zondag 30 maart

zondag 30 maart:
Ik word wakker en zie dat het zes uur is, geen tijdstip om te haasten
Ben schijnbaar weer in slaap gevallen want als ik weer wakker word is het kwart over zes.
In mijn hoofd voelt het goed, maar mijn lijf protesteert, smeekt om te blijven liggen. De val van gisteren gaat er als reden door mijn hoofd, als ik mijn rug probeer te strekken. Ook mijn rechter elleboog protesteert.
Langzaam sta ik op en doe mijn ochtendrituelen in een rustig tempo. Mijn lijf blijft zich verzetten tegen elke beweging die ik maak.
Ik moet om mezelf lachen wanneer ik me voorneem het vandaag rustig aan te doen,
Doch na tien minuten komt de motor opgang en even later doet alles weer mooi mee.

Nog even een verjaardag felicitatie voor Tiboa in elkaar knutselen, wat ik gisteravond vergeten ben.
Onderweg naar het hospice vind ik op de landweg een toefje afrikaantjes, de moeite waard om te stoppen en even om te keren. Zomaar door iemand voor me neer gelegd, ze maken het cadeautje compleet.

Wanneer ik "happy birthday" voor Tiboa zing, luistert iedereen aandachtig maar niemand zingt mee.

Lek op de nieuwe anti-decubitusmatras en nieuw beddengoed.

Tiboa bezig met het opleggen van de nieuwe lakens en slopen.

 

Vorige wee kregen we een partij tweedehands hoofdkussens in zeer redelijke staat, samen met de nieuwe lakens, voor zolang het duurt een hele verbetering.

 

Gisteren was de crematie van Puttipong. Ik werd gewaarschuwd dat deze om tien uur zou beginnen. Maar als ik er om tien uur heen ga zie ik geen beweging, wel staan de ramen van het gebouw open, teken dat er iets gaat gebeuren. Om elf uur ga ik nog eens kijken, maar ook dan is er nog niets wat er op wijst dat het gaat beginnen. Uiteindelijk gebeurde het pas om drie uur in de middag. er waren zeker twintig familie leden aanwezig.

 

 

Even ervoor werd ik gevraagd voor  een kort interview van mensen van een universiteit van Bangkok. Ze waren al de hele dag met een camera in de weer. Omdat ze meestal bij zulke interviews dezelfde vragen stellen heb ik een min of meer vast praatje uit mijn hoofd geleerd wat ik opdreun.

 

overal bloeien de prachtige gouden regen bomen, een lust voor het oog....

 

Vandaag had Nung van bed 6 bezoek van familie. Ons ommetje in de rolstoel kwam daardoor te vervallen. Dit vond ik zelf niet zo erg want het was verschrikkelijk heet vandaag. 38 graden went niet echt.

Maar ik vind de wandelingetjes met Nung anders een heel aangename onderbreking. Ik vind het zo mooi hoe de blinde Nung reageert op de geluiden om zich heen. Hij doet dan precies de vogels na, of maak me attent op andere geluiden die anders aan me voorbij gaan. Ik heb een stoere pet voor hem gekocht dat ik verruild heb voor het domme mutsje. Nu lijkt hij nog meer op David Beckham, zoals ik hem vaker noem.

 

Wichai van bed 9 vraagt me hoeveel vrouwen ik heb. Hij steekt zijn rechterhand op waarvan hij zijn duim naar binnen vouwt en kijkt me vragend aan.

 

 

Laatst had ik het met de dokter over het gebruik van de looprek van Dumnuy (Thom) van de tbc ruimte. Ik zag steeds hoe onhandig hij die gebruikte en stelde voor hem de rollator (die ik een paar jaar geleden met veel moeite heb aangeschaft)  te laten gebruiken. De dokter vond dat hem dat te weinig steun geeft. Deze week zag ik hem lopen met de looprek opgetild voor zich uit.

Vandaag was er grote hilariteit op de zaal toen Thom met het looprekje op zijn schouder over de zaal liep. Dit was voor mij een reden om aan dit gevaarlijk gebruik een einde te maken en heb Thom alsnog de rollator gegeven. Na even oefenen en uitleg over de remmen en het smeren van de wielen gaat het prima.

 

Gelukkig is Helga weer terug vandaag.

 

Nadat we de stinkende, ergens vandaan gehaalde, luchtmatras hebben schoongemaakt en buiten laten drogen, kom ik erachter wanneer ik ze helemaal stankvrij heb gemaakt en geïnstalleerd op het bed van Mali, dat ze lek is. Wi zegt dat ze er ergens nog een heeft, en zegt die morgen op te leggen.

 

Het gaat niet goed met Lek en Buntam. Allebei hebben ze vandaag een behoorlijke terugslag.

Buntam is heel afwezig en drinkt slecht heel kleine beetjes. Lek heeft koorts en slaapt aan een stuk door.

 

Om kwart voor zeven lig ik op bed en val met de airco aan in slaap.....

Om kwart over elf word ik wakker en schrijf mijn verhaal van vandaag en ga daarna weer slapen.

 

 

 

 

 

 

 

vrijdag 28 maart

Een goede voorbereiding is het halve werk.

Een verslag van Thomas Elshout.  maart 2014

Het is anno 2014 alweer 7 jaar geleden dat ik voor het eerst in Thailand kwam en vooraf werkelijk geen idee had van hetgeen me te wachten stond.
Destijds heb ik vrijwilligerswerk verricht in een weeshuis in Singburi.
In de weekenden maakten we uitstapjes in de omgeving en daarbij mocht een bezoek aan de ooit roemrijke hoofdstad LopBuri -nu haast bekender vanwege de vele aapjes- volgens mijn Thaise begeleider Mick niet ontbreken.

Pas in LopBuri werd ons verteld dat we ook een bezoek zouden brengen aan de tempel waar patiënten met HIV en Aids verzorgde. Geheel onvoorbereid reden we dan ook richting bergpartij waartegen de tempel en het hospice zijn gebouwd.

Ik herinner me mijn eerste indruk van het tempelterrein nog goed. Met de vrijstaande bungalows had het wel iets weg van een vakantiepark. Dat beeld smolt echter als sneeuw voor de zon toen de rondleiding ons bij het "Human Body Parts Museum" bracht. In de expositieruimte werden we geconfronteerd met allerhande ledematen op sterk water en ingedroogde overledenen met als doel ons als bezoeker te shockheren.  Missie geslaagd.

De tour bracht ons destijds ook bij de ziekenzaal waar ik me uiterst oncomfortabel voelde bij de wandeling langs de patiënten in groepsverband. Het is lastig de emotie van destijds onder woorden te brengen maar ik denk dat machteloosheid het dichts in  de buurt komt.

Als laatste kregen we een kijkje in de laatste rustplaats van oud-patiënten, een tempel waar enorme stapels witte zakken gevuld met as van de overledenen lagen opgestapeld rond een groot buddhabeeld.
Op de terug weg naar de toegangspoort kregen de beeldjes langs het pad, vervaardigd uit vermalen botten en as, een dubbele lading. In minder dan de duur van een gemiddelde speelfilm hadden we leven, dood en het leed daartussen gezien. Het duurde een aantal dagen voor ik dit bezoek mentaal had verwerkt.

Achteraf bezien vraag ik me af of de slechte voorbereiding op ons bezoek destijds goed of slecht is geweest. Door het schrikeffect is deze bijzondere plek me immers wel helder bijgebleven. 7 jaar later heb ik de kans gegrepen wat voor het hospice terug te doen. Iets waardevols. Goed voorbereid.

Ik besloot een half jaar te gaan fietsen in Thailand en Laos voor het goede doel. Een van die goede doelen is het aidshospice geworden. In nauwe samenwerking met Huub hebben we bekeken aan welke materialen het meeste behoefte is. Al snel bleek dat het beddengoed en het vervangen van een oude koelkast. Zo bracht mijn eigen inzamelingsproject me zeven jaar na dato weer terug op die bijzondere plek.

Door mijn eerste bezoek maar vooral door het lezen van dit blog, heb ik me deze keer stukken beter op mijn bezoek kunnen voorbereiden. Wat me bij het betreden van het terrein meteen opvalt is de aanwezigheid van een grote nieuwe tempel waar nog grondig aan gewerkt wordt. Ook wordt er nijdig gebouwd aan een nieuw hospice nabij het oude.
Onveranderd blijft het sterke contrast tussen leven en dood met naast de beddenzaal de crematie ovens.

Naast de feitelijke wijzigingen op het terrein voelt ook mijn aanwezigheid deze keer  heel anders.
Ondanks dat ik nog steeds een fysieke afstand voel tussen mezelf en de patiënten, is er deze keer ruimte voor een praatje en vallen me de bijzondere karakters en eigen bezigheden van de patiënten eigenlijk pas goed op. De een tekent prachtige portretten, de ander vervaardigd sieraden op bed. En allemaal lachen ze even vriendelijk, hoe zichtbaar sommige ook lijden.

Maar het blijft ook cru om te zien hoe elders op het terrein een paleis wordt voltooid terwijl er in de ziekenzaal gesprongen wordt om verpleging en goed materiaal. De efficiëntie van het Westen gaat hier duidelijk niet op. Ik besef me goed dat het werken als vrijwilliger in deze situatie veel geduld en aanpassingsvermogen vereist.

Deze keer verlaat ik het hospice met een heel ander gevoel. Ik heb dankzij de donaties aan mijn project in ieder geval alvast een koelkast, een speciale anti decubitus luchtmatras en twee lakensets
voor alle bedden kunnen schenken. Het gevoel van machteloosheid heeft plaats gemaakt voor tevredenheid maar ook uitdaging.
Er zijn namelijk meer betrokken vrijwilligers nodig en het is een kunst om die te langere tijd te laten komen. Want ze komen het beste goed voorbereid. 

     

 

 

De wond op het rechterheup gebied van Mali, die niet echt genezen wil.

Vandaag lag Mali weer bijna de hele dag te slepen, het gaat heel wisselend met haar

 

  

Al dagen ben ik niet meer toegekomen aan het oefenprogramma met Lek.

 Jao heeft het gelukkig overgenomen zag ik.

 

 

Als ik opkijk wanneer ik hoor roepen zie ik Annan naast zijn rolstoel in het halletje op de vloer liggen.

Ik loop naar hem toe om de lachende Annan op te tillen en glij uit over een plasje water op de vloer. Met ons twee liggen we op de vloer en Annan lacht nog harder. Gelukkig heeft hij zich niet bezeerd.

 

 

de schooljeugd heeft grote vakantie, Ampai met haar zoon.

 

Het was een hele toer om Sirichai onder de douche te krijgen. Hij zei dat hij vanmorgen onder de douche is geweest, maar vergeet dat hij zich helemaal onder heeft geplast. Ik moet praten als Brugman en behoorlijk pouchen. Met hulp van Tiboa lukt het, die het bed verschoond terwijl ik Sirichai inzeep.  

 

 

Tiboa die normaal gesproken om de zoveel tijd vraagt om zijn hoofd kaal te scheren vraagt me nu het gedekt te knippen. Ik ben een beetje verbaast maar voldoe aan zijn vraag. Als hij later de zaal op gaat wordt er door Wan en Pakai om hem gelachen Ze liggen werkelijk dubbel van het lachen. Wat ik van de uitleg begrijp is dat ze hem vragen of hij van nu ineens op vrouwen valt.

 

 

 

boeiend lijnen spel van de natuur...

 

 

dinsdag 25 maart

Vanmorgen kreeg Puttipong medicatie via de vernevelaar toegediend.
Even leek het daarna dat hij iets meer lucht kreeg. Eigenlijk zou hij een schoon laken moeten krijgen, maar omdat hij het zo moeilijk heeft bedekken we de smerige plek met een onderlegger. Tiboa probeert hem voorzichtig te laten drinken. Zijn vingernagels zijn akelig blauw.
Wanneer ik bij hem terug kom, nadat ik Anan heb helpen eten, zie ik dat hij is overleden.

Ik haal de dokter erbij, die vandaag per uitzondering op dinsdag hier is. Deze luistert via stethoscoop of hij hartslag heeft, voelt zijn pols en halsslagader en komt dan ook tot de conclusie dat hij is overleden. Gelukkig geeft hij de opdracht dat ze een uur moeten wachten met afleggen.(wassen en poederen en de lichaamsopeningen worden met watten dicht gemaakt)  Ik kam zijn haar en sluit zijn ogen, die even later toch weer een beetje openstaan. Puttipong is maar vijf dagen hier geweest.

 Puttipong na het afleggen.

 

 

 

 

 

 Mali had vandaag weer bezoek van haar zus. Net als vorige keer zag ik dat de sfeer tussen hen gespannen was. Ze waren een beetje kribbig naar elkaar toe

De vrouw had voor de hele zaal fruit meegenomen.

