Vanmorgen is Mami gekomen dus zijn we vandaag en morgen met drie vrijwilligers.
Helga is een week geleden naar Chiangmai vertrokken, onduidelijk is wanneer ze weer terug is.
Ik hoop binnenkort, want Mami blijft maar twee dagen en Hayuna werkt tot komende zaterdag.
Gelukkig zie ik dat dr. Kitti er is. Ik vraag hem naar de wond van Tanin te kijken en de antidecubitus pleister te vervangen. Hij is verrast over de pleister, die hij nog nooit gezien heeft. Meteen maakt hij er een foto van en slaat haast achterover als hij hoort dat ze per stuk 11 euro (500 bath) kosten. Een beetje onhandig en onwennig wisselt hij de pleister en vraagt of ik het in het vervolg wil doen. Hij laat me zien hoe je een wond moet verzorgen, om het zelf ook te kunnen toepassen. Ik twijfel of ik daar wel aan over ga, want als ik er straks niet ben, wie doet het dan?
Ik heb Pipon, de enige mannelijke verpleegkundige ook al dagen niet gezien.
Toch ben ik even later het smerige verband bij een andere patiënt aan het verwisselen.
Vandaag is het weer een ware "zoet karavaan". Patiënten worden weer overlaten met allerlei zoetigheid verpakt in plastic zakjes. Jammer, ik zie geen enkel stuk fruit.
Zakjes met snoep worden samen gesteld om ze later aan de patiënten uit te delen.
Daarna moet het meeste weer van de bedden worden afgehaald omdat sommige patiënten zich ziek snoepen of dat er mieren er op af komen. Het meeste wordt elders weer aan buiten patiënten uitgedeeld of gaat naar het kinderproject
een katten onderonsje
maandag 10 febr.
Wirai wordt steeds zwakker, Tiboa is optimistisch en zegt dat ze vandaag sterker is.
Ze vraagt nu niet meer om drinken maar als ze merkt dat je aan haar bed staat opent ze haar mond als ze wil drinken. Dat zijn dan maar heel kleine slokjes. Als ik met het spuitje ook maar iets meer toedien laat ze het uit haar mond lopen. Paracetamol moeten we klein maken en met vocht vermengen om het bij haar binnen te krijgen. Omdat er niemand op de zusterspost is kunnen we niet aan zetpillen paracetamol komen, die ik uit Nederland meeneem.
Wirai
Ik heb een ladekast (plastic) gekocht om makkelijker de spullen te vinden om de patiënten te verzorgen. Het spaart tijd en een hoop gezoek in de grote tas die ik tot nu gebruikte. Hij past net onder de balie van de verpleegsterspost.
Als ik tegen Hayuna zeg dat ik morgen een vrije dag wil nemen, smeekt ze me om te komen omdat ze anders alleen is. Ik zeg haar dat ik het laat afhangen van hoe ik me voel. Ik wil er eigenlijk ook graag voor Wirai zijn.
s' Avonds doe ik mijn was, praat met Mami bij voordat zij weer naar Bangkok vertrekt.
Volgende week geeft ze een workshop in het tweede project waar ik graag eens bij zou zijn.
We overleggen over de aanschaf van sommige spullen.
dinsdag 11 februari,
Hayuna is blij als ze me ziet. Toch heb ik het idee dat ze goed alleen kan functioneren.
Ik ben verrast wanneer ik Nut zie. De ladyboy die hier vier of vijf jaar geleden in het hospice lag en nu een bezoek brengt Ze is enorm in gewicht toegenomen, maar ik herken haar aan de ogen en het litteken in haar gezicht.
Nut
Nut vier en een half jaar geleden.
Bij het verlaten van het hospice ben ik weer door een hond gebeten. Het agressieve kreng kwam een paar keer luid blaffend op me af en beet me in mijn kuit. Een paar omstanders wisten me van het beest te bevrijden door het af te leiden.
Toen ik op mijn brommer wilde stappen zag ik dat ik bloedde. Salai die net kwam aanlopen verontschuldigde zich en wilde Betadine voor me halen.
Thuis heb ik de schaafwond ontsmet.
woensdag 12 februari
Eindelijk ben ik bij met schrijven. Ik heb er vandaag op mijn vrije dag de tijd voor genomen.
Vanmorgen ben ik boodschappen gaan doen, daarna een uurtje geslapen. Vanmiddag de tijd genomen om mijn weblog bij te schrijven en om mails te beantwoorden. Ik had graag iets van de Olympische winterspelen gezien maar daar wordt op de Thai TV geen aandacht aan geschonken, ook de filmpjes op youtube krijg ik niet door.
Het is vandaag behoorlijk warm, ik moet mijn kamerraam waar in de middag de volle zon op schijnt blinderen.
.....soms moet je iets verder kijken om het licht te kunnen zien......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten