woensdag 29 oktober

Vannacht is Kirasak overleden, het enorme gezwel in zijn buik is hem fataal geworden.
Al  dagen weigerde hij het innemen van zijn medicijnen. De onderstaande foto maakte ik afgelopen zondag van hem. Hij vroeg me toen of  ik hem in een rolstoel wilde zetten en naar de plaats te rijden waar hij de abt kon groeten als deze voorbij kwam. (de abt komt nl niet in de huisjes, vraag me niet waarom)

 

IN MEMORIAM : KIRASAK  +29 oktober  24 jaar

 

Toen ik vanmorgen met maar één potje Brand naar huisje 3c liep ( waar Kirasak verbleef) wees een patiënt me daarop, ze zei "gisteren kwam je nog met twee potjes"

 

 

 

Peep heeft er ook lol in als ze Sangwan verwend met een gezichtsbehandeling. 

 

Sangwan  na de schoonheidsbehandeling....

nog stralender dan vóór de behandeling.

 

 

 

Yuij de chauffeur op z'n zondags, wanneer hij niet hoeft te werken.

 

afgelopen zondag : lang wachten op de rondgang van de abt, die uiteindelijk toch niet langs kwam bij de patiënten.

 

 

Maar toch vermaken ze zich tijdens het wachten. Voor mij een gelegenheid er een paar bij elkaar te hebben om te scheren...

 

 de katten hebben een belangrijke functie, de patiënten kunnen hun affectie er bij kwijt.

De beesten vinden het maar wat fijn steeds aangehaald te worden. 

Vandaag is Dumnuy de oudere man in bed 27 in de tbc ruimte weer rustig en ligt veel te slapen.
Dat was gisteren wel even anders. Toen ik hem s' morgens zag zat hij tip top aangekleed op de rand van zijn bed. Toen ik vroeg of hij naar het ziekenhuis moest zei hij nee ik ga naar huis. Vreemd dacht ik meestal weet ik dat van te voor.
Toen zag ik vanuit mijn ooghoeken op de achtergrond andere mannen van de afdeling nee schudden. Maar Dumnuy was overtuigd en wilde perse naar het busje, dat dagelijks naar het ziekenhuis rijd, geparkeerd zag staan. Hoe ik ook op hem inpraatte, hij was overtuigd en raakte geïrriteerd.
Ondanks dat hij slecht ter been is stond hij van het bed op en deed pogingen om naar buiten te lopen.
Om niet te vallen moest ik hem wel ondersteunen. In het lopen wilde ik omkeren, terug naar zijn bed.
Daar wilde hij absoluut niet van horen en werd agressief naar mij toe. Ik moest hem loslaten. Toen hij op eigen kracht verder wilde lopen wankelde hij en viel in het bloemenperk. Ik hielp hem overeind, wat hij gelukkig toeliet en heb hem toen op de balustrade gezet. Daar heeft hij een hele tijd gezeten, terwijl anderen pogingen deden hem terug in bed te krijgen, wat uiteindelijk pas veel later lukte

 

grote ketels met gedoneerd eten als lunch 

 

 

 

Vandaag zijn de uit China via internet bestelde slaapmaskers voor Pong binnen gekomen.

(ik moest er wel vanmorgen vroeg voor naar het postkantoor, omdat ik gisteren niet thuis was toen de postbode ze aanbood)

 

Eindelijk zijn de velden ontdaan van de verdroogde maisplanten.

Hier en daar nog een enkele zoeker naar achtergebleven kolven.

Er is weer vrij uitzicht, tenminste wanneer de damp van het afbranden van de resten is opgetrokken....

 

zaterdag 25 oktober

Vanmorgen wilde ik, de zoals andere ochtenden, de warme chocolademelk bij Sirasak in huisje C3 brengen. Toen ik door het openstaande raam naar binnen keek zag ik hem niet op bed liggen.
Vreemd dacht ik, omdat hij niet zelfstandig uit bed kan komen en ik ook Tiboa niet in de buurt zag.
Toen ik de deur open deed zag ik hem op de vloer liggen. Zonder iets te zeggen en met opgeheven armen keek hij me met grote ogen aan. Gelukkig verder niets aan de hand, heb ik hem op bed terug getild.

 

 

Wat ik niet zo veel zie is dat mensen zoals Sulapon hier op de foto zit te lezen.

Sulapon in bed 25 van  de tbc ruimte. Hij verblijft hier nu een dag of tien, maar maakt nog niet echt contact met de andere patiënten en zit meestal te lezen. Hij is uiterst vriendelijk en heeft prachtige gitzwarte, lange, volle wimpers.

 

 

Het is me nu duidelijk waarom Sirichai zo wazig uit zijn ogen kijkt. Ik zag dat Tiboa die de morfine pleisters voor hem verzorgd en maar liefs een vierde exemplaar bij plakte.

 

Vandaag zijn twee nieuwe jonge vrouwen opgenomen. Wi vroeg me het ene meisje met lange haren daar een stuk van af te knippen. Het lukte me aardig daar toch wat model in te krijgen.

Het andere meisje gaf aan dat ze kaal geschoren wilde worden.

Ik heb daarna de badkamer verlaten omdat een van de  meisjes moeite had zich in mijn bijzijn uit te laten kleden. Ze zijn alle twee naar de vierde verdieping gegaan.

 

Pon is tot mijn verrassing weer aan het tekenen.

Hij is begonnen met de vergroting van de foto die ik van Mapot (het zoontje van een van de patiënten) heb genomen tijdens mijn vorig verblijf.

 

Sunisa (Plaa) laat me enkele grote donkere, bijna zwarte vlekken op haar lichaam zien.

Ze trekt daarbij een bezorgd gezicht. Eerder zag ik bij het masseren een grote vlek op haar bovenbeen, dacht toen dat dat een moedervlek was.

 

Bij het argeloos naar buiten lopen werd ik weer eens door een van de honden "gesnapt"

gelukkig had hij alleen mijn broek vast en niet mijn been.

Van de nog goede bloemen in de grote vaas op de bali maak ik een klein paars boeketje voor op het bedkastje van Sangwan. Als dank krijg ik een koekje.

 

De entree van de nieuwbouw bereikt stilaan zijn voltooiing.

 

vandaag waren ze de tegels aan het leggen.

De opening zou gepland zijn op 9 december, de verjaardag van de Abt.

Dat is net twee dagen na mijn vertrek naar Nederland.

 

 

 

woensdag 22 oktober

Nog diezelfde avond als toen ik naar Chiangmai vertrok is Anon overleden.
Hoewel hij er slecht aan toe was, was het toch onverwacht.
De dag ervoor was Teay bij hem op bezoek die mij vertelde dat ze bevriend waren toen ze destijds allebei in het tweede project verbleven.

 

IN MEMORIAM : ANON  22 jaar     16 oktober

 

Ik kom er niet achter of zijn crematie al heeft plaats gevonden.

 

 

Elke keer weer nieuwe gezichten, elke keer weer vertrouwde gezichten te moeten missen.....

Helga werkt vandaag voor het laatst, zoals de andere keren heeft ze het ook nu moeilijk met afscheid nemen.
Vanmiddag vertelde ze me dat ze voor januari weer een vlucht geboekt heeft, dat maakt het afscheid nemen net iets makkelijker. Ze is net als ik verknocht geraakt aan deze nog steeds bijzondere plek.

Anan klaagt over buikpijn, trekt een pijnlijk gezicht. Ik weet niet hoelang het geleden is dat hij ontlasting had, zijn grote probleem. Vanmorgen heeft hij twee keer overgegeven, gewoon omdat hij helemaal vol zit.
Ik masseer een tijdje zijn buik en weldra komt het verlossende resultaat, welleswaar langs zijn luier, maar dat maakt niet uit, Anan kan weer lachen en eten.

Neung draagt bij uitzondering een mondkapje, als ik ernaar vraag, zegt hij lachend "Ibola"

Ik kom erachter dat Kirasak slechts een dag in het ziekenhuis van LopBuri is geweest en dat ze niets aan zijn gezwollen buik hebben (kunnen doen?) gedaan. De buik die nu nog harder aan voelt en waarvan de huid nog meer gespannen is. Omdat zijn buik zo gezwollen is kan hij uit eigen kracht niet meer overeind komen. Kirasak ligt nu in huisje 3C. Ik weet niet of dat betekend dat hij geen tbc heeft.
Omdat de huid van zijn stuit bijna doorgelegen is heb ik hem vanmiddag op een anti-decubitis matras gelegd. Ik heb dit op eigen houtje gedaan omdat Wi de verpleegster pas vrijdag van verlof terug komt.

Het verblijf in Chiangmai heeft me goed gedaan. ( ik zal er een volgende keer verder over uitweiden)
Jammer dat ik op de terugweg door de airco een verkoudheid opliep.
Toch wilde ik na de nachttrip, waarin ik geen oog had dicht gedaan, gaan werken maar moest toch in de middag afhaken in het hospice en mijn bed opzoeken.
Gelukkig voelde ik me vandaag stukken beter.

woensdag 15 oktober

Gisteren begon de dag met de crematie van Amna. Helga waarschuwde me dat deze stond te beginnen. Op dat moment was ik zo druk dat ik niet meteen weg kon hollen. Soms ben ik nog met mijn rugzak om al Pampers aan het verschonen. Toen ik er heen ging was de afscheidsdienst al halverwege.
Het zag mooi uit, onze verse paarse bloemen tussen het wit van de papieren bloemen.

Kirasak geschoren en op bed gewassen Hij ligt sinds vanmorgen aan de zuurstof. Ik schrok van de inkervingen op binnenkant van zijn linker onderarm. Schijnbaar nog vrij verse wonden, want hij vroeg me tijdens het wassen er voorzichtig mee te zijn. Zijn voeten en teennagels kreeg ik met een eerste Badedas weekbeurt niet helemaal schoon.

Anon zijn matras zit onder het ingedroogd bloed. Het is even zoeken waar dat vandaan komt en ontdek uiteindelijk een paar wondjes onder en tussen zijn tenen. Het is mij een raadsel waar die vandaan komen. Ik kan het hem niet vragen omdat hij niet echt aanspreekbaar is, met zijn twee en twintig jaar is hij dementerend. Lang verzorgt zijn voet en ik maak het matras schoon.

Het is vandaag 33 graden.

Een deel van de bouwvakkers van de nieuwbouw zijn vrouwen, ze nemen hun nog niet schoolgaande kinderen en baby's gewoon mee naar hun werk. Zo is er een werkend koppel met maar liefs drie jonge kinderen die hier spelend hun tijd door brengen.

 

 

Deze foto van de moeder is in maart gemaakt, toen was het meisje nog niet geboren.

 

 

 

Zelfs het zware werk van het met de hand maken van cement doen de vrouwen.

 

Werken in de bouw met je kindje in een draagdoek om je schouder, het kereltje vindt het allemaal best.

 

behalve dan die enge fotograaf...

 

                                                                                                                                                     woensdag 15 oktober.

 

Helga hielp me met het bereiden en uitdelen van het inmiddels traditionele "Baluna ontbijt"

voor de patiënten.

 

Ik miste een deel van de werkers vanochtend, zag later dat het hele stel de zes huisjes, waar ook patiënten verblijven, waren aan het "uitmesten"

 

 

Pawat heeft de deken over zijn hoofd getrokken om zich even af te sluiten van de buitenwereld.

Er is op een andere manier weinig mogelijkheid om je terug te trekken.