 

 

 

Pon heeft de tekening van de kleinkinderen van Mady gereed. Hij heeft ze zondag door de Abt laten ondertekenen (links boven)

 

Wie een foto nagetekend wil hebben kan die naar mij doormailen. (graag een wat grotere foto)

 Pon kan nog wel wat opdrachten gebruiken. kosten 6 euro plus 1 euro materiaalkosten. huubbeckers@yahoo.co.uk

 

Ik zie dat Buntam een blauw oog heeft, zijn linkeroog zit bijna dicht en het wit van zijn oog is met bloed doorlopen. Als ik vraag of hij gevallen is, zegt hij van niet. Ik laat de dokter er toch even naar kijken.

 

Annan van bed 7 heeft hoofdpijn en vraagt om een hoofdmassage. Leuk om te zien hoe hij helemaal ontspant als ik even met hem bezig ben. Als ik stilletjes vertrek na de massage blijft hij ontspannen liggen en gaat zijn duim omhoog.

 

Pong van bed 14 houdt me steeds in de gaten als ik bij hem in de buurt bezig ben. Dan ligt hij zogenaamd te lezen maar weet me daarna wel te zeggen dat hij me een of ander heeft zien doen voor een patiënt.

 Pong vraagt nooit aandacht, het is daarom belangrijk dat je hem niet voorbij gaat in de drukte.

 Het enige wat hij vraagt op een dag is zijn pamper te verschonen nadat hij s' middags zijn grote boodschap heeft gedaan. En dat vraagt hij zelfs eigenlijk ook nog niet, maar ik weet wanneer hij op zijn zij draait dat het zover is.

Ik maak vaak een praatje met hem en dan is hij altijd heel complimenteus en gooit met superlatieven , als "onkel superman" " you good man" " I like you"  'You good heart" enz enz. Vandaag begreep ik hem niet toen hij het steeds over "One man show" had. Ik was de one man show. Ik vroeg of het iets om te lachen was, nee zei hij het is heel serieus.

Ik ging quasi heel serieus kijken en prompt schoot hij in een lach. Ik zei, zie je nou wel dat het om te lachen is, en weer schudde hij nee.

 

 

 IN MEMORIAM : PUTTIPONG

                                                                                       25 maart 10.55 uur  39 jaar

 

Julapat van bed 19 verteld me dat hij morgen een paar dagen naar huis mag. Hij vraagt me of ik hem wil scheren. Ying zijn vriendinnetje mag mee heb ik begrepen. Het komt steeds vaker voor dat patiënten een paar dagen naar huis mogen. Een heel goed ontwikkeling.

 

Ook Ram zal er een paar dagen niet zijn. Hij mag ook even naar huis nadat hij zijn behandelend arts in zijn woonplaats heeft bezocht. Ram lag vorig jaar nog hier op de zaal, maar woont nu in een van de huisje en is nu sterk als een beer, helpt vaak de patiënten uit bed tillen om te douchen. We zullen hem een paar dagen moeten missen. Ik zal mijn elleboog in acht moeten houden.

 

Ook Helga is deze week afwezig, dit voor haar visum en een jarenlang uitgesteld bezoek aan  Angkor Wat in Cambodja.

En weer heb ik geen zin om na werktijd eindelijk naar de kapper te gaan.

mijn nieuwe stalen Honda ros, maar dan wel in het minder opvallend blauw...

zondag 23 maart

Mali heeft een terugslag, ze ligt veel te slapen, klaagde over hoofdpijn en heeft het koud en vraagt om een kruik. Ze liep vanmiddag een beetje zwalkend rond.

Ik zag dat ze de koelkast wilde openen, maar daar bijna niet de kracht voor had en wreef over haar bovenarm toen dat uiteindelijk wel gelukt was.

Het doet goed te zien hoe sommige gasten zich oprecht voor de patiënten interesseren.

Deze jonge mannen gingen zelfs door de knieën om op ooghoogte van de patiënt te komen. Mooi om te zien.

 

Sommige patiënten hebben zoveel op hun bed liggen dat er voor hen zelf maar weinig ruimte is. Thanit ligt dwars in bed om een tukje te doen.

 

Gisteren was het ongenadig heet, vandaag , na een regenbui gisteravond, gelukkig  een stuk minder.

