Zondag 26 augustus 2018

Het gebeurd wel vaker dat Worrakit slaapt als ik hem morgens goede dag wil groeten.
Daarom schenk ik er deze keer ook verder geen speciale aandacht aan. De patiënten beginnen hun dag hier al erg vroeg en zijn er als ik om half negen kom vaak al aan een tussen slaapje toe.
Maar als ik Worrakit na anderhalf uur nog slapend aantref als ik hem wil scheren is dat toch opvallend. Als ik hem bij een volgend moment weer slapend aantref en hem wakker wil maken ontwaakt hij niet.
Ook als ik dat wat steviger aanpakt blijft hij slapen. Als ik aan hem schut begint hij te bewegen, maar reageert vreemd genoeg verder niet op wat ik tegen hem zeg. Dan gaat hij rechtop zitten en begint heel krachtig zijn benen te strekken en te masseren, terwijl hij mentaal volledig afwezig is.
Dat zichzelf masseren is niet ongewoon, hij is vaak in de weer met oefeningen en massage om zijn lichaam fit te houden door de altijd zittende of liggende houding. (Worrakit is blind, soms een aanval van epilepsie, halfzijdig verlamd en kan niet spreken) Maar in deze toestand is dit heel vreemd.
 Wat ik ook tegen hem zeg hij reageert niet op mijn stem, heel vreemd. Ik vermoed dat hij in een epileptische toestand verkeert, al is dit anders dan een epileptische aanval die hij wel eens eerder had, dan begint hij heftig te shaken met spasmen.
Ik haal de verpleegkundige erbij. Zij bevestigd mijn vermoeden.
Na een tijdje komt Worrakit weer suffig bij zijn positieven, terug uit het volledig opgesloten zijn in zichzelf. Al langere tijd heb ik bij hem geen aanval meer mee gemaakt, achteraf valt mij wel op dat hij de laatste dagen zich een paar keer op zijn hoofd sloeg en in zichzelf praatte en ik het idee had dat hij depressief was. Ik vermoed nu dat er toen al een aanval zat aan te komen. Ik schenk best wel veel aandacht aan hem vanwege zijn beperkingen, soms heb ik zelfs (heel begrijpelijk) het idee dat zijn buurman Somkid jaloers is. Door zijn blindheid is Worrakit hij heel erg ontwikkeld in zijn gehoor en heeft meteen door als ik in de buurt ben.

Dat er grote behoefte aan contact is merk ik als ik hem gedag zeg, wat ik bij de blinde patiënten altijd met een aanraking doe. Dan pakt hij steevast mijn arm vast en begint die te masseren.
Op zulke momenten mis ik mede vrijwilligers die iets kunnen mee ondernemen met patiënten die geen raad weten met de tijd. Vorige week ging ik met Worrakit een stukje wandelen in de rolstoel, wat een feest voor hem is, heerlijk om te zien hoe hij dan geniet als hij de wind voelt in zijn gezicht en hoe hij genoot van het ijsje dat ik voor hem kocht.
Hier zou ik zeker veel meer tijd voor willen hebben.
Meerdere dagen geleden had hij de hik, met al mijn truckjes kreeg ik deze niet onder controle.
Ik heb voor hem medicatie moeten vragen toen na een dag de hik nog niet verdwenen was.
Het gekke was dat hij door de aandacht die ik daardoor aan hem gaf op een gegeven moment de hik ging simuleren. Als ik in de buurt was begon hij te hikken, was ik op een afstand dan zag ik dat hij geen hik had. Ook als ik hem te eten geef, begint hij vaak in zijn linker oog te wrijven en een beetje toneelachtig te mopperen, waarmee hij wil vragen om dat oog te verzorgen.

Worrakit (Neung) zoals ik hem gewoonlijk meemaak.

Dinsdag 14 augustus 2018

Aandacht, aandacht en nog eens aandacht, dat is wat er hier het meest nodig is.
Waarom zou anders iemand elke paar dagen vragen om zijn nagels te knippen, om twee keer per dag zijn hoofd geschoren wil hebben. Een schone luier te vragen als dat niet nodig is of pas gedaan is. Zo kan ik nog wel even met voorbeelden doorgaan. Ik probeer daar dan ook zoveel mogelijk "aandacht" voor te geven.

Ook fysieke aanraking is een erg gemis bij de patiënten. Als ze al worden aangeraakt is dat heel functioneel, zonder gevoel.  Ik heb in de loop van de jaren geleerd om steeds lichamelijker te zijn met de patiënten, ik kan makkelijker een knuffel geven dan vroeger.
Ik heb dit van thuis uit niet zo mee gekregen, maar voel hier bij de mensen een grote behoefte daartoe. Zo merk ik dat ook sterk bij de blinde Neung. Als ik hem morgens goede dag wens pakt hij me vast en begint mijn arm te masseren (wat hij trouwens heel goed kan)

Ik laat Neung een poging doen om zelf te eten.Sommige blinde patiënten kunnen dat, bij Neung lukt dat ook niet vanwege het missen van het gebruik van zijn rechter arm.

Door consequent het hoofdhaar zo kort mogelijk te houden en de juiste zalf elke dag van de dokter aan te brengen is de schimmelinfectie op het hoofd van Supin onder controle te houden.

Afgelopen zondag 12 augustus was koningin Sirikit jarig en dan is het ook tevens Moederdag in Thailand.

Pakai vertelde me dat ze 86 jaar is geworden. Door een beroerte die haar trof verschijnt ze niet meer in het openbaar vanwege haar gezondheid toestand.

Het lichaam van Kitti is zo erg verkrampt dat hij nauwelijks nog rechtop kan zitten. Elke dag probeer ik zijn benen weer wat buigzaam te maken. Alleen is het effect van zeer korte duur.

Vrijdag 10 augustus 2018

Eindelijk eens een gezonde traktatie. Doorgaans is het zoetigheid wat door bezoekers aan de
patiënten gedoneerd wordt.

 Narat aan de beurt voor een knip/scheerbeurt.

Maar de "kapper" zelf is ook toe aan een bezoek aan de kapper zo te zien.

Eigenlijk is het mondkapje niet bedoelt om op je arm te dragen, zeker niet als je zo dicht bij de patiënt bezig bent.

Van een afstand kijk ik toe hoe de halfzijdig verlamde Yang-Yang het onderlaken van zijn bed is aan het verschonen. 

Het kost me heel veel moeite om niet in te grijpen om het van hem over te nemen.

Met zijn ene hand en zijn mond maakt hij knopen in de vier uiteinden van het laken. Langzaam en met veel moeite krijgt hij de gemaakte hoeken over de matras getrokken. Balancerend op zijn ene goede been moet tegen het bed leunen om niet om te vallen. Ik heb niet gezien hoe hij zijn bed met alle spullen heeft leeg gemaakt, maar nu hij eindelijk het schone laken op zijn plek heeft moet de hele inboedel weer terug op zijn bed. Ook dat lukt hem uiteindelijk. Mooi om te zien hoe iemand toch, ondanks zijn beperking zelfstandig wil zijn.

Liam, ik denk onze oudste patiënt, probeert op eigen kracht naar het toilet te gaan.

Voor de liefhebber, gefrituurde insecten met reepjes lente uitjes.

Ik kan er niet achter komen of het kakkerlakken zijn.

Of toch maar liever de kippenpootjes!

Maandag 6 augustus 2018

De handen van Wirapon, die me vraagt om zijn nagels te knippen. De jongen waarvan ik een hele tijd dacht dat het een meisje is. Eigenlijk vind ik de mooie lange nagels wel bij hem passen en vind ik het in eerste instantie moeilijk om ze te knippen. Menig meisje zou ze graag zo hebben. Nu ik Wirapon wat langer meemaak en hij vaker zijn mondkapje af heeft zie ik toch de jongen in hem. Een lichte snorgroei die het fijne gezicht wat stoerder maken.

De foto van Bee bij Supin aan bed plaatste Patchala op mijn facebook pagina.

Verpleegkundige Bee heeft in het verleden hier jaren gewerkt. Ze werkt nu in een ziekenhuis in Bangkok. Nu ze een paar dagen vakantie heeft vanwege Kavansa komt ze een paar dagen hier uithelpen. Dit doet ze trouwens al een paar jaar. We kunnen het goed met elkaar vinden.

Patchala spotte mij met Supin tijdens een wandelingetje. Het nadeel dat nu iedereen een mobieltje op zak heeft. Ze had me beloofd hem niet op facebook te plaatsen

                            We proberen wat schaduw plekken op te zoeken, al is dat na het kappen van meerdere prachtige grote bomen een paar jaar geleden wat moeilijker geworden.

De verjaardag van koning Rama X  Maha Vijiralongkorn Baya

varang khun op 28 juli die 66 jaar werd.

Tawatchai met twee tamme eekhoorns op zijn schouders.

Ik weet niet of het goed te zien is die kippenpootjes op de foto, maar ook na jaren kan ik niet wennen als deze zoals vandaag weer op het menu staan. En zeker niet als ik zie hoe Neung die pootjes helemaal afkluift en de over gebleven kootjes een voor een in mijn hand terug spugt.

We hadden vorige week trouwens nog een jarige, Nu werd 37 jaar.

De dag erna kreeg hij bezoek van zijn moeder. 

Het heeft nog heel wat voeten in aarde om de Non aan het lopen te krijgen. Ze ligt al vanaf ze kwam in haar bed, terwijl ze dat wel kan. Ik had de jaren geleden aangeschafte rollator klaar gezet, maar het moest tot een paar uitnodigingen komen om haar uit het bed te krijgen, wat uiteindelijk toch lukte.
Ik weet niet of zij zelf zo enthousiast was over mijn plan voor het uitje, maar later mocht ik toch haar hoofd scheren. Ook de nonnen hebben hier net als de monniken een kaal hoofd.

Donderdag 2 augustus 2018

IN MEMORIAM :  BOONMI  + 31 juli 2018  54 jaar

Boonmi heeft na zijn opleving nog een etmaal geleefd, in de avond van 31 juli is hij overleden.

Vandaag was zijn crematie. Ook nu bij zijn crematie waren veel medebewoners aanwezig.

.

.                                                    Laa, zijn vrouw bewijst de hem de laatste eer.

Maandag 30 juli 2018

Toen ik vanmorgen de mannenzaal op liep zag ik enkele "buiten" patiënten rond het bed van Boonmi staan. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat hij stervend was. Een oppervlakkige ademhaling bewoog zijn borst met kleine bewegingen op en neer. In de uren erna kwamen steeds meer mede patiënten afscheid van hem nemen. Het was een komen en gaan van mede bewoners, zelfs de Manager kwam hem bezoeken. Ik had deze belangstelling bij een stervende op deze manier nog niet eerder mee gemaakt. Boonmi verblijft hier in dit project al jaren, samen met zijn vrouw vormen zij een heel hecht paar. Ook nu verblijft ze heel wat uren aan zijn bed.

Toen de drukte wat geluwd was zag ik tot mijn stomme verbazing dat plots rechtop ging zitten en dat zij kwam aanlopen met twee bordjes eten. Toen ik in mijn verbazing er heen liep vroeg hij om een rolstoel omdat hij naar het toilet wilde. Ik hielp hem, met veel twijfel over wat ik aan het doen was, in de rolstoel en voelde dat hij op zijn benen wilde gaan staan. Ik wilde hem ondersteunen, maar hij was vast beraden om op eigen kracht op het toilet te gaan zitten.
Wat later zag ik hem rechtop zittend van het bord eten.
Toen ik later met de verpleging er over sprak gaf zij ook haar verbazing toe. Nu komt het vaak voor dat er vlak voor het overlijden een opleving is, maar deze is toch wel erg sterk.
Wel fijn ook voor haar, dat ze nu nog wat rustige uren voor elkaar hebben.

Middag dutje van Phat en haar hond op de koele tegelvloer.

Het is zeker niet altijd peis en vree, als je altijd zo dicht op elkaars lip zit kan het ook wel eens knallen.

Maar deze twee, blinde Tanet en Pongtep (r) hebben elkaar als vrienden gevonden en trekken veel met elkaar op.

Salayut is op dit moment de jongste patiënt met zijn vijftien jaar. Hij is in zijn rolstoel zo vlug als water en praat dan ook al even snel. Hij maak kapriolen met de wendige rolstoel, maar soms gaat dat ook mis. Deze week wilde hij stunten voor een groepje bezoekers en balanceerde op zijn achterwielen, maar sloeg toen plotseling achterover en vloog uit de rolstoel. Tot onze grote schrik bleef hij bewusteloos liggen. Meteen stond er een grote groep mensen omheen en kwam de verpleegster toe snellen.
Na een minuut kwam hij gelukkig weer tot bewustzijn en kreeg van de geschrokken verpleegster een behoorlijke uitbrander.

Mapraan, de dochter van een van de verpleegsters heeft een paar dagen vrij van school vanwege Kavansa een van de vele Boeddhistische feestdagen in Thailand. Zij vermaakt zich met de patiënten, en hun met haar.

                               Mapraan steekt de patiënten aan om mee te doe met inkleuren.


Het is ongelooflijk wat Jao in korte tijd bereikt heeft Ali mobiel te maken. Toen ze hier kwam een week of drie geleden kon ze niet staan. Ik weet nog hoe ik Jao hielp haar op het oefen apparaat te proberen te krijgen. Toen zou je gedacht hebben, dat gaat nooit lukken, zo moeizaam verliep dat.
Maar met doorzetten en uren trainen kwam ze achter een looprek te lopen. Daarna met een driepoot, toen een wandelstok. Vanmorgen zag ik haar aan de hand van Jao wandelen zonder verdere steun. Ik kreeg de tranen in mijn ogen en het kippenvel stond op mijn armen.

Nooit eerder maakte ik mee dat er een non werd opgenomen. Twee weken geleden werd Pilada door haar familie hier gebracht. Een kleine, fragiele, heel timide vrouw. Ik kan haar als alle anderen benaderen in de verzorging is mij bij navraag verteld. Ze is nu nog steeds erg terug getrokken en op zichzelf, maar heel vriendelijk wanneer ik haar groet.

Pilada

Zaterdag 21 juli 2018

Woensdag 18 juli 2018

 Vandaag 18 juli 2018 is het alweer 10 jaar geleden dat Kritsana overleed. Een van de vele patiënten die ik me nog heel lang zal blijven herinneren. Ik was erg onder de indruk van zijn vechtlust.
Als tastbare herinnering heb ik deze naamdoek gemaakt.
(mijn zus Mieke heeft het handwerk verricht)

 

In mijn dagboek schreef ik in der tijd:

….Kritsana….Is er dan niemand die jou mist?....Is er niemand die om jou gaf?...Waar zijn je vrienden?...Waar is je familie?...Er was niemand, en er is nu ook niemand nu je bent heen gegaan....
Slechts twee weken was je hier bij ons. Ik mocht met je meelopen, dat laatste stukje van jouw leven mocht ik er voor je zijn...We- een paar monniken en medepatiënten nemen afscheid van je....Langzaam verlaat je deze voor jou eenzame wereld en je uitgeteerde lichaam. Spreid nu je vleugels en laat je leiden naar het licht,...voorbij de pijn, ver voorbij de pijn....

Donderdag 12 julii 2018

IN MEMORIAM SOMKID +  9 juli 2018

In de nacht van zondag op maandag is Somkid van bed 56 overleden. Die ochtend heb ik hem nog geschoren, zag toen al dat het helemaal niet goed met hem ging. Toch was hij nog goed aanspreekbaar.
Hij maakte tot voor kort fysiek gezien totaal geen zieke indruk. Wel was hij vaak
in zichzelf gekeerd en praatte voordurend tegen zichzelf.

De dokter die hier elke week een dag werkt moeten we voorlopig missen. Hij gaat voor vier maanden  een monniken klooster in.


Ook nu weer heb ik een technisch probleem, ik krijg slechts minimaal toegang tot mijn weblog door dat ik mijn laptop niet geopend krijg en mijn ipad mijn blog niet goed weergeeft.
Ik hoop dat ik dit probleem spoedig krijg opgelost, zowel op mijn Ipad als op mijn laptop.

Zondag 8 juli 2018

IN MEMORIAM  PAWET  + donderdag 5 juli 2018  55 jaar

 

Diezelfde avond nadat ik bij hem op bezoek was in het ziekenhuis van LopBuri is Pawet overleden.
Het bericht van zijn overlijden kwam vrijdagmorgen via een telefoontje van het ziekenhuis binnen.

   het lege bed van Pawet. 

