Gelukkig ligt het niet aan de leeftijd van de oudere vrijwilligers, ook de jonge garde klaagt over pijntjes en vermoeidheid. Ik denk dat de emotionele belasting zich ook in het fysieke uit.
Wan, de corpulente dame van bed 12 vraagt of ik een pyjama voor haar wil maken.
(ja, als ze een keer met naald en draad hebben zien bezig geweest weten ze je te vinden)
Ze heeft een grote lap stof en geeft me een voorbeeld zo als ze het graag zou willen.
Ik meet haar taille en kom op 125 cm.
Omdat ik in het guesthouse achteraf ergens een naaimachine heb zien staan, stem ik toe. Al weet ik helemaal niet of ik dat ding aan de praat krijg.
Wanneer ik mijn lunch nuttig zie ik een hond steeds om zijn eigen as lopen alsof hij in zijn staart wil bijten. Het is akelig om te zien als hij niet ophoud. Ik vraag aan Pakai of zij dat eerder gezien heeft,
Ze zegt dat het beest blind is. Ik ga naar hem toe en als is dichter bij komt en hij hoort me loopt hij angstig weg. Ik zie aan zijn tepels dat hij jongen heeft. Ik ga een bakje water halen, maar telkens als ik dichtbij kom loopt hij verder weg. Ik zet het water neer en ga verder met mijn lunch. Als ik klaar ben ga ik kijken hoe het met hem is en zie ik dat hij door een rooster in een ondiepe waterafvoer is gevallen. Met de herinnering aan de hondenbeet eerder, durf ik hem niet aan te raken en hem uit de put te helpen. Met een stop probeer ik hem wegwijs te maken en even laten kruipt hij gelukkig door de kapotte rooster terug omhoog. Iemand heeft inmiddels ook een bak voer voor hem geregeld. Als ik na een tijdje weer ga kijken is hij verdwenen. Kew probeert me gerust te stellen en zegt dat hij dank zij het water terug aar het nest jongen is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten