zaterdag 28 december

IN MEMORIAM  :     PONGPAT   + 27-12-2019   22 jaar

zondag 29 december 2019

Sangwan, je krachteloze hand leg je in die van mij....

                                                   ......een laatste tastbaar afscheid....

Sangwan, ongeveer zeven jaar geleden kwam je hier, ik herinner het me als de dag van gisteren.
Je optimisme, je doorzettingsvermogen viel me meteen op en maakte indruk op mij.
Hoe slecht je ook ter been was, elke dag maakte je een wandeling. Hoe zuinig dat je was op de stevige schoenen die ik voor je kocht, hoe je ze na elk gebruik in papier wikkelde en opborg in de doos.
Wat was je verdriet groot, toen het lopen echt niet meer ging en ik soms je tegemoet moest komen om je het laatste stuk te ondersteunen en je je dan doodmoe op je bed liet vallen, te moe om je benen binnenboord te halen.
Ik probeerde dat voor je te verzachten door nu en dan met je in de rolstoel een wandeling over het terrein te maken.
Een ijsje halen bij pakai. Hoe je dan genoot van de wind door je haren en we daar samen pret over hadden. De bloemen die ik plukte voor in je haar. Je haar, ja dat was je trots. Ik mocht er bij uitzondering je pony aan bij knippen als die voor je ogen viel, kort knippen voor het gemak van verzorgen was geen optie.
Hoe groot was je verdriet toen je twee jaar geleden ook nog blind werd. De dokter kon er niks meer tegen doen. Toch verloor je niet de moed. Je optimisme kwam terug en kon je weer lachen om mijn plagerijtjes, we maakten weer vaak plezier. Je moest geholpen worden met eten, je was je oriëntatie kwijt. maar opgewekt bleef je.
Voor ik naar ChiangMai ging ben je nog met je zoon een paar dagen op stap geweest.
Toen ik daarvan terug kwam schrok ik toen ik je zag, wat was je er slecht aan toe. Vroeg me af wat er gebeurd was, je was zover weg. Je stem kwam vanuit de diepte. Slikken werd een probleem. De volle bekers ijskoud water die je voordien naar binnen goot werden kleine slokjes en zelfs in die kleine slokjes verslikte je je steeds. Je kwam aan de infuus, maar die trok je al snel uit je hand, misschien een teken dat het niet meer hoefde? Toch bleef je vechten, at alleen nog banaan. Je dagelijkse kopje koffie in de ochtend werden een paar moeilijke slokjes. Ten laatste nog via een wattenstokje proefde je de smaak van koffie, maar de binnenkant van je mond was helemaal aangetast.

vrijdag 27 decembeer 2019

25 december in de ochtend

Wat was het weer geweldig om voor Santa Claus te mogen fungeren

Er was zelfs voor een kerstboom met lichtjes gezorgd als decor.
Eerst maak ik de ronde langs de bedlegerige patiënten in de drie zalen.
Nadat ik die ronde gemaakt heb staat er al een hele rij "buiten"patiënten op het bordes op me te wachten om me te begroeten en een kleine attentie in ontvangst te nemen. Hartverwarmend en ontroerend om te ondergaan, knuffels uitdelend en ontvangend.
Het was het zweten onder het benauwde kerstman pak dubbel en dwars waard.

foto Somporn

….met de emotionele zeventien jarige Salayut.

….met Supin

….met Nuttipakorn

foto: Somporn

….met de band, met Teetuch (links) aan de toetsen.... 

….met Pong

foto: Somporn

…..met Sawat

....Narat en zijn compaan Walop

                                                                    .....een lange stoet volgt

.....er komt voor mijn gevoel geen einde aan de stroom bewoners.

....dansje met ladyboy…...

….moe maar wel heel erg voldaan.....

" kerstdiner" en tevens afscheid van vrijwilliger Helga die jammer genoeg onverwacht terug naar huis moet vanwege familie omstandigheden.

tweede Kerstdag weer een "gewone" werkdag....

scheerbeurt voor Sommai

Sangwan gaat steeds verder achteruit. Het lukt haar niet meer om te slikken. Wel pakt ze nog vrij stevig mijn hand vast, maar wat ze dan zegt is niet verstaanbaar.

aan de "dode" boom groeit de spruit verder door.

in gedachte koppel ik dat aan het sterven van Sangwan, de overgang van de dood naar een nieuw leven.

vrijdag 27 december,

Neung is door een insect gestoken. Gisteren waarschuwde ik de zuster omdat zijn linkerhand (zijn niet verlamde) helemaal gezwollen en warm aanvoelde. Vanmorgen heb ik haar erbij gehaald omdat nu ook zijn onderarm gezwollen was. De huid stond strak en aan zijn pink zag ik donkerode en zwarte plekken. Hij kon zijn hand nauwelijks gebruiken. Ze heeft hem medicatie gegeven en ik merkte dat hij onder het eten helemaal suf was. Hij gaf aan dat hij geen pijn heeft, maar dat kon ik me niet goed voorstellen.
Een paar weken geleden heeft een zelfde soort insect Sutat in zijn voet gestoken die is toen ermee naar het ziekenhuis moeten gaan.
Later wees Wi me naar een nest in een boom van een soort agressieve zwarte wespen.

Sangwan is terminaal. Tot mijn verbazing vroeg ze me vanmorgen naar koffie, althans dat dacht ik te verstaan. Omdat ze niet meer slikken kan heb ik een wattenswap in de koffie gedoopt om haar de smaak van koffie te laten proeven. Ik zag dat haar mond aan de binnenkant helemaal zwart is aangeslagen.

Sangwan (twee jaar geleden)

Ik ben vanmiddag bij haar gaan zitten, heb voor mijn gevoel haar de laatste dagen te weinig aandacht gegeven. Als ik haar hand pak druk ze die stevig tegen zich aan. Ze is bijna niet meer te verstaan, maar vanmiddag dacht ik dat ze naar water vroeg. Ik durfde haar voor stikgevaar dat niet te geven, maar Dha gaf haar een half spuitje, waarin ze zich natuurlijk verslikte, gelukkig ging het uiteindelijk goed. Maar kort daarop werd de greep waarmee ze mijn hand vast had heel losjes en liet ze tenslotte mijn hand los. Supin haar buurvrouw die al zeven jaar naast haar ligt vanaf toen Sangwan werd opgenomen, ook al in het oude hospice, kijkt onrustig telkens in de richting van Sangwan. Ze gaat liggen, maar zit binnen enkele seconden weer echtop en zo een hele tijd door. Ik spreek haar toe en stel haar gerust met een knuffel. De buikademhaling van Sangwan gaat over naar een hoge borstademhaling en dan komt eer twee keer een heel diepe gaap met veel geluid waarbij haar mond wagenwijd open ging. Ik dacht dat ze stierf, maar daarna werd ze weer rustiger en viel ze in slaap, haar adem werd ook weer rustig. om vier uur voordat ik naar huis ging heb ik afscheid van haar genomen.

Kerstavond 24 december 2019

Sangwan  Foto : Tiem

Het slikken gaat uiterst moeilijk. Met een pipet laat ik een beetje water aan de binnenkant van haar wang lopen, maar dan nog verslikt ze zich soms.

De dappere, altijd optimistische Sangwan, het is moeilijk om haar zo te zien lijden.

Vlak voordat ik naar ChiangMai ging is haar zoon haar komen halen voor een paar dagen naar huis. Toen ik terug kwam uit ChiangMai ben ik geschrokken hoe ze zo sterk achteruit gegaan was.

Het nieuwe gedoneerde bed dat ik voor Sangwan heb weten te scoren, maar het ging me eigenlijk om de zachte matras.

Uiteindelijk vond ik de matras nog niet zacht genoeg voor de doorlig plekken op de rug van Sangwan

dat ik na werktijd de stad in ben gegaan om een speciale anti decubitus matras te kopen. Gelukkig was deze in voorraad en kon ik hem s'avonds nog naar het hospice brengen omdat ik de dag erna mijn vrije dag had.  

Dank jullie wel donateurs...…...

omgerekend 135 euro

Buntom (rechts) 7 jaar geleden ook al eens ogenomen geweest. Foto van Helga

Toen nog in het oude gebouw in bed 1 nu in bed 7 van het "nieuwe" hospice. Links op de foto Nalop die nu in de bovenzaal bed 43 heeft.

...met khun Nu op de foto

een bekende Thaise, die echt oprechte belangstelling voor de patiënten had en met elk een praatje maakte. Doet goed om te zien, vaker is het alleen " aapjes"  kijken.

Thanit is al een paar dagen niet lekker, hij weet met zichzelf geen raad. wanneer ik zijn voeten masseer valt hij snurkend in slaap.

                      Foto: Somporn

Satern krijgt een scheerbeurt.

Ik betrap me erop dat ik een mondkapje om mijn rechtermouw heb en een onder mijn kin, dat is eigenlijk niet de bedoeling, maar bedenk dat het 35 graden is, maar toch.....

Foto : Tiem

Helga knipt de nagels van Supin.

Terwijl ik zit te schrijven luister ik mooie kerstmuziek op YouTube...

aan het einde van de middag hier en daar wat kerstverlichting in de zaal opgehangen...

...dat er vanavond zo uitzag, een beetje iel dat wel, maar wel goed bedoeld. Maar ik heb nog een paar slingers die ik morgen bij de dames in de zaal ophang.

Deze brand het hele jaar door op mijn kamer als ik hier ben, dus ook deze kerstavond....

...even mijn nieuwe pruik en baard uit proberen voor morgen....Ik wil de patiënten morgenvroeg een kleine verassing bezorgen, even een moment van ontspanning.

ben alleen vergeten te lachen, maar het valt voor mij ook niet mee om een selfie te maken....

Het loopt tegen tien uur, de kaasblokjes zijn op en ook het stuk versgebakken cake die gastvrouw Wi me vanavond aanreikte. 

Ik verheug me op morgen.............

vrijdag 20 december 2019

IN MEMORIAM  Jaily  +  18 december 2019  51 jaar

Eergisteren ochtend is patiënt Jaily van bed 33 overleden.

  Ik hoop dat Sangwan door deze crisis heen komt. Maar zoals het op het moment dat deze foto door Tiem gemaakt werd twee dagen geleden zoveel slechter ging het vandaag. Gisteren trok ze haar infuus uit, die via een ader in haar hand voor vochtopname moest zorgen. Waardoor ze nu nog minder vocht binnen krijgt doordat het slikken weer slechter gaat. Al bij een paar druppels drinken verslikt ze zich. Ze is ook bijna niet meer te verstaan.

Patienten helpen bij het schrapen van deze groenten om het bittere van de schil te verwijderen. Een hele klus. maar wat erger was dat toen het avondeten werd opgediend bijna niemand van de groente at. Ik vond het eerlijk gezegd ook niet smakelijk uitzien. Jammer van al het werk.

foto :  Somporn

Ook Worrakit gaat achteruit. Zijn motoriek wordt steeds minder. Hij zakt steeds meer voorover en zijn gemoed wordt somberder. De vrolijke blik en brede smile worden spaarzamer. 

Eindelijk is het ervan gekomen. Vergeten, te druk, naar ChiangMai maar nu dan toch, na twee weken de verjaardagijstaart aangesneden en van gesmuld. Nogmaals bedankt patiënten en staf.

Er is een nieuwe patiënt in bed 16, het bed van Tanet is weer bezet.

Telkens wanneer ik langs deze twee bomen kom hier op het terrein zie ik ze een beetje meer doodgaan. Toen een paar jaar geleden het hele terrein geasfalteerd werd en de bomen bijna tot de stam werden dicht gemetseld dacht ik al dat ze ten dode zouden zijn opgeschreven, tot ik vandaag tot mijn verbazing tegen een van de stammen een spruit groen tevoorschijn zag komen.

Ik heb echt even moeten voelen of het echt was, kon het bijna niet geloven.

Vandaag hoorde ik dat de manager mr. Tanachai in het ziekenhuis is opgenomen, hij zou tbc hebben opgelopen. Vanmiddag ben ik hem met hoofdzuster Wi een bezoek gaan brengen.

Sfeer plaatje van Somporn. Phra Alongkot vanaf de nieuwe tempel bovenop de berg bij ondergaande zon.

dinsdag 17 december 2019

IN MEMORIAM  POMHOM  +  17 december 2019  37 jaar

Vanochtend vroeg in stilte overleden Pomhom van bed 29

In eerste instantie leek het er op dat Pomhom wat sterker werd. Nu en dan zat ze rechtop en kreeg ik contact met haar. Toen ik terug kwam uit Chiangmai zag ik dat haar toestand weer achteruit was gegaan.

 En weer eindigt een jong leven..........