Gisteren was bed 5, dat van Pawet alweer door een nieuwe patient bezet.
Toen ik informeerde naar zijn naam en als antwoord Sajan kreeg gingen er allerlei herinneringen door mijn hoofd aan een patient met dezelfde naam.

Phat laat haar voeten masseren door de blinde Tanet

Salayut vraagt me niet alleen zijn hoofd te scheren maar ook om zijn wenkbrauwen te verwijderen.

Ik vroeg me al een hele poos af waarom Wirapon op de mannenzaal ligt. Als enige vrouw op de mannenzaal. Ik ging ervanuit dat toen ze kwam geen plek was in de volle vrouwenzaal. Maar toen na een paar dagen wel weer plek was omdat twee dames naar een huisje verhuist waren en zij toch op de mannenzaal bleef vroeg ik de verpleegkundige wat daar de reden voor was. Ze begreep me eerst niet, maar maakte me toen duidelijk dat Wirspon wel degelijk een jongen is. Ik was stom verbaast, kon het bijna niet geloven, ik hield hem voor een heel mooi meisje. Maar vandaag deed Wirapon zijn mondkapje af en toen zag ik een lichte baardgroei, die hij vroeg om te scheren.

Ik vind het altijd heel vertederend wanneer Neung een dankgebed opzegt nadat ik hem te eten heb gegeven. Vandaag knipte ik hem ook zijn nagels, maakte zijn ogen schoon (hij wrijft vaak in zijn jeukende ogen) en schoor zijn baard. Daarna bleef hij wel erg lang in zijn dankgebed aan Boeddha, mooi om hem zo devoot te zien.

Sarachai van bed 2 heeft er een gewoonte van gemaakt me elke morgen te begroeten met wel zeker tien handkussen. Nu heeft ook Salayut deze wijze van ochtendgroet overgenomen.

tussendoortje voor de patiënten, donatie van bezoekers

Vandaag is ook een nieuwe patient in bed 27 op de vrouwenzaal. gekomen.Het was een heel emotioneel afscheid van Ali en haar familie, maar Dha van bed 19 ving haar fantastisch op. Ik kreeg tranen in mijn ogen hoe lief en zorgzaam zij de ontredderde vrouw opving.

Donderdag 5 juli 2018

Ziekenhuis King Narai Lopburi,
Nadat ik even mijn spullen in het guesthouse heb gedeponeerd wil ik nu na werktijd een bezoek brengen aan Pawet die daar zondagmorgen met spoed is opgenomen.
Die morgen had hij hoge koorts en lag er erg ziek bij. De verpleegster wilde hem aan een infuus leggen en vroeg me te helpen oa met het schoon maken van zijn ontstoken ogen die met bloed doorlopen zijn. Ik dep daarna met natte doeken zijn lichaam om de bijna gloeiende huid wat te koelen. Het aansluiten van de infuus lukt niet en Wi, de verpleegkundige ziet dat het niet goed met hem gaat en regelt vervoer voor een opname in het ziekenhuis. Toen ik hem daar maandag opzocht schrok ik van zijn toestand. Hij ligt aan de beademing, is vastgebonden en krijgt bloed bijgezet. Door de beademingsslang in zijn keel kan hij niet praten en wijst met zijn hoofd naar zijn vastgebonden handen, ja natuurlijk zou ik die los willen maken maar dat is voor je eigen veiligheid. Hij heeft nog steeds hoge koorts maar hij herkent me wel. Ik zeg hem dat ik morgen weer terug kom en laat hem weer alleen.
Dinsdag na werktijd weer even bij hem langs geweest, niet de verbetering waar ik zo op gehoopt had, eerder slechter.
Zijn lichaam ziet gezwollen, nog steeds die koorts. Ik masseer een beetje zijn benen en als zijn oogleden een paar keer zijn dichtgevallen besluit ik om weer te gaan.
Nu vanavond als ik de zaal binnen kom zie ik dat hij stervend is. Zijn ogen die half gesloten zijn zijn helemaal troebel, slecht de beademing houdt zijn lichaam in beweging.
Ik vraag me af of dit nog nut heeft dat hij door de machine in deze toestand nog in leven wordt gehouden.
Ik vouw zijn gevuiste handen losjes open en zeg hem dat hij kan stoppen met vechten, leg mijn hand op zijn schouder en streel zijn arm.
Even heb ik het gevoel dat hij op het punt staat om te gaan, maar daarna wordt het ademen weer iets regelmatiger. Ik kan geen pols voelen vanwege de bandages die om zijn polsen zijn gebonden.
Na drie kwartier besluit ik om te gaan, al vind ik het moeilijk om hem alleen te laten.
Thuis gekomen heb ik een kaarsje voor hem aangestoken.

