Als ik al naar de gashandel keek schoot hij vooruit. Bij de oude moest ik wringen om gas te geven.
Dat was dus wel even oppassen.
Gisteren was Sirichai van bed 35 jarig. De dag ervoor had hij dat al aangekondigd. Ik heb voor hem gezongen en hem een knuffel gegeven. Helga had een mini verjaardagtaartje met één brandend kaarsje erop voor hem.
Het was een meevaller dat ik de el. bediening van het bed van Sirichai vond, zodat we niet elke vijf minuten zijn bed stand met de hand hoefden te veranderen. Nu kan hij het zelf bedienen.
Doch na een dag begon hij weer telkens te roepen, nu voor andere dingen en dat hij pijn heeft en een massage wil. Zijn bed staat nu op een punt waar wij vaak langs lopen en telkens roept hij voor iets. Het was dus niet de stand van het bed, maar de aandacht die hij nodig heeft.
In bed 9 is Koen van de vierde verdieping komen te liggen. Ze ligt aan de zuurstof, bibbert van de kou en is helemaal niet lekker. Ik maak een kruik voor haar en leg die op haar buik. Ze slaapt bijna de hele verdere dag.
Er zijn enkele nieuwe patiënten opgenomen, maar zijn naar de vierde verdieping of naar een huisje.
Als ik een van de jongens zijn hoofd kaal scheer waar hij om vraagt, komt er een grote tattoo te voorschijn. Even later zie ik op zijn achterhoofd een groot en lelijk litteken. Als ik vraag of hij een ongeluk heeft gehad zegt hij dat hij als kind van een schommel is gevallen.
Ik heb de nagels van Prassert ultra kort geknipt. Steeds krabt hij de wonden op zijn benen, rug en buik open. Steeds moest ik zijn nagels schoon maken, ik had geen idee hoe ze zo telkens zo smerig waren. Ik moet hem nu letterlijk het bloed onder de nagels vandaan halen, een niet zo'n prettig karweitje.
been van Prassert.
Tinoy is maar wat blij met de tas die ik voor hem kocht, nu kan hij, de totaal versleten oude, vervangen.
s'Middags komt er een man met een gitaar optreden. Hij praat een beetje verward alsof hij dronken of iets gebruikt heeft. Wellicht krijg hij niet genoeg aandacht of applaus, want na twee en een half liedje vertrekt hij nadat hij voor zichzelf geklapt heeft.
Na werktijd ga ik naar de markt. Helga is morgen jarig en vroeg mij wat ze zou kunnen trakteren.
Ik geef haar een hint om fruit te kopen en dat de patiënten heel graag druiven hebben.
Op de markt vraagt de man 200 bath voor een kilo. Ik bestel drie en een halve kilo. Als ik wil afrekenen zegt hij plots dat ze 250 bath per kilo kosten. Ik voel me een beetje belazerd en zeg de koop af. Ik rij naar een andere markt en krijg daar mooi druiven voor 100 bath de kilo.
Vannacht zeer slecht geslapen. Ik ging om negen uur naar bed en werd om twaalf uur wakker van de warmte. Ik ben opgestaan en met de foto's op mijn laptop gestoeid, wat me waarlijk lukte om ze op mijn weblog te plaatsen. om een uur ging ik terug in bed maar ben om twee uur weer opgestaan.
Ben uiteindelijk pas weer om drie uur in slaap gevallen.
Helga heeft de druiven gewassen en hebben we ze samen in kleine zakjes verdeeld.
Helga trakteert op druiven...
Vanmiddag wenkte iemand uit de verte op me die ik niet meteen thuis kon brengen, maar wel een beetje bekend voor kwam. Toen hij een gebaar maakte van een bril herkende ik de man waar ik twee weken geleden een nieuwe leesbril bij kocht in de stad en vorige week terug ging om hem wat bij te laten stellen. Ik moest bij de aankoop een adres opgeven en gaf toe de tempel op omdat ik het adres van het gueshouse niet uit mijn hoofd wist. Hij kwam de tempel bezoeken maakte hij me duidelijk.
Omdat er een paar patiënten slecht ziend zijn liet ik hem deze patiënten zien om hen eventueel te kunnen helpen met een bril. Twee patiënten zouden in aanmerking kunnen komen en daar ga ik maandag mee naar zijn zaak om een bril aan te meten. Ook nu kon Wan weer mijn tolk zijn, en maandag gaat Kew mee, die ook wat Engels spreek omdat de opticien
geen Engels praat.
Hoe blij kan iemand zijn met een nieuwe kussensloop. Nou dan had je Sangwan moeten zien, ze glunderde helemaal en koesterde het exemplaar dat ik in de supermarkt voor haar kocht.
De laatste dagen is geen kussensloop te vinden. Terwijl vorige keer een enorme stapel van die donkergroene in voorraad waren.
Salai vertelde me gisteren dat hij gaat vertrekken, hij gaat terug naar huis. Hij is op 12 maart jarig, maar dan is hij al weg verteld hij.
Ik moest daarna weer denken aan toen hij hier een maand of dertien geleden werd opgenomen.
Als een half dood vogeltje met een gebroken vleugel (lees arm, die pas na twee weken opnieuw gezet werd)
Ik dacht dat hij het nooit zou redden, omdat hij in mijn ogen de vechtlust miste.
Zijn huid zag er verschrikkelijk uit, zijn bed lag telkens vol met zwarte, natte huidschilvers.
Hele rare dikke nagels die niet te knippen waren.
Nu en dan kwam zijn broer uit Bangkok op bezoek en bracht dan speciale zalf mee waarmee Marijke en ik hem steeds insmeerden.
Ik ben best wel vaak streng voor hem geweest, ook al omdat hij me meteen raakte. Soms dacht ik dat ik moest toegeven aan zijn opgeven. maar ik voelde ook dat hij een kans had om er boven op te komen. In onze ogen weigerde hij om die kans te nemen. Hij kon ontzettend "miepen" (overdreven nichten gedrag) waar ik soms van over mijn nek ging) maar ik had hem graag.
Steeds vroeg hij om in de rolstoel naar buiten te mogen. Ik zei "je mag naar buiten, maar dan wel lopend ". Met heel veel moeite kreeg ik hem op het fietsapparaat dat op bed kan staan, zodat hij liggend kon fietsen om zijn beenspieren sterker te maken. Broodmager was hij.
Ik bleef volhouden al dacht ik soms dat het geen zin had. Ik verweet mezelf soms mijn strengheid naar hem toe.
Uiteindelijk greep hij zijn laatste kans en begon te vechten en raakte hij gemotiveerd. Hij at en at om zijn uitgeteerde lichaam opnieuw kracht te geven en waarlijk hij kwam overeind. Hoe snel gebeurde dat. Zij huid werd beter zijn arm genas kon weer lopen en begon een nieuw leven.
Nu gaat hij naar huis, stevig, optimistisch en met geverfd haar.....
Salai februari 2013
Salai (geheel rechts) februari 2014......
voor Chavee...
