woensdag 15 oktober

Gisteren begon de dag met de crematie van Amna. Helga waarschuwde me dat deze stond te beginnen. Op dat moment was ik zo druk dat ik niet meteen weg kon hollen. Soms ben ik nog met mijn rugzak om al Pampers aan het verschonen. Toen ik er heen ging was de afscheidsdienst al halverwege.
Het zag mooi uit, onze verse paarse bloemen tussen het wit van de papieren bloemen.

Kirasak geschoren en op bed gewassen Hij ligt sinds vanmorgen aan de zuurstof. Ik schrok van de inkervingen op binnenkant van zijn linker onderarm. Schijnbaar nog vrij verse wonden, want hij vroeg me tijdens het wassen er voorzichtig mee te zijn. Zijn voeten en teennagels kreeg ik met een eerste Badedas weekbeurt niet helemaal schoon.

Anon zijn matras zit onder het ingedroogd bloed. Het is even zoeken waar dat vandaan komt en ontdek uiteindelijk een paar wondjes onder en tussen zijn tenen. Het is mij een raadsel waar die vandaan komen. Ik kan het hem niet vragen omdat hij niet echt aanspreekbaar is, met zijn twee en twintig jaar is hij dementerend. Lang verzorgt zijn voet en ik maak het matras schoon.

Het is vandaag 33 graden.

Een deel van de bouwvakkers van de nieuwbouw zijn vrouwen, ze nemen hun nog niet schoolgaande kinderen en baby's gewoon mee naar hun werk. Zo is er een werkend koppel met maar liefs drie jonge kinderen die hier spelend hun tijd door brengen.

 

 

Deze foto van de moeder is in maart gemaakt, toen was het meisje nog niet geboren.

 

 

 

Zelfs het zware werk van het met de hand maken van cement doen de vrouwen.

 

Werken in de bouw met je kindje in een draagdoek om je schouder, het kereltje vindt het allemaal best.

 

behalve dan die enge fotograaf...

 

                                                                                                                                                     woensdag 15 oktober.

 

Helga hielp me met het bereiden en uitdelen van het inmiddels traditionele "Baluna ontbijt"

voor de patiënten.

 

Ik miste een deel van de werkers vanochtend, zag later dat het hele stel de zes huisjes, waar ook patiënten verblijven, waren aan het "uitmesten"

 

 

Pawat heeft de deken over zijn hoofd getrokken om zich even af te sluiten van de buitenwereld.

Er is op een andere manier weinig mogelijkheid om je terug te trekken.

Toen ik tussen de bedrijven door een klein boeketje in de tuin plukte voor het bedkastje van Sunisa, kwam er iemand verschrikt op mij toelopen om te vragen wie er overleden was.

Ik sta telkens weer versteld hoe Eak het klaar speelt om met zijn halfzijdige verlamming elke morgen de badkamer te poetsen Hij kan amper lopen, maar sleept toch met half volle emmers water en gebruikt met één hand de bezem. Ik heb vanmorgen echt even staan kijken hoe hij het voor elkaar speelt. Ik heb heel veel bewondering voor zijn doorzettingsvermogen.

 Een kunstig werkje gevouwen van een handdoekje, jammer van het lelijke masker.

 

Er klinkt een kletterend kabaal van een metalen bord op de tegelvloer.

Als ik kijk in de richting waar de herrie vandaan komt zie ik tussen twee bedden een paar benen in de lucht steken.

Tongbon van bed 32 en zijn vol bord eten zijn van het bed afgegleden en liggen op de grond.

Gelukkig loopt het goed af.

 

 

 

 Voor Nada een manier om de krant even tussen het dweilen door te lezen.

 

Vanmiddag is Kirasak dan toch eindelijk naar het ziekenhuis gegaan. Dr. Kitti was er vandaag en besliste dat hij voor onderzoek naar het ziekenhuis in LopBuri moet.

 

Ik heb hem ook gevraagd nog eens naar het been van Sommai te kijken, die het soms te kwaad heeft bij de pijn in zijn been. Toen ik het er vanmorgen met de verpleegster over had zei ze dat hij tuberculose in zijn botten heeft en pijn medicatie van het ziekenhuis heeft.

De dokter adviseert het been toch proberen te blijven bewegen en of ik hem daarbij wil helpen. Ik zie dat zelf niet echt zitten, wanneer ik zijn luier moet verschonen is dat al een hele toer om hem niet teveel pijn te doen.

 

 Tongsi wilde graag even op de foto...

Zij is van de tbc ruimte naar de vierde verdieping overgeplaatst.

 

donderdag 16 oktober,

 

Vandaag kwam Kew op bezoek. Ze is in het voorjaar van hier terug naar huis gegaan. Ze ziet er heel krachtig uit, een warm weerzien.

 

 

 Mea Dang die haar vriendin Kew moet missen, zeker nu dat het slechter met Mea Dang gaat.

Heerlijk om haar zo te zien stralen, ik heb ook nog een ander beeld op mijn netvlies van hoe ziek Kew hier binnen kwam destijds.

 

Vanavond neem ik de trein naar Chiangmai voor een "time out" van een paar dagen......

Ook al om daar met Yves te bespreken wat ik voor hem kan betekenen als zijn kleinschalig hospice project waar hij druk mee in opbouw is en eind van het jaar zou moeten starten.