voor mij klappen.

 

Plaa in gesprek met een aller liefs meisje met downsyndroom dat met haar moeder op bezoek was.

Ze straalde toen ik haar een compliment maakte over haar mooie jurk, halsketting en bloem in haar haar.

 

 

 

maandag 8 februari 2016

 Kreeg van Fhon vandaag deze foto die ze van Khung en mij een tijdje terug maakte.

 

 

Vandaag was de crematie van Khung.

Tot mijn grote spijt heb ik deze gemist. Ik was aan het masseren toen Plaa me zei dat om een uur de crematie van Khung plaats zou vinden. Ik keek op de klok en zag dat het  half twee was. Ik sprintte naar de crematie ruimte maar daar was het al stil. De jongen die de ceremonie leidt en de oven bedient liet me als troost door het kijkglas naar de loeiende ovenvuur kijken. Ik zag alleen nog een deel van haar schedel, de rest was al verbrand. Op de terugweg vloog weer een vlinder om me heen. Dat was voor mij een teken van haar dat het oke is.

Toen ik terug kwam op de afdeling kwam Piem zich excuseren dat ze mij vergeten was te waarschuwen, zij wist dat de crematie plaats zou vinden. Ze had er zelf ook naar toe willen gaan, maar had net gasten die ze moest rondleiden. Ze was hevig ontdaan en kwam een paar keer naar me toe om zich wederom te excuseren en te vragen of ik boos op haar was.

Ze vertelde ook dat er familie bij de crematie aanwezig was, wat ik als troost ervoer.

 

 

 

Zo gloort er naast de dode boomstam weer nieuw leven.

 

 

 

    (ik was al halverwege de maaltijd toen me inviel van dit heerlijks een foto te maken)

Op de vooravond van het Chinese nieuw jaar ( 7 op 8 febr.) werd ik door de gastvrouw van het guesthouse verwent met een heerlijke Indiase maaltijd. Authentieke verse, nog warme chapatis met een heerlijke pittig gekruide curry, gemaakt door haar Indiase vriend. Ik waande me weer helemaal op trekking in de Himalaya
Kan het nog Internationaler?  Een Nederlander die in Thailand een Indiase maaltijd nuttigt op Chinees oudjaar avond.

Eak (patiënt van een van de huisjes) zit op het bordes met zijn armen stevig over elkaar
de kou te trotseren, wachtend op de abt voor zijn zondags ronde. Met alleen een t shirt en een joggingbroek aan zit hij te vernikkelen. Ik geef hem een muts, doe hem een paar sokken aan en sla een fleece deken om hem heen.

Door de manager ( de abt is niet gekomen) bij deze zondags ronde naast een zakcent ook een pakketje mar creakers en een blikje Tuna spread aan elke patiënt uitgereikt.
De chocolademelk die hij ook eveneens presenteert is inmiddels koud geworden, waardoor het zijn opwarmende functie verloren heeft. dus die doe ik straks overnieuw.
Annan en Neung weten er wel weg mee als ik voor hun de creakers beleg met de tonijn

 

een tafereeltje van een verzameling Boeddha's

 

We hoorden al een hele tijd een hond blaffen en janken aan de andere kant van de muur naast het terrein van de tempel.

Door het dicht begroeide struikgewas is het moeilijk om het dier waar te nemen, totdat Path het beest plots zag. De plek waar het dier zich bevond was niet bereikbaar vanwege moerassigheid. Maar Kringsak wilde wel proberen om het dier te bevrijden dat inmiddels bekaf was van het janken en blaffen.

Kriangsak (heeft zelf een hond) is over de hoge muur geklommen en via een omgevallen boom over het moeras uiteindelijk bij het dier gekomen en zowaar het lukte hem het beest los te maken. Met  opluchting bedankten onze held Kriangsak met een luid applaus.

 

 

 

ook deze Boeddha afbeelding kwam ik vandaag tegen hier op het terrein.

Heb de matras van het bed van Supin gedraaid, hopelijk helpt dat tegen de urine lucht die ik eerder met alcohol heb proberen te lijf te gaan maar wat maar heel kortstondig hielp. Lang zal kijken of hij een betere kan vinden

                                             Aap en olifant vereren boeddha.

Vandaag had ik voor het eerst een echt gesprek met de dokter hier, terwijl hij hier al een paar jaar komt. Eerder is het er op een of andere manier nooit van gekomen nader kennis met elkaar te maken. Hij is één dag in week hier (komt van Bangkok) en heeft het dan ook erg druk met al de patiënten.

 

De nog steeds in aanbouwde tempel op de heuvel.

(op de voorgrond huisjes van wat ik steeds noem "buiten patiënten")

 

 

 

Deze gevilde kikker (diep gevroren) staat denk ik  morgen op het menu van Wi.

Alleen al bij het maken van de foto ging ik over mijn nek toen ze hem mij liet toonde. maar voor de Thai is het een delicatesse. Om het compleet te maken toonde ze ook nog een net levende krabben. 

 

zaterdag 6 februari 2016

IN MEMORIAM : KHUNG + 6 februari 2016  18 jaar

                                           
                                           Khung in het blauwe shirt,  
(ik heb deze foto, die Fhon op haar Facebook page plaatste overgenomen omdat ik zelf geen foto van Khung heb)

Om half tien vanmorgen kwam Wiet met het droeve bericht dat Khung in het ziekenhuis van Lopburi is overleden. Ik krijg het ijskoud bij deze boodschap.
Path die naast me staat pakt mijn arm vast. Als ik naar haar kijk zie ik ook bij haar tranen in haar ogen.
Het is druk, zeker in de ochtend uren, zodat ik niet veel tijd heb om bij de dood van Khung stil te staan, of misschien wil ik er ook niet echt bij stil staan en het laten doordringen. Even later zie ik een vlinder op de deur als ik me even terug trek op het toilet.

Tug heeft vannacht weer lopen spoken, waardoor iedereen op de vrouwenzaal slecht geslapen heeft. Ze halen vanmorgen hun schade in.

Ik oefen met Annan om de mobiliteit van zijn linkerarm gaande te houden door hem met een bal te laten gooien, die ik dan weer probeer op te vangen. Ik merk dat het niet alleen goed is voor zijn arm spieren maar ook voor zijn lach spieren.

(dit was het 300ste bericht dat ik op dit weblog plaatste, het weblog is op dit moment 18750 maal bezocht)

vrijdag 5 februari 2016

zondag 31 januari,

Vandaag de dag begonnen met een bezoek aan Pakai in het ziekenhuis van LopBuri.
Ze voelde zich al meerdere dagen niet lekker. Ze verteld me dat ze heel veel slaapt en dat dat haar goed doet. Maandag zo zegt ze mag ze weer naar huis.

Ik zie de grote stoere Jao (buitenpatiënt en oefenmeester ) met een ijspakking op zijn hoofd in de ziekenzaal liggen. Maar in de middag zie hem weer rond lopen en is zijn zware hoofdpijn weer gezakt.

Wanneer ik Sunisa aan het masseren ben zie ik in het bed naast haar hoe Khung heel snel ademt. Het is alsof ze geen lucht genoeg krijgt. Ik kijk het even aan omdat ze er schijnbaar zelf niet veel last van heeft en lacht naar me wanneer ze ziet dat ik naar haar kijk.
Als na een paar minuten de massage klaar is slaapt Khung maar de snelle ademhaling is er nog steeds. Ik ga Wi erbij halen die haar meteen aan de zuurstof legt.


maandag 1 februari
Op deze vrije dag begin ik met een massage in de massage tempel Wat Shipa.
Ik ben er vanaf gestapt me steeds door de zelfde masseur te laten behandelen wat als voordeel heeft dat ieder zijn eigen kwaliteiten heeft en de behandeling steeds een verrassing is.
Noi, een oudere dame neemt me flink in de greep, en weet mijn pijnlijke plekken subliem te vinden, waar ze op blijft door masseren tot dat ik geen krimp meer geef.
Ik had me voor genomen aansluitend aan de massage boodschappen te gaan doen, maar ga toch maar eerst een uurtje rusten om bij te komen.

s' Middags maak ik een ritje met de brommer. Het is inmiddels 35 graden en rij in de richting van het meer ongeveer 7 km buiten lopburi. Het is er heerlijk rustig.
Als ik een tijdje heb zitten lezen komt de eigenaresse een praatje maken. Het blijft niet bij de voordehand liggende vraag waar ik vandaan kom, maar doorvragend tot haar nieuwsgierigheid bevredigd is, verteld ze dat ze 20 jaar met een Oosterijker is getrouwd is en dat ze er met de Kerst weer heen zijn geweest.
Jammer dat na een paar foto's maken mijn tablet het laat afweten.

                                        klooster dat tegen een rots is geplakt.

Ook in de natuur staat leven en dood dicht bij elkaar. links van de dode boom een prachtig bloeiende Bourgainvilia en rechts en mooie gezonde boom.

Na deze foto had mijn tablet wellicht last van de warmte, hij weigerde pertinent.

dinsdag 2 februari

Ook vandaag weer eerst naar het ziekenhuis, nu om Nom op te zoeken die hier voor onderzoek is opgenomen. Ik ben benieuwd of ze iets aan het grote gezwel in zijn buik kunnen doen. Hij maakt geen zieke indruk en drinkt gretig een van de flesjes drank die ik voor hem heb meegenomen uit.

.
                                                                Nom

Nattawan is aan het eten geslagen, een genot om te zien. Zou haar buurman Annan haar hebben aangestoken ? Eerst deed ik wat van het grote volle bord in een klein schaaltje, nu eet ze al van het grote bord. Ook zit ze nu rechtop om te eten. ik schuif een bed tafeltje bij om het haar wat makkelijker te maken.

Khung is in het ziekenhuis opgenomen.
Ik trof vanmorgen haar lege bed aan.

 

Het lege bed van Khung. Haar bed en wij wachten op haar terug komst.

 

Vandaag alweer de laatste dag van de Japanse vrijwilliger Lisa. Dat geef mij even de kans om weer een paar blouse voor Wan wijder te maken.

Op weg naar huis nog even bij de kapper langs.

donderdag 4 februari.

Pakai mocht na een dag langer moeten blijven gisteren  dan toch weer naar huis.

Nom kwam vanmiddag terug uit het ziekenhuis, ze hebben dus niets voor hem kunnen doen.
Een heel drukke dag vandaag. Ik gun me nauwelijks de tijd om te lunchen. Dat breekt me later in de middag op en voel een pijnlijke rug. Toch nog maar even boodschappen doen. Denk dat ik het morgen even moet laten afweten.

vrijdag 5 februari

Khung vanmorgen in het ziekenhuis opgezocht. Ik schok toen ik haar aan de beademing zag liggen.
Ook nu ziet ze er gek genoeg niet ziek uit. Nu en dan pakt ze mijn hand en knijpt er zachtjes in. Door de slang van de beademing in haar keel kan ze niet praten. Haar lange donkere haren liggen over het hele kussen verspreid en doen haar fijne gezichtje extra accentueren.
Haar smalle lijfje jaagt door de kortademigheid snel op en neer.
Als na een minuut of tien haar ogen nu en dan dicht vallen neem ik afscheid om haar te kunnen laten slapen. Als ik me verderop nog eens omdraai zwaait ze en lacht zwakjes.

Verder hou ik vandaag een rustdag............