 

Het gaat gelukkig steeds beter met Buntam van bed 1. Hij wordt wat sterker en gelukkig is de hoge koorts die hij telkens s, middags had voorbij. De donkere vlekken op zijn relatief blanke huid is Kaposi.  (komt vaak voor bij mensen met aids)

 

Met Puttipong in de tbc ruimte daar in tegen gaat het niet goed. Hij heeft nauwelijks het besef om te drinken, ben daarom overgegaan het drinken via een spuitje in zijn mond te brengen. Telkens leggen ze zijn medicijnen naast hem op zijn bed. Die probeerde ik vandaag met beetjes te laten innemen, maar telkens legen er weer nieuwe.

 

de bijna niet weg te werken medicijnen van Puttipong.

Telkens doet Puttipong zijn zuurstof toediening af.

 

 

Vanmorgen kwam de bestelling van Thomas, de nieuwe lakens en slopen binnen.

Ze vroegen me te wachten met in gebruik name tot komende zondag.

 

 

Vandaag is het de beurt aan Tiboa om de bloemen te verversen. We kregen een bos gladiolen, uit donatie om ons uit te leven.

 

 

Ik zag op de verpakking van de morfine pleisters van Sirichai dat deze reeds 10 jaar verlopen waren (zolang hebben ze de door mij meegenomen pleisters niet gebruikt) Ik heb dit met de dokter opgenomen, ze zijn nu op andere, van recentere datum overgegaan.

 

 foto: Sompong

Mami, die vandaag met een groepje Japanners hier is, komt even kijken wanneer ik met Anan aan het oefenen ben. Ik laat hem, om zijn coördinatie en motoriek te oefenen zijn neus, mond, ogen en oren aanwijzen. Omdat hij heel slechthorend is moet ik het hem voor doen. 

 

 

Ying heeft van de nagels van Mea Dang een waar kunstwerkje gemaakt. Jammer dat het op de foto niet goed te zien is. Mea Dang is er niet minder trots om. Als ik zeg dat het mooi bij haar blouse kleurt wordt haar glimlach noch breder.

 

Mijn onmisbare kappers benodigdheden.

 

 

 

 

 

vrijdag 21 maart

Het was weer een paar dagen niet mogelijk om op mijn weblog te komen om te schrijven.

Afgelopen maandag was LopBuri bedekt onder een dikke laag smog. De heuvels waren bijna niet te zien. Het was verschrikkelijk benauwd.  s'Avonds kwam er gelukkig een flinke regenbui, de tweede in de tijd dat ik hier ben, tevens de tweede regenbui dit jaar hoorde ik vertellen.
Ik vraag me af hoe de watermeloenen hebben kunnen groeien, die bestaan bijna helemaal uit water.

de oogst is dan ook niet echt overvloedig.

 

watermeloen:   dang (rood) moo (vlees)

 

dit is de opbrengst van een heel groot stuk land, waar meerdere plukkers zijn mee bezig geweest.

 

Somsak is in slaap gevallen op de zak met schone was...

 

In bed 28 in de tbc ruimte is een nieuwe patiënt, vanuit het ziekenhuis van lopBuri overgebracht.

In bed 11 is een heel jonge man komen te liggen, die door zijn moeder vanmorgen werd gebracht.
Hij maakt niet zo'n zieke indruk maar lag toch de verdere hele dag te slapen.

 

Dinsdagmiddag is Thomas aangekomen. Thomas. uit Brabant heeft op zijn tandem hier in Thailand zo'n drie en een half duizend km afgelegd om geld bij elkaar te rijden voor de patiënten van het hospice. Hij heeft zich laten sponseren en is van oktober onderweg op zijn tandem, waar hij mensen op mee vraagt een stuk mee te fietsen en hun verhaal te horen.

We hebben tijdens zijn tocht contact gehouden over hoe het donatie geld te besteden.

Op dit moment is er onder andere een grote behoefte aan lakens en slopen.

 

 

Dit gaan de lakens worden, voor elk bed twee. De slopen heeft hij bij de fabrikant weten los te peuteren. Zodat er geld overbleef voor een nieuwe koelkast voor het hospice. De lakens komen de volgende week binnen. Ik kijk er naar uit!

 

Ook ik heb een stukje mogen mee fietsen en heb ook mijn verhaal bij Thomas gedaan.

Op mijn beurt heb ik hem gevraagd een stukje te schrijven over zijn indrukken deze twee dagen dat hij hier was.

