zaterdag 6 februari 2016

vrijdag 5 februari 2016

zondag 31 januari,

Vandaag de dag begonnen met een bezoek aan Pakai in het ziekenhuis van LopBuri.
Ze voelde zich al meerdere dagen niet lekker. Ze verteld me dat ze heel veel slaapt en dat dat haar goed doet. Maandag zo zegt ze mag ze weer naar huis.

Ik zie de grote stoere Jao (buitenpatiƫnt en oefenmeester ) met een ijspakking op zijn hoofd in de ziekenzaal liggen. Maar in de middag zie hem weer rond lopen en is zijn zware hoofdpijn weer gezakt.

Wanneer ik Sunisa aan het masseren ben zie ik in het bed naast haar hoe Khung heel snel ademt. Het is alsof ze geen lucht genoeg krijgt. Ik kijk het even aan omdat ze er schijnbaar zelf niet veel last van heeft en lacht naar me wanneer ze ziet dat ik naar haar kijk.
Als na een paar minuten de massage klaar is slaapt Khung maar de snelle ademhaling is er nog steeds. Ik ga Wi erbij halen die haar meteen aan de zuurstof legt.


maandag 1 februari
Op deze vrije dag begin ik met een massage in de massage tempel Wat Shipa.
Ik ben er vanaf gestapt me steeds door de zelfde masseur te laten behandelen wat als voordeel heeft dat ieder zijn eigen kwaliteiten heeft en de behandeling steeds een verrassing is.
Noi, een oudere dame neemt me flink in de greep, en weet mijn pijnlijke plekken subliem te vinden, waar ze op blijft door masseren tot dat ik geen krimp meer geef.
Ik had me voor genomen aansluitend aan de massage boodschappen te gaan doen, maar ga toch maar eerst een uurtje rusten om bij te komen.

s' Middags maak ik een ritje met de brommer. Het is inmiddels 35 graden en rij in de richting van het meer ongeveer 7 km buiten lopburi. Het is er heerlijk rustig.
Als ik een tijdje heb zitten lezen komt de eigenaresse een praatje maken. Het blijft niet bij de voordehand liggende vraag waar ik vandaan kom, maar doorvragend tot haar nieuwsgierigheid bevredigd is, verteld ze dat ze 20 jaar met een Oosterijker is getrouwd is en dat ze er met de Kerst weer heen zijn geweest.
Jammer dat na een paar foto's maken mijn tablet het laat afweten.


                                        klooster dat tegen een rots is geplakt.



Ook in de natuur staat leven en dood dicht bij elkaar. links van de dode boom een prachtig bloeiende Bourgainvilia en rechts en mooie gezonde boom.


Na deze foto had mijn tablet wellicht last van de warmte, hij weigerde pertinent.



dinsdag 2 februari

Ook vandaag weer eerst naar het ziekenhuis, nu om Nom op te zoeken die hier voor onderzoek is opgenomen. Ik ben benieuwd of ze iets aan het grote gezwel in zijn buik kunnen doen. Hij maakt geen zieke indruk en drinkt gretig een van de flesjes drank die ik voor hem heb meegenomen uit.

.
                                                                Nom

Nattawan is aan het eten geslagen, een genot om te zien. Zou haar buurman Annan haar hebben aangestoken ? Eerst deed ik wat van het grote volle bord in een klein schaaltje, nu eet ze al van het grote bord. Ook zit ze nu rechtop om te eten. ik schuif een bed tafeltje bij om het haar wat makkelijker te maken.

Khung is in het ziekenhuis opgenomen.
Ik trof vanmorgen haar lege bed aan.

 
Het lege bed van Khung. Haar bed en wij wachten op haar terug komst.

 
Vandaag alweer de laatste dag van de Japanse vrijwilliger Lisa. Dat geef mij even de kans om weer een paar blouse voor Wan wijder te maken.

Op weg naar huis nog even bij de kapper langs.

donderdag 4 februari.

Pakai mocht na een dag langer moeten blijven gisteren  dan toch weer naar huis.

Nom kwam vanmiddag terug uit het ziekenhuis, ze hebben dus niets voor hem kunnen doen.
Een heel drukke dag vandaag. Ik gun me nauwelijks de tijd om te lunchen. Dat breekt me later in de middag op en voel een pijnlijke rug. Toch nog maar even boodschappen doen. Denk dat ik het morgen even moet laten afweten.

vrijdag 5 februari

Khung vanmorgen in het ziekenhuis opgezocht. Ik schok toen ik haar aan de beademing zag liggen.
Ook nu ziet ze er gek genoeg niet ziek uit. Nu en dan pakt ze mijn hand en knijpt er zachtjes in. Door de slang van de beademing in haar keel kan ze niet praten. Haar lange donkere haren liggen over het hele kussen verspreid en doen haar fijne gezichtje extra accentueren.
Haar smalle lijfje jaagt door de kortademigheid snel op en neer.
Als na een minuut of tien haar ogen nu en dan dicht vallen neem ik afscheid om haar te kunnen laten slapen. Als ik me verderop nog eens omdraai zwaait ze en lacht zwakjes.

Verder hou ik vandaag een rustdag............

Geen opmerkingen: