dinsdag 25 februari

Toen ik zondag om vier uur wilde stoppen met werken begon het ontzettend hard te regenen. Na een kwartier schuilen, werd het wat minder en ben ik er toch maar door gegaan. Alles rook ontzettend fris en kruidig. Het was de eerste echte regenbui sinds ik er ben eind januari.

Gisteren op mijn vrije dag met allerlei klasjes bezig geweest, ook deze keer is van lezen niets terecht gekomen. Eindelijk heb ik vandaag een nieuwe brommer gekocht. Het was in een kwartiertje gepiept.
Toen ik terug kwam van boodschappen doen hadden ze hem al afgeleverd.
Ik wilde hem uitproberen maar kreeg hem niet van slot af. Jammer de gebruiksaanwijzing alleen in het Thai. Ook op internet is er geen gebruiksaanwijzing in het Engels te vinden, dat terwijl deze Honda ook in Nederland verkocht wordt, wel twee keer zo duur zag ik.
Vandaag heb ik met uitproberen, waar ik even de tijd voor genomen heb ontdekt hoe ik hem moet ontgrendelen en starten. (nee, ik heb er nog geen foto van gemaakt)


 Gelukkig heb ik veel energie en heb ik tot op heden na elke zes dagen werken een vrije dag genomen.

Terwijl ik zit te schrijven zit een mug zich tegoed te doen aan mijn benen. Ik krijg dat kreng niet gevangen.

Vandaag was de crematie van Wirai. Ik had eigenlijk de hoop al opgegeven dat deze nog zou zijn.
Maar toen ik de ramen van de gebedsruimte vanmorgen zag openstaan kreeg ik toch weer hoop.
Ik was een beetje later dan anders (omdat ik eerst voor de papieren /taks van de brommer moest gaan)
maar hoorde meteen omroepen dat de crematie zou plaats vinden. Samen met een man van kantoor waren we de enige aanwezigen bij de crematie, gelukkig kwam Tiboa wat later ook nog. Samen zijn we gebleven tot ze in de oven werd geschoven.
Tiboa had een grote bos verschillende kleuren bougainvilles geplukt, ikzelf een toefje blauwe bloemetjes.



     bloemen als een laatste groet.....

ook gaat er geld me in de kist voor de overledene.......

                 een ieder neemt een van deze papieren handgemaakte bloemetjes als afscheidsgroet...

                                      offergave aan de monniken als dank voor hun gebed....

met een grote toef bloemen en diep respect, neemt Tiboa afscheid van zijn oogappel Wirai..

Wirai wordt naar de oven vervoerd...

de laatste handelingen...

                                 met de typische met opgetrokken h houding van haar benen....

nog even en de deur van de oven wordt gesloten.... vaarwel Wirai....

De knuffel van Wirai die ik ergens achteraf later tegenkwam....

 

Prassert maakt steeds meer contact. Ook hij is een zeer langzame eter. Tiboa neemt hier zorg voor..

 

Prassert en Tiboa...