Foto: Maggie (vorige week)

De hand links is van Pomhom, de rechtse is van vrijwilliger Maggie

Het afleggen van Pomhom

Donderdag 12 december 2019

IN MEMORIAM    TANÈT    + 9 december 2019   35 jaar

In de vroege ochtend van maandag 9 december is vrij plotseling onze dierbare, aanhankelijke, zachtmoedige, blinde Tanèt overleden. Een paar maanden geleden lag hij in het ziekenhuis van Lopburi met nierfalen. Daar was hij, echter behoorlijk afgevallen toch weer van aan het opknappen. Hij liep weer kleine stukjes en was weer opgewekt als vanouds. 

Foto van twee jaar geleden op zijn verjaardag, met zijn toen nog bolle wangen.

Zondag kreeg ik in ChiangMai van Somsak zijn buurman in het hospice te horen dat hij zich zorgen maakte over de plots slecht geworden gezondheid van Thanèt. Maandag ochtend melde hij me het droeve nieuws van overlijden.  Gisteren was zijn crematie waar ik jammer genoeg niet bij kon zijn.

Ik heb nog met de manager contact gehad eventueel de crematie te laten plaats vinden wanneer ik terug ben in Lopburi. Zijn moeder besloot de crematie die woensdag te laten doen.

zaterdag 7 december 2019

Narat tijdens het scheren.

Fotograaf Somporn heeft me weer eens te grazen. 

Ponhom heeft vandaag de kracht om een tijdje rechtop te zitten.

Gelukkig kan Jao weer langzaam het oefenen met de patiënten weer oppakken.

De slangenbeet heeft een behoorlijke impact op zijn gezondheid gehad.

vrijdag 6 december

Wel niet meer jarig maar toch nog een etentje voor mijn verjaardag gisteren.

zaterdag 7 december

Vandaag was er hoog bezoek in de tempel. De Minister van Volksgezondheid kwam langs.

alles moest er piekfijn uitzien, honden werden overal weggejaagd. patiënten moesten voor zover dat gaat rechtop gaan zitten, alle lichten gingen aan en maar wachten en wachten.

toen hij met zijn gevolg het hospice betrad en een rondgang door de zaal maakte werd ik onverwacht, tot mijn schrik naar voor geroepen en werd ik aan de minister voor gesteld.

na een handdruk en een toegesproken dankwoord wilde ik weer rechtsomkeer maken, maar moest toen ook nog op de groepsfoto.

Vanavond vertrek ik met de nachttrein voor een weekje afstand nemen naar  ChiangMai.

vrijdag 6 december

De laatste drie dagen is het voor Thaise begrippen koud. De ochtend temperatuur is 18 tot 19 graden. Dat loopt dan wel op in de loop van de dag maar boven de achtentwintig graden terwijl het de vorige week nog 34 graden was. Dat betekend dat het hier winterweer is en mensen lopen met mutsen, Jacks en lange broeken. Zeker de patiënten hebben het erg koud.
De eerste koude ochtend vond ik Ponhom totaal verkleumt op haar bed aan. Enkel onder een handdoek lag ze te slapen. Het heeft een halve dag geduurd eer ik haar weer op temperatuur had. met twee dekens over haar heen, een beker warme chocomelk, een paar sokken gebedeld bij Phat en flesjes warm water tegen haar aan gelegd.

Somjit geniet van een bakje heuse frietjes, welliswaar helemaal koud maar toch liet ze het zich goed smaken.

                                          

Ook bij Supin gaan de gedoneerde, ondertussen afgekoelde frites er wel in.

Sangwan is vandaag door haar zoon en zijn vrouw meegenomen voor een paar daagjes naar huis.

De eerste van vele felicitaties voor mijn verjaardag van Sommai en Pad.

...een heerlijk geurende bloemenkrans....

Wat later in de middag komt de Manager met zijn gevolg langs om te feliciteren en een taart aan te bieden.

....en dit is een gedeelte van wat Sunisa me voor mijn verjaardag wenst....

De patienten schenken een heuse ijstaart.

Een mooie verjaardagswens van Jeanny

en s.avonds nog maar weer een verjaardagstaart van gastvrouw Winida van mijn pension

Ze heeft ook nog een gekookt en zo wordt het een compleet verjaardag feest.

….een van mijn lievelings bezigheden, het aansnijden van taart.

...even laten bewonderen door de gevers, straks zullen we hem aansnijden...