Toen ik tussen de bedrijven door een klein boeketje in de tuin plukte voor het bedkastje van Sunisa, kwam er iemand verschrikt op mij toelopen om te vragen wie er overleden was.

Ik sta telkens weer versteld hoe Eak het klaar speelt om met zijn halfzijdige verlamming elke morgen de badkamer te poetsen Hij kan amper lopen, maar sleept toch met half volle emmers water en gebruikt met één hand de bezem. Ik heb vanmorgen echt even staan kijken hoe hij het voor elkaar speelt. Ik heb heel veel bewondering voor zijn doorzettingsvermogen.

 Een kunstig werkje gevouwen van een handdoekje, jammer van het lelijke masker.

 

Er klinkt een kletterend kabaal van een metalen bord op de tegelvloer.

Als ik kijk in de richting waar de herrie vandaan komt zie ik tussen twee bedden een paar benen in de lucht steken.

Tongbon van bed 32 en zijn vol bord eten zijn van het bed afgegleden en liggen op de grond.

Gelukkig loopt het goed af.

 

 

 

 Voor Nada een manier om de krant even tussen het dweilen door te lezen.

 

Vanmiddag is Kirasak dan toch eindelijk naar het ziekenhuis gegaan. Dr. Kitti was er vandaag en besliste dat hij voor onderzoek naar het ziekenhuis in LopBuri moet.

 

Ik heb hem ook gevraagd nog eens naar het been van Sommai te kijken, die het soms te kwaad heeft bij de pijn in zijn been. Toen ik het er vanmorgen met de verpleegster over had zei ze dat hij tuberculose in zijn botten heeft en pijn medicatie van het ziekenhuis heeft.

De dokter adviseert het been toch proberen te blijven bewegen en of ik hem daarbij wil helpen. Ik zie dat zelf niet echt zitten, wanneer ik zijn luier moet verschonen is dat al een hele toer om hem niet teveel pijn te doen.

 

 Tongsi wilde graag even op de foto...

Zij is van de tbc ruimte naar de vierde verdieping overgeplaatst.

 

donderdag 16 oktober,

 

Vandaag kwam Kew op bezoek. Ze is in het voorjaar van hier terug naar huis gegaan. Ze ziet er heel krachtig uit, een warm weerzien.

 

 

 Mea Dang die haar vriendin Kew moet missen, zeker nu dat het slechter met Mea Dang gaat.

Heerlijk om haar zo te zien stralen, ik heb ook nog een ander beeld op mijn netvlies van hoe ziek Kew hier binnen kwam destijds.

 

Vanavond neem ik de trein naar Chiangmai voor een "time out" van een paar dagen......

Ook al om daar met Yves te bespreken wat ik voor hem kan betekenen als zijn kleinschalig hospice project waar hij druk mee in opbouw is en eind van het jaar zou moeten starten.

 

 

maandag 13 oktober

Gisteren is Amna overleden, Amna verbleef in een van de huisjes. Ik heb hem slechts een keer gezien. Tiboa verzorgt meestal de patiënten in de huisjes. Eergisteren deed ik daar een scheerronde en zag hem voor het eerst. Hij was uit zijn bed gekropen ondanks dat de bedranden omhoog waren.
Een van de andere patiënten die op het stoepje voor de deur zat riep me, maar het was te laat. De wankelende Amna die met zijn wandelstok naar de deuropening wilde lopen zakte door zijn benen en viel  achterover op de tegelvloer. Ik snelde erheen en hielp de broodmagere broze jongen overeind om hem terug in zijn bed te leggen.

IN MEMORIAM :  AMNA  12 okt. 2014  30 jaar


Anan heeft vandaag zelf zijn tandengepoetst, aanvankelijk stribbelde hij een beetje tegen, maar met een beetje aanmoedeging ging hij toch overstag. Met zijn linkerhand gebruikend lukte dat aardig.

Pakai vertelde me dat hij afgelopen maandag toen ik vrij was naar me gevraagd had. Hij was schijnbaar mijn naam vergeten en noemde toen de naam van father Maikel, de Amerikaan die hier ongeveer acht jaar geleden vrijwilliger was.

 

 

Gistermorgen kwam een hyperventilerende in paniek roepende gast het hospice in lopen.

De in traditionele kleding gestoken man riep om een dokter, die er op dat moment niet was.

Terwijl iemand hem een stoel gegeven had en hulp ging halen ontfermde ik me over hem door op hem in te praten rustig te worden. Gelukkig lukte dat vrij snel, daar het nogal wat duurde eer er verdere hulp kwam. Uiteindelijk kwam iemand met een bloeddrukmeter aanlopen en stond er een hele groep mensen omheen en heb ik me teruggetrokken.

 

Er is een nieuwe patiënt in de tbc ruimte opgenomen. Dat had nogal wat voeten in aarde eer het zover was. De jonge man was schijnbaar niet aangemeld of afgeroepen en werd aanvankelijk geweigerd.

Na uren in een auto te hebben gezeten heeft de abt zich ermee bemoeid en mocht de man toch blijven. Kirasak een slecht uitziende jongen, dikke met vocht opgelopen voeten en een hevig opgezette buik.

Omdat er geen dokter is moet hij tot morgen wachten. Ik voelde me daar heel rot onder omdat hij een paar zei dat hij last van zijn buik had, die heel hard voelde.

 

 Kirasak

 

 

Als ik huiswaarts rij zie dat hier en daar op de velden nog mensen bezig zijn met de maisoogst.

De bladeren van de planten in de diverse percelen zijn al helemaal verdort.

In grote zakken worden de met de hand geoogste kolven op karren geladen.

De tijd van het zonnebloemen planten zal zich spoedig aandienen. En zal het vochtige broeierige klimaat in een wat mildere temperatuur overgaan.

zaterdag 11 oktober

 

De bovenbenen van Mea-Dang zijn zo mager dat ze met gekruiste, volledig opgetrokken benen met haar vlakke voeten op het matras komt. Probeer dit maar eens als westerling.

 

 

Mea-Dang wordt door een van de bezoekers aangesproken.

meestal lopen de bezoekers snel van de ingang naar de uitgang aan de andere kant van ze zaal.

Wel permitteren ze zich vaak om gauw wat foto's te maken.

 

 

 

Deze foto plukte ik van de Wat Prabat Nampo site.

Ik ben er nog niet achter waarvoor de tekst staat

 

Naay

 

Naay slaakt een kreetje van blijdschap als ze van de weegschaal afstapt.

Als ik vraag waarom zegt ze dat hij 38 kg aangeeft en dat dat 3 kg meer is dan vorige keer.

 

 

                                                   Sutat omarmt innig zijn slaapknuffel.
Hij wees me vanmorgen op de open rug van het beest, of ik de losgeraakt naad even kon dichtnaaien.

Ik kreeg al twee verzoeken van mannen voor een gezicht behandeling. Ik heb daarom een speciale huidreiniger voor mannen gekocht. Thanin heeft deze inmiddels ondergaan. Zijn gezicht toont diepe sporen van acne.

Maandag was er een camera ploeg van de TV. Helga vertelde me dinsdag dat de mr. Tanatchai me aan het zoeken was voor een af te geven interview. Ik was vrij die dag, dus Helga werd tot haar ongenoegen voor de klus gevraagd en ben ik er goed vanaf gekomen.

Sommai kermt van de pijn in zijn linkerbeen. Het lijkt wel een aanhoudende kramp. Ik probeer hem te helpen door het been dat volledig gevouwen is en op slot zit iets te openen, maar telkens komt de pijn terug.
Doordat de knieholte altijd blijft afgesloten gaat die plek stinken Ik probeer met een dun doekje en wat Badedas dat euvel te verhelpen.

Woensdag was het officieel einde van de regentijd, doch s' avonds heeft het behoorlijk geregend. Deze dag is tevens een feestdag, dus weer heel veel bezoekers op het terrein.
Onder de bezoekers was een Franse fotograaf die me vertelde dat hij met een Thaise getrouwd is en dat zijn schoonmoeder ook HIV geïnfecteerd was. Ze waren steeds bang dat zij daar aan zou overlijden. Maar op een dag toen zij op de brommer de trouwfoto's van hem en zijn vrouw aan de familie wilde gaan laten zien, ze door een truck is overreden en ter plekke overleed.

Vandaag vertelde Wi me dat ook Jimmie, de vroegere wondverzorger door een auto is aangereden en meerdere botbreuken daarbij heeft opgelopen.

Op dit moment zijn er onder de 35 patiënten 5 vrouwen. In bed 19 is gisteren een jong meisje opgenomen.

 

                Klein gemaakte wortelstronken, die weer ergens voor gebruikt worden.

 

Zorgvuldig worden deze eerst gewassen in een grote teil.

De mooie grote boom waartoe de wortel behoorde heeft een paar maanden geleden het lootje moeten leggen voor de aanleg van een nieuwe parkeerplaats.

 

Wat er zo al bij het rooien van de struiken niet tevoorschijn komt....

 

 

De voorgevel van de nieuwbouw krijgt vorm

 

 

 

zaterdag 4 oktober

Het was nog vroeg, ik was nog maar net aanwezig in de tempel, deed een pamper ronde in de tbc ruimte toen ik door het raam vier van onze monniken voorbij zag lopen. Meteen dacht ik aan de crematie van Choanan die nog niet plaats gevonden heeft. Ik liep naar Wi, de hoofdzuster, en vroeg of ze wist of Choanan vandaag gecremeerd zou worden. "Nee" zei ze " op zaterdag en zondag worden geen crematies gedaan"

Toch had ik het gevoel dat ik erheen moest gaan. Ik kwam langs het huisje van Tiboa en vroeg hem of hij wist van een crematie en ik wees op de monniken die voorbij liepen. "Het zal wel iemand van het tweede project zijn" zei hij. Nog was ik niet overtuigd en liep de monniken achterna richting crematieruimte.

Gelukkig dat ik mijn gevoel gevolgd had, want daar zag ik de ouders van Choanan.

Slechts mede in aanwezigheid van alleen hen, vond de korte, zeer sobere plechtigheid plaats.

 

 

Vanavond heb ik het afscheid ritueel voor Choanan met de onderstaande video nog eens over gedaan, omdat ik het vanmorgen te sober vond. Ik was er nog niet klaar mee.

Met het luisteren naar deze muziek voel ik dat Choanan opgenomen is in een voor hem betere wereld, zonder lijden, aftakeling en eenzaamheid.

 

 

O magnum mysterium,

vocal ensemble Sofia.

 

 

 Er staat een emmer op het bed van Supin, dit om het door het plafond binnenlopende regenwater op te vangen.

 

Pon is terug van het ziekenhuis, zijn linker oog is aan staar behandeld.

Nadat hij later het verband heeft verwijderd zie ik dat hij het oog aan het testen is.

Even later vraagt hij me om een bus fixeermiddel voor tekenpapier.

 

hoofd en baard scheerbeurt voor Sirichai,

                                        foto: Helga

 

 

Omdat ik het gevoel heb dat ik door het scheren van de jongens en mannen de vrouwen aan aandacht op dit punt te kort doe heb ik besloten om de dames nu en dan een schoonheid behandeling te geven.

Ik heb daarvoor wat spullen aangeschaft en vandaag wil ik daarmee starten.

Mea-Dang (ladyboy met geen baardgroei) is het eerste "slachtoffer". Hij/zij geeft zich volledig aan de behandeling over en is een en al rust. Ook tijdens het inwerken van het opgebrachte masker ligt ze roerloos alsof ze slaapt.