Thomas bij de links nieuwe koelkast en recht de oude met het volledig dicht gevroren vriesvak.

 

vriesvak oude koelkast

 

Uiteindelijk bleef er nog geld over waar ik graag een reserve anti decubitus matras van wil kopen.

Op dit moment zijn ze allemaal in gebruik.

 

De link naar de website van Thomas is www.1bike2stories.com

De tocht van Thomas zit erop, ook de tandem zal hij aan een goed doel schenken hier in Thailand.

 

 verslag van Thomas Elshout:

 

(volgt, zie 28 maart)

 

Thomas, nogmaals duizend maal dank!!

 

zondag 16 maart

Tot mijn grote verbazing zag ik gisteren dat dokter Kitti toch overging op het toedienen van morfine pleisters voor Sirichai. Ik had tegen Tiboa gezegd dat Sirichai een paar keer aan me gevraagd had aan de dokter te vragen om zijn been eraf te halen. Al na een paar uur werd Sirichai rustiger en voelde minder pijn.

Gisteren hebben we Anan in een ander bed gelegd. We kregen de toeloop van de mieren niet gestopt.
Ik heb de poten/wielen van het bed in bakjes met talgpoeder gezet, en waarlijk vandaag bleef zijn bed zonder mieren.

 

de door de mieren verwonde benen van Anan...

En weer zijn er nieuwe patiënten bij gekomen. In de tbc ruimte een oudere man Thom en op de vierde verdieping een ladyboy...

Mede door de speciale pleisters is de stuit van Thanin weer helemaal dicht...

 

 

Het is vandaag zo ontzettend heet, iedereen loopt te puffen..

 

 

Mali vroeg om chocolade, Helga heeft die voor haar gekocht. We proberen van alles om haar een beetje op gewicht te krijgen. Helga mocht niet kijken toen Mali op de weegschaal ging, ze deed dat stiekem toch en schrok toen die maar dertig kilo aangaf. Dit terwijl de weegschaal twee kg meer aangeeft dan de het werkelijke gewicht.

 

Chocolade etende Mali, de beer van Jeanny dicht in de buurt...

Je kunt aan haar rechterarm zien hoe mager ze is.

 

Ik heb gisteren met succes mijn zwerende vinger open gemaakt, de druk is nu vanaf en de rommel eruit. Dinsdag heb ik mijn pijnlijke rechterelleboog laten behandelen door mijn masseur, ook daar gaat het nu beter mee, al piste ik op het moment van behandeling bijna in mijn broek van de pijn.

Hij wist mijn diepere tranenbron aan te boren...

 

Tussen de bedrijven door heb ik de extra, extra large "babydoll" van Wan in elkaar gestikt...

 

Deze foto (vorige week) van de nieuwbouw is eigenlijk alweer achterhaald. ik zag vandaag dat de constructie van de tweede verdieping er al helemaal opstaat.

 

Ik heb Kayson al een paar dagen niet meer zien oefenen met zijn nieuwe prothesen. Als ik hem vraag waarom, zegt hij dat er iets aan veranderd moet worden omdat er een pijn doet bij het lopen,

 

 

 

Vrijdag moest ik om half twaalf afhaken. Ik had totaal geen energie. Op dat moment was het gelukkig redelijk rustig op de zaal. Ik ben naar huis gegaan en ben als een blok in slaap gevallen.

 

Kew kwam me gisteren vertellen dat ze naar huis gaat. Aanvankelijk natuurlijk een prima gegeven.

Ook al is het om haar 86 jarige moeder te verzorgen. Ze was een paar dagen naar huis geweest maar geeft nu aan dat ze voorlopig niet meer terug komt. We zullen haar hier erg missen.

Nog zie ik haar binnen komen, ik denk twee jaar geleden. Hoe ze geknield op haar bed haar gebed deed, dat beeld zie ik nog helder voor me. Ze is in de tijd daarna heel goed opgeknapt en heel close met Ladyboy Mea Dang. Ook zij moet wederom afscheid nemen, nadat haar partner, de blinde Surasak vorig jaar plotseling overleed.

 

onze jongste bewoner, zoontje van een van de "buiten" patiënten....

