Woensdag 6 februari 2019

Gisteren 5 februari is het Chineese nieuwjaar ingegaan, behalve dat de dag ervoor toen ik om zes uur s’morgens wakker werd van vuurwerk geknal is het rustig verlopen. Aan de vooravond werden Helga (vrijwilliger uit Duitsland) en ik door

foto: Winida

Gastvrouw Winida van het pension uitgenodigd aan een heerlijk diner. De hele tafel stond voor traditioneel Chinese lekkernijen.

Lamyai een van de drie blinde vrouwen, een wat oudere patiënt van bed 18 vraagt me of ik haar morgen wil begeleiden naar het kantoor van de Manager. Wanneer ik dat toezeg vertelt ze me dat ze hem wil vragen of ze terug mag naar het huisje op het terrein waar ze jaren verbleef. Ze zegt dat ze geen weg vindt hier op deze afdeling, de toilet en doucheruimte is ver weg en is vaak bezet. In het huisje kan ik beter uit de voeten en heb ik de toilet voor mezelf, zegt ze. Wellicht is ze kort geleden ziek geweest en kon ze niet voor zichzelf zorgen en daarom in het bed hier op de vrouwenzaal gekomen.
Lamyai verblijft hier, ik denk al meer dan tien jaar. Toen ze hier kwam kon ze nog zien. Ik weet nog dat we, Mami (vrijwilliger uit Japan toen der tijd) en ik met haar naar de opticien in de stad gingen voor een nieuwe bril, daar haar zicht steeds slechter werd.
Ze was enorm blij daar mee geholpen te zijn. Nu draagt ze deze bril nog steeds, al ziet ze nu helemaal niets meer. Toch liep ze vorig jaar nog elke middag in haar eentje naar het winkeltje van Pakai hier op het terein om haar bestelde boodschapjes op te halen. Met hulp van mensen die ze onderweg tegenkwam en haar soms in de goede richting moesten loodsen kwam ze op haar bestemming. Ze heeft later in een mede patiënt Nom een partner gevonden die haar ondersteund.

Lamyai en Nom

 anders dan in haar vertrouwde huisje heeft ze hier op de afdeling meer hulp nodig.

Lamyai

Vorige week op mijn vrije dag bezocht ik mr. Samrid. Hij is vanaf het begin dat Jan hier kwam  bevriend geweest met Jan Straatman. In het verleden had hij ook een winkeltje hier op het terrein.

 Jan Staatman is tot ons groot verdriet afgelopen jaar op 5 oktober overleden. Vlak voor zijn overlijden had Jan nog brieven geschreven aan zijn dierbaren hier in Thailand. 

Zo was het voor mr. Samrid, Sutree en

Pakai and Family een emotioneel moment deze laatste post van Jan te mogen ontvangen.

Door Jan ben ik hier gekomen en daarom veel dank aan hem verschuldigd. 

Ik heb van de kinderen van Jan een deel van zijn as mee gekregen om dat hier in zijn vertrouwde Lopburi uit te strooien. 

Ik wil dit binnenkort doen met Samrid en mensen die Jan hier gekend hebben om zo voor hen een afscheid ritueel te doen.

Eigenlijk had ik dit officieel moeten invoeren in een verzegelde urn met de nodige papieren. 

Maar Jan aangesproken me te helpen bij het illegaal invoeren heb ik het erop gewaagt.

Bedankt Jan!

foto: Henny Gieles

Van het donatie geld dat bij elkaar gebracht is op de crematie van Jan ga ik op Valentijnsdag alle patiënten van Wat Prabat Nampo in Lopburi en Garden of Eden in Ban-Khai trakteren.
Dat zijn er tezamen ongeveer 200.
Nogmaals Dank aan familie Straatman.