Donderdag 28 juni 2018

Laat ik nou gisteren voor de zoveelste keer mijn laptop proberen te openen en hij het tot mijn grote verbazing weer wel doen.

Ik heb daarom mijn vorig bericht aangepast en er de ontbrekende foto’s bij geplaatst.

. Foto gemaakt door Somporn tijdens een stop in het ommetje met Sangwan in de rolstoel. We luisteren even naar de band van Teuye, Aam en Teetuch.

Jao masseert en activeert de benen van Dha, ze is ervan overtuigt dat ze weer kan gaan lopen. Om haar rug daarbij te ondersteunen heb ik vandaag een rugbreace haar gekocht 

kriangsak geniet even van de afkoeling tijdens een regenbui.  

De pleister de decubituswond op de heup van Komaar is wel degelijk aan vervanging toe. Ik gebruik er  een speciale pleisters voor die ik  uit Nederland meebracht.

Thailand is in de greep van de reddingpoging van dertien voetbaljongens en hun begeleider die al dagen vast zitten in een ondergelopen gangenstelsel in het noorden van het land.
Alles op alles wordt er gad
Pawa de timide patiënt van bezedaan omm de jonredvijf begint wat losser te komen. Hij begint wat vertrouwen in me te krijgen. Hij vroeg meom te scheren en later zelfs tot mijn verbazing om een massage. MijnsubtileMijn subliele  aanpak van hem te naderen begint vruchten af te werpen. Hij gaf me aan dat hij pijn in zijn levergebied heeft.

Dinsdag 26 juni 2018

Vandaag twee weken geleden weer gestart met mijn werk in het aidshospice.
Ik kwam er niet eerder toe om een begin te maken met schrijven op dit blog.
Ook al omdat ik een probleem heb met mijn laptop die ik niet geopend krijg en nu schrijf vanaf mijn Ipad, met het probleem van de beperking dat ik geen foto,s kan plaatsen vanaf deze Ipad.

In de tussentijd dat ik in Nederland verbleef zijn er veertien patienten overleden, waaronder Faay

Faay

die hier al een langere tijd verbleef.

Aumpron was er pas een paar maanden.

Ook de altijd bezige, trouwe handwerkster Aumpron is een paar weken geleden overleden,

Het is weer even wennen aan de meerdere nieuwe patiënten, hun gezichten en om hun naam te onthouden.

Sunisa verblijft nu in een apparte kamer omdat ze tbc heeft opgelopen. Krijgt daarvoor injecties en andere medicatie.

ze deelt deze kleine ruimte met twee nieuwe mede patiënten. Er is net genoeg doorgang om bij de drie bedden te komen, de rest van de ruimte staat vol met allerlei spullen.
Sunisa  is erg mager geworden en haar prachtige haar is heel kort geknipt. Liep ze voorheen met een stok, nu heeft ze een looprekje nodig om zich te kunnen verplaatsen.

De ontvangst was weer hartverwarmend, ik werd overladen met kusjes en langdurende knuffels.
Dan is het na korte tijd of ik niet ben weg geweest.

Pawa de nieuwe patiënt in bed 5 is wel heel erg terug getrokken. Het deed me goed hem na eenpaar dagen op het bed bij ook de nieuwe patiënt Salayut in bed 7 te zien zitten om met  hem te praten. De  hyper actief in praten en beweging zijnde Salayut is rolstoel gebonden, waarmee hij rond sjeest. Bij. de kennismaking stelde hij zich voor en zei dat hij homo is. Hij vond het schijnbaar belangrijk dat ik dat moest weten.

Vorige week werd een heel jonge jongen binnengebracht door zijn familie. Vanwege zijn jonge leeftijd zou hij de volgende dag overgeplaatst worden naar het speciale kinderproject. Met veel verzet verbleef hij na het vertrek van zijn familie. De dag erna was hij verdwenen, hij schijnt die nacht gevlucht te zijn.