 

 

Toen ik vanochtend per toeval de morfine pleister van Sirichai wilde controleren zag ik dat deze niet meer op zijn rug zat, Bij navraag bleek dat die bij het douchen vanmorgen is verwijderd. Heel vervelend omdat er geen zuster is vandaag en ik niet aan een nieuwe kom. Vanmiddag begon Sirichai weer over pijn te klagen.

 

Vannacht werd ik wakker doordat er iets onder me kriebelde, toen ik reageerde schoot de/een kakkerlak onder me vandaan. Omdat ik helemaal uit mijn slaap was  heb ik toen een afscheid cadeautje voor Kew gemaakt.

Ik wist niet zeker of ze vandaag of morgen afscheid neemt..

 

 

de verpakking, met een kleine "zaterdag" Buddha als inhoud....

 

 

 

 

 

 

 

 

dinsdag 11 maart

Ook vandaag was het weer een gevecht met de mieren. Ze zijn zo klein, dat ik mijn leesbril moet opzetten om ze te zien.

Vandaag vroeg Sirichai me een paar keer of zijn rechterbeen ervan af mag. Hij kan niet meer eten en slapen van de pijn zegt hij. Ik heb de vorige week aan de dokter en hoofdzuster Wi gevraagd eventueel de morfine pleisters te gebruiken voor hem. (Heb ik vanuit Nederland meegenomen)
Maar ze willen daar niet aan overgaan. In het verleden met een andere hoofdzuster en de Belgische arts werden ze soms wel gebruikt. Vorige week heeft hij tegen Helga gezegd dat hij niet meer wilde leven.

Tot mijn verbazing zie ik Wi nagels knippen bij enkele patiënten. Dat vraagt om een foto.

 

Mami verteld dat Patiënt, de ladyboy Sanya van de tbc ruimte is weggelopen.

Helemaal zonder niets. Omdat hij mobiel is en vaak overdag karwijtjes doet op het terrein had ik hem niet gemist. Zonder medicatie is hij ten dode opgeschreven.

 

 Buntam, patiënt van de vierde verdieping is opgenomen in bed 1. Vanmiddag had hij heel hoge koorts. Met natte doeken heb ik hem gekoeld en zoveel mogelijk laten drinken

 

Het wordt bijna een traditie, maar telkens na een paar weken hier te zijn loop ik een zwerende vinger op. Was dat de laatste jaren steeds mijn rechter duim, voor de verandering nu eens mijn rechter ringvinger. Uit voorzorg heb ik uit Nederland gezuiverde soda mee genomen en zal het vanavond een heet soda badje worden.

 

Vanavond om zes uur heb ik Mami naar de bushalte gebracht. Jammer na twee dagen moet ze terug naar Bangkok. We hebben afgesproken dat we de volgende keer samen het kinderproject gaan

 bezoeken.

maandag 10 maart

                                 betrapt door Helga, bij het verversen van de bloemen gisteren....

Vanmorgen vroeg is Mami onverwacht, onaangekondigd aangekomen uit Bangkok.
Dat komt heel goed uit, Helga heeft twee dagen vrij genomen
Ik kwam net uit de douche toen ik een steentje tegen mijn raam hoorde, ze kon niet binnen, de voordeur van het guesthouse was aan de binnenkant nog gesloten.

Vandaag was het een gevecht tegen de mieren. Vooral Anan en Sirichai hadden er, omdat ze relatief weinig bewegen en de mieren niet voelen, veel last van. Anan had op zijn onderbenen en tussen zijn tenen, door de mieren aangevreten, kleine wondjes. Met alcohol en talgpoeder probeerde we de opdringerige mieren te stuiten, dit met weinig resultaat.

Nog een paar plaatjes van de inwijding gisteren....

 

Toy, die een paar jaar geleden hetzelfde onderging met enkele novicen op de foto...

 

de lunch van de patiënten vandaag

Ik heb mijn zinnen gezet op het aan het lopen krijgen van Lek, de nieuwe patiënt in bed 9.

Ben vandaag met succes gestart met de "fiets" (sjakajaan) oefeningen op bed. Hij heeft het met plezier een hele tijd volgehouden.

aap met pakje melk....

 

Een nieuw probleem dient zich aan, de opdringerige brutale apen.

Ik zag tot mijn verbazing dat Tiboa gisteren het idiote idee had ze te gaan voeren. Hij zette pakjes melk op de balken, die in een mum van tijd door de apen werden weg gegrist. Gelukkig houden de meerdere loslopende honden de beesten nog een klein beetje op afstand.