Maandag 30 juli 2018

Toen ik vanmorgen de mannenzaal op liep zag ik enkele "buiten" patiënten rond het bed van Boonmi staan. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat hij stervend was. Een oppervlakkige ademhaling bewoog zijn borst met kleine bewegingen op en neer. In de uren erna kwamen steeds meer mede patiënten afscheid van hem nemen. Het was een komen en gaan van mede bewoners, zelfs de Manager kwam hem bezoeken. Ik had deze belangstelling bij een stervende op deze manier nog niet eerder mee gemaakt. Boonmi verblijft hier in dit project al jaren, samen met zijn vrouw vormen zij een heel hecht paar. Ook nu verblijft ze heel wat uren aan zijn bed.

Toen de drukte wat geluwd was zag ik tot mijn stomme verbazing dat plots rechtop ging zitten en dat zij kwam aanlopen met twee bordjes eten. Toen ik in mijn verbazing er heen liep vroeg hij om een rolstoel omdat hij naar het toilet wilde. Ik hielp hem, met veel twijfel over wat ik aan het doen was, in de rolstoel en voelde dat hij op zijn benen wilde gaan staan. Ik wilde hem ondersteunen, maar hij was vast beraden om op eigen kracht op het toilet te gaan zitten.
Wat later zag ik hem rechtop zittend van het bord eten.
Toen ik later met de verpleging er over sprak gaf zij ook haar verbazing toe. Nu komt het vaak voor dat er vlak voor het overlijden een opleving is, maar deze is toch wel erg sterk.
Wel fijn ook voor haar, dat ze nu nog wat rustige uren voor elkaar hebben.

Middag dutje van Phat en haar hond op de koele tegelvloer.

Het is zeker niet altijd peis en vree, als je altijd zo dicht op elkaars lip zit kan het ook wel eens knallen.

Maar deze twee, blinde Tanet en Pongtep (r) hebben elkaar als vrienden gevonden en trekken veel met elkaar op.

Salayut is op dit moment de jongste patiënt met zijn vijftien jaar. Hij is in zijn rolstoel zo vlug als water en praat dan ook al even snel. Hij maak kapriolen met de wendige rolstoel, maar soms gaat dat ook mis. Deze week wilde hij stunten voor een groepje bezoekers en balanceerde op zijn achterwielen, maar sloeg toen plotseling achterover en vloog uit de rolstoel. Tot onze grote schrik bleef hij bewusteloos liggen. Meteen stond er een grote groep mensen omheen en kwam de verpleegster toe snellen.
Na een minuut kwam hij gelukkig weer tot bewustzijn en kreeg van de geschrokken verpleegster een behoorlijke uitbrander.

Mapraan, de dochter van een van de verpleegsters heeft een paar dagen vrij van school vanwege Kavansa een van de vele Boeddhistische feestdagen in Thailand. Zij vermaakt zich met de patiënten, en hun met haar.

                               Mapraan steekt de patiënten aan om mee te doe met inkleuren.


Het is ongelooflijk wat Jao in korte tijd bereikt heeft Ali mobiel te maken. Toen ze hier kwam een week of drie geleden kon ze niet staan. Ik weet nog hoe ik Jao hielp haar op het oefen apparaat te proberen te krijgen. Toen zou je gedacht hebben, dat gaat nooit lukken, zo moeizaam verliep dat.
Maar met doorzetten en uren trainen kwam ze achter een looprek te lopen. Daarna met een driepoot, toen een wandelstok. Vanmorgen zag ik haar aan de hand van Jao wandelen zonder verdere steun. Ik kreeg de tranen in mijn ogen en het kippenvel stond op mijn armen.

Nooit eerder maakte ik mee dat er een non werd opgenomen. Twee weken geleden werd Pilada door haar familie hier gebracht. Een kleine, fragiele, heel timide vrouw. Ik kan haar als alle anderen benaderen in de verzorging is mij bij navraag verteld. Ze is nu nog steeds erg terug getrokken en op zichzelf, maar heel vriendelijk wanneer ik haar groet.

Pilada