Vrijdag 22 februari 2019

Dit was de groep bezoekers gisteren. Gelukkig werden ze in wat kleinere groepen door de ziekenzaal geloodst. Het komt mij vaak nog voor als "aapjes kijken"

Zoals ik al eerder zei, als het maar een hiv infectie voorkomt, heeft het toch zin gehad deze  confrontatie van jonge mensen met onze aidspatiënten.

Na terugkomst van ons wekelijks wandelingetje op vrijdagochtend, kan ik het niet nalaten het haar van Sangwan te sieren met een flinke toef Bougainvilles. Sangwan is er steeds mee in haar nopjes. Ondanks dat ze door haar blindheid de bloemen niet kan zien, maar ze voelt nu en dan met haar hand of ze er nog zitten. Toen ik een uur later bij haar bed kwam trof ik haar slapend, liggend op de corsage.

.                  Sangwan kan zo heerlijk lachen om mijn plagerijtjes en grappen.

Gisteren was Mami met haar zus op bezoek, een keer per zoveel tijd komt za vanuit Bangkok. 

Een paar jaar terug moest ze wegens gezondheid problemen hier stoppen met vrijwilligerswerk.

Ze heeft tassen met heel goede tweedehands kleren bij zich en deelt die onder de patiënten.

Voor iedereen een nuttig cadeautje.  

Een ongevraagde massage voor de zus van Mami van Salayut.

Mijn lunch...Phat komt me zeggen dat er vanmiddag geen vlees op het menu staat en vraagt of ik de lunch wil mee eten. Omdat ik bij Pakai al mijn vleesloze maaltijd heb besteld zeg ik dat ik de porti vanavond wel kan eten. De noedels zijn gevuld met garnalen, maar wat het "toetje" betreft, althans dat begreep ik omdat het omhulsel op een soort pannenkoek lijkt en smaak, kom ik tot mijn verbazing bij de vulling een knakworst tegen. Ik heb het toetje ontworst en het jasje in de toaster even opnieuw krokant gemaakt. Overal is wel een oplossing voor.

Met Sunisa op de foto. De vorige foto was alweer van een paar jaar geleden, dus werd het tijd voor actualiseren. Duidelijk is te zien dat ik met selfies (en zeker niet die te maken met een vreemd apparaat) niet bekend ben. Sorry van mijn mondkapje, maar in de tbc ruimtes moet ik die dragen.

Voordat …….(kom even niet op zijn naam) zich gaat verkleden vraagt hij of ik hem even wil scheren.

Na de verkleed partij

Als jongen

In Lopburi men's style

In een kort gesprek met een zeer vermoeid uitziende Tho, die ik enkele dagen niet op zijn post zag en hem daarover vraag. Zegt hij dat het heel slecht met zijn vrouw gaat en zij zijn zorg nodig heeft.
Hij verteld me dat hij denkt dat zij hooguit nog een maand te leven heeft.

Woensdag 20 februari 2019

De beenspier versterkende mobile trainer die ik via internet vorige week bestelde is aangekomen.
Al meteen wordt er intensief gebruik van gemaakt.

Het koste even moeite om de automatische stappenteller te bevestigen, maar dat lukte gelukkig, want ik denk dat dit ding juist de uitdaging is om hem te gebruiken.
Het oude exemplaar had deze stappenteller nl niet. Ook deze oude had ik met donatiegeld kunnen aanschaffen, maar na een paar jaar was hij helemaal op en brak op een gegeven moment door midden.

Tanet in actie op de "sjakkajaan" (fiets)

Het gaat niet goed met de benen van de blinde Tanet, hij heeft vreselijke pijn. Vorige week heb ik de dokter erbij gehaald. Hij kan nog met heel veel moeite stapjes van vijf centimeter maken. Als hij vanuit zitten of liggen moet gaan lopen kreunt hij van de pijn. Nu een week verder is er nog geen verbetering. Ik vind het moedig hoe hij toch steeds probeert te lopen en te oefenen. Hij blijft ook blijmoedig.

worrakit aan de massage

De lievelings bezigheid van de blinde Worrakit is MASSEREN. Menigeen maakt daar gebruik van, zoals op de foto schuift Tanaphat aan om zijn benen te laten masseren. Als ik morgens Worrakit gedag zeg, grijpt hij meteen mijn hand die hem aanraakt en begint die dan spontaan te masseren.

 Hij heeft een heel stevige greep en omdat hij niet kan spreken is masseren voor hem een vorm van communicatie. 

Per dag heeft Worrakit zijn momenten van frustratie die gepaart gaan met een behoorlijke schreeuw. In het verleden reageerden de mede patiënten daar uitdagend op naar hem toe wat zijn frustratie nog versterkte. Ik probeerde daar altijd tussen te komen en suste worrakit dan meteen. Later toen de anderen er op mijn verzoek er minder op regeerden werd de situatie beter. Nu laat ik Worrakit even uitkuren en omdat hij vaak buiten zit hebben de anderen daar minder vat op.  En de bui van Worrakit is dan snel voorbij.

Hevig  bloedend, met zijn hand zijn achterhoofd bedekkende komt No richting zusters post lopen. Phat ondersteunt hem en leidt hem naar een brancard.

Omdat ik zie dat ze huivert en in paniek is omdat er niemand van de verpleging aanwezig is neem ik het van haar over. Een flinke snee, die ik met steriel gaas probeer dicht te drukken. Wanneer het bloeden zo goed als gestopt is en overweeg wat verder moet gebeuren komt Miau de verpleegster aanlopen. Ze besluit met hem naar het ziekenhuis te gaan. Als ik hem later op de dag weer tegen kom wijst hij met de gespreide vingers van zijn rechterhand dat hij vijf hechtingen heeft en krijg ik nog weer een bedankje.

De slang die zich heeft verstopt tussen allerlei voorraad is niet te vinden. Enkele jongens met stokken gewapend versjouwen de boel, maar het dier is negens te bespeuren.

Donderdag 14 februari 2019

Donderdag 14 februari 2019.     Valentijnsdag
.                                                                          
Vandaag spreken de beelden voor zichzelf

Met meerdere rozen werd ik vandaag voor Valentijnsdag begroet.

Tezamen vormen ze een mooi boeket

Manop

Foto,s Somporn

Neung

Nittaya

Nalop

Pong

Woensdag 6 februari 2019

Gisteren 5 februari is het Chineese nieuwjaar ingegaan, behalve dat de dag ervoor toen ik om zes uur s’morgens wakker werd van vuurwerk geknal is het rustig verlopen. Aan de vooravond werden Helga (vrijwilliger uit Duitsland) en ik door

foto: Winida

Gastvrouw Winida van het pension uitgenodigd aan een heerlijk diner. De hele tafel stond voor traditioneel Chinese lekkernijen.

Lamyai een van de drie blinde vrouwen, een wat oudere patiënt van bed 18 vraagt me of ik haar morgen wil begeleiden naar het kantoor van de Manager. Wanneer ik dat toezeg vertelt ze me dat ze hem wil vragen of ze terug mag naar het huisje op het terrein waar ze jaren verbleef. Ze zegt dat ze geen weg vindt hier op deze afdeling, de toilet en doucheruimte is ver weg en is vaak bezet. In het huisje kan ik beter uit de voeten en heb ik de toilet voor mezelf, zegt ze. Wellicht is ze kort geleden ziek geweest en kon ze niet voor zichzelf zorgen en daarom in het bed hier op de vrouwenzaal gekomen.
Lamyai verblijft hier, ik denk al meer dan tien jaar. Toen ze hier kwam kon ze nog zien. Ik weet nog dat we, Mami (vrijwilliger uit Japan toen der tijd) en ik met haar naar de opticien in de stad gingen voor een nieuwe bril, daar haar zicht steeds slechter werd.
Ze was enorm blij daar mee geholpen te zijn. Nu draagt ze deze bril nog steeds, al ziet ze nu helemaal niets meer. Toch liep ze vorig jaar nog elke middag in haar eentje naar het winkeltje van Pakai hier op het terein om haar bestelde boodschapjes op te halen. Met hulp van mensen die ze onderweg tegenkwam en haar soms in de goede richting moesten loodsen kwam ze op haar bestemming. Ze heeft later in een mede patiënt Nom een partner gevonden die haar ondersteund.

Lamyai en Nom

 anders dan in haar vertrouwde huisje heeft ze hier op de afdeling meer hulp nodig.

Lamyai

Vorige week op mijn vrije dag bezocht ik mr. Samrid. Hij is vanaf het begin dat Jan hier kwam  bevriend geweest met Jan Straatman. In het verleden had hij ook een winkeltje hier op het terrein.

 Jan Staatman is tot ons groot verdriet afgelopen jaar op 5 oktober overleden. Vlak voor zijn overlijden had Jan nog brieven geschreven aan zijn dierbaren hier in Thailand. 

Zo was het voor mr. Samrid, Sutree en

Pakai and Family een emotioneel moment deze laatste post van Jan te mogen ontvangen.

Door Jan ben ik hier gekomen en daarom veel dank aan hem verschuldigd. 

Ik heb van de kinderen van Jan een deel van zijn as mee gekregen om dat hier in zijn vertrouwde Lopburi uit te strooien. 

Ik wil dit binnenkort doen met Samrid en mensen die Jan hier gekend hebben om zo voor hen een afscheid ritueel te doen.

Eigenlijk had ik dit officieel moeten invoeren in een verzegelde urn met de nodige papieren. 

Maar Jan aangesproken me te helpen bij het illegaal invoeren heb ik het erop gewaagt.

Bedankt Jan!

foto: Henny Gieles

Van het donatie geld dat bij elkaar gebracht is op de crematie van Jan ga ik op Valentijnsdag alle patiënten van Wat Prabat Nampo in Lopburi en Garden of Eden in Ban-Khai trakteren.
Dat zijn er tezamen ongeveer 200.
Nogmaals Dank aan familie Straatman.
                 

Woensdag 30 januari 2019

IN MEMORIAM :  Akkaporn  + 30 januari 2019  45 jaar

Ook Akkaporn bezweek aan de combinatie Aids en tbc 

Hij verbleef slecht kort in Wat Prabat Nampo Tempel,

nadat de blinde vrouw Juy op 10 december van huisje 2C overleed, 

werd hij in dat huisje opgenomen.

 Foto : Somporn

Heerlijk, om Worrakit zo te kunnen verwennen met een ijsje.