 

Donderdag 28 juni 2018

Laat ik nou gisteren voor de zoveelste keer mijn laptop proberen te openen en hij het tot mijn grote verbazing weer wel doen.

Ik heb daarom mijn vorig bericht aangepast en er de ontbrekende foto’s bij geplaatst.

. Foto gemaakt door Somporn tijdens een stop in het ommetje met Sangwan in de rolstoel. We luisteren even naar de band van Teuye, Aam en Teetuch.

Jao masseert en activeert de benen van Dha, ze is ervan overtuigt dat ze weer kan gaan lopen. Om haar rug daarbij te ondersteunen heb ik vandaag een rugbreace haar gekocht 

kriangsak geniet even van de afkoeling tijdens een regenbui.  

De pleister de decubituswond op de heup van Komaar is wel degelijk aan vervanging toe. Ik gebruik er  een speciale pleisters voor die ik  uit Nederland meebracht.

Thailand is in de greep van de reddingpoging van dertien voetbaljongens en hun begeleider die al dagen vast zitten in een ondergelopen gangenstelsel in het noorden van het land.
Alles op alles wordt er gad
Pawa de timide patiënt van bezedaan omm de jonredvijf begint wat losser te komen. Hij begint wat vertrouwen in me te krijgen. Hij vroeg meom te scheren en later zelfs tot mijn verbazing om een massage. MijnsubtileMijn subliele  aanpak van hem te naderen begint vruchten af te werpen. Hij gaf me aan dat hij pijn in zijn levergebied heeft.

Dinsdag 26 juni 2018

Vandaag twee weken geleden weer gestart met mijn werk in het aidshospice.
Ik kwam er niet eerder toe om een begin te maken met schrijven op dit blog.
Ook al omdat ik een probleem heb met mijn laptop die ik niet geopend krijg en nu schrijf vanaf mijn Ipad, met het probleem van de beperking dat ik geen foto,s kan plaatsen vanaf deze Ipad.

In de tussentijd dat ik in Nederland verbleef zijn er veertien patienten overleden, waaronder Faay

Faay

die hier al een langere tijd verbleef.

Aumpron was er pas een paar maanden.

Ook de altijd bezige, trouwe handwerkster Aumpron is een paar weken geleden overleden,

Het is weer even wennen aan de meerdere nieuwe patiënten, hun gezichten en om hun naam te onthouden.

Sunisa verblijft nu in een apparte kamer omdat ze tbc heeft opgelopen. Krijgt daarvoor injecties en andere medicatie.

ze deelt deze kleine ruimte met twee nieuwe mede patiënten. Er is net genoeg doorgang om bij de drie bedden te komen, de rest van de ruimte staat vol met allerlei spullen.
Sunisa  is erg mager geworden en haar prachtige haar is heel kort geknipt. Liep ze voorheen met een stok, nu heeft ze een looprekje nodig om zich te kunnen verplaatsen.

De ontvangst was weer hartverwarmend, ik werd overladen met kusjes en langdurende knuffels.
Dan is het na korte tijd of ik niet ben weg geweest.

Pawa de nieuwe patiënt in bed 5 is wel heel erg terug getrokken. Het deed me goed hem na eenpaar dagen op het bed bij ook de nieuwe patiënt Salayut in bed 7 te zien zitten om met  hem te praten. De  hyper actief in praten en beweging zijnde Salayut is rolstoel gebonden, waarmee hij rond sjeest. Bij. de kennismaking stelde hij zich voor en zei dat hij homo is. Hij vond het schijnbaar belangrijk dat ik dat moest weten.

Vorige week werd een heel jonge jongen binnengebracht door zijn familie. Vanwege zijn jonge leeftijd zou hij de volgende dag overgeplaatst worden naar het speciale kinderproject. Met veel verzet verbleef hij na het vertrek van zijn familie. De dag erna was hij verdwenen, hij schijnt die nacht gevlucht te zijn.