 

Mea-Dang met masker.

Omdat ik het zelf een beetje akelig zag uitzien heb ik de omgeving maar even gewaarschuwd.

 

 

Sangwan

 

Ook Sunisa en Sangwan kunnen de behandeling waarderen.

Het is wel tijdrovend, zeker omdat Helga er vandaag niet is.

Ik wist niet dat ik dit zo leuk zou vinden om te doen, zeker als ik zie hoe de dames ervan genieten.

Ik moet er wel nog wat meer handigheid in krijgen....

 

 

 

deze prachtige nachtvlinder trof ik aan op het vanmorgen vers gemaakte bloemstuk...

 

 

 Neung

 

Blinde Neung, altijd in voor een grapje. Hier heeft hij zich (onnodig) met pleisters laten beplakken...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 2 oktober

Gisteravond is Choanan overleden.
Ik hoorde het bericht vanmorgen en moest even naar buiten gaan om mijn verdriet van zijn heengaan de ruimte te geven. Nadat ik op een afgelegen plekje mijn tranen had laten gaan kon ik weer verder.
Het bed van Choanan is alweer bezet, alleen dat deze patiënt vanmorgen voor onderzoek in het ziekenhuis moest zijn.
Telkens liep ik weer vanuit een gewoonte naar het bed van Choanan en trof dat natuurlijk leeg aan.

 

 IN MEMORIAM :  CHOANAN  +1 oktober 22 jaar

Eergisteren had Sirichai bezoek, iets wat in de drie jaar dat hij hier verblijft niet eerder was voorgekomen. Zeker zes mensen stonden rond zijn bed.
Ook zag ik bezoek bij het bed van Chalum. Er is toch wat dat betreft iets wezenlijks ten goede aan het veranderen is.

Eergisteren was de laatste werkdag van Aiki en Kiyomi, er werden heel wat foto's bij het afscheid nemen gemaakt. De twee hebben zich in de korte tijd dat ze hier waren erg geliefd gemaakt, het waren super vrijwilligers. Ze gaan nu naar India om ook daar weer vrijwilligerswerk te gaan doen in het centrum van Moeder Theresa in Calcutta. Maar ze hadden het zo goed naar hun zin zeiden ze, dat ze beslist terug willen komen.

                                                  Kiyomi, verpleegster     Aiki journaliste

De medicijnen van de bijna blinde Mea Dang, die even naar het toilet is, zomaar op haar bed wordt gelegd.

 

De kunstig bewerkte rug van Anuson, en dat niet alleen zijn rug, maar ook de hele voorkant en zijn benen. De eerste dag dacht ik dat hij uitslag had bij zijn linker oksel. Toen ik goed keek zag ik dat het een rood ingekleurde tatoage was.

 

De van mishandeling verdachte patiënt/medewerker is bij de patiënten weggehaald, een

 hele geruststelling toen ik hem buiten aan het werk zag.

 

Het was een hele toer om de haren van de kleine Mapot te knippen.

zittend op de schoot van Oa, die hem in toom hield lukte het net.

 

 foto : Helga

 foto : Helga

 foto : Helga

 

Op deze foto heeft Mapot zich laten verkleden, wat hij wel gewillig toeliet. Travestie wordt hem met de paplepel ingegeven.

 

Pon van bed 17 is voor onderzoek aan zijn steeds slechter wordende ogen naar het ziekenhuis.

Hij zei me "Als ik weer kan zien, ga ik aan de tekening van Mapot beginnen"

Maanden geleden heb ik op verzoek van zijn moeder een foto van alleen het hoofd van mapot  gemaakt.

Ik hoop voor Pon dat die wens in vervulling mag gaan.

 

Vanmiddag was voor de zoveelste keer weer een behoorlijke hoosbui.

Gisteren ben ik tussendoor even boodschappen gaan doen omdat het de laatste dagen elke keer na vier uur behoorlijk regent.