Al meteen wordt er intensief gebruik van gemaakt.
Het koste even moeite om de automatische stappenteller te bevestigen, maar dat lukte gelukkig, want ik denk dat dit ding juist de uitdaging is om hem te gebruiken.
Het oude exemplaar had deze stappenteller nl niet. Ook deze oude had ik met donatiegeld kunnen aanschaffen, maar na een paar jaar was hij helemaal op en brak op een gegeven moment door midden.
Tanet in actie op de "sjakkajaan" (fiets)
Het gaat niet goed met de benen van de blinde Tanet, hij heeft vreselijke pijn. Vorige week heb ik de dokter erbij gehaald. Hij kan nog met heel veel moeite stapjes van vijf centimeter maken. Als hij vanuit zitten of liggen moet gaan lopen kreunt hij van de pijn. Nu een week verder is er nog geen verbetering. Ik vind het moedig hoe hij toch steeds probeert te lopen en te oefenen. Hij blijft ook blijmoedig.
worrakit aan de massage
De lievelings bezigheid van de blinde Worrakit is MASSEREN. Menigeen maakt daar gebruik van, zoals op de foto schuift Tanaphat aan om zijn benen te laten masseren. Als ik morgens Worrakit gedag zeg, grijpt hij meteen mijn hand die hem aanraakt en begint die dan spontaan te masseren.
Hij heeft een heel stevige greep en omdat hij niet kan spreken is masseren voor hem een vorm van communicatie.
Per dag heeft Worrakit zijn momenten van frustratie die gepaart gaan met een behoorlijke schreeuw. In het verleden reageerden de mede patiënten daar uitdagend op naar hem toe wat zijn frustratie nog versterkte. Ik probeerde daar altijd tussen te komen en suste worrakit dan meteen. Later toen de anderen er op mijn verzoek er minder op regeerden werd de situatie beter. Nu laat ik Worrakit even uitkuren en omdat hij vaak buiten zit hebben de anderen daar minder vat op. En de bui van Worrakit is dan snel voorbij.
Hevig bloedend, met zijn hand zijn achterhoofd bedekkende komt No richting zusters post lopen. Phat ondersteunt hem en leidt hem naar een brancard.
Omdat ik zie dat ze huivert en in paniek is omdat er niemand van de verpleging aanwezig is neem ik het van haar over. Een flinke snee, die ik met steriel gaas probeer dicht te drukken. Wanneer het bloeden zo goed als gestopt is en overweeg wat verder moet gebeuren komt Miau de verpleegster aanlopen. Ze besluit met hem naar het ziekenhuis te gaan. Als ik hem later op de dag weer tegen kom wijst hij met de gespreide vingers van zijn rechterhand dat hij vijf hechtingen heeft en krijg ik nog weer een bedankje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten