Sangwan, je krachteloze hand leg je in die van mij....
Sangwan, ongeveer zeven jaar geleden kwam je hier, ik herinner het me als de dag van gisteren.
Je optimisme, je doorzettingsvermogen viel me meteen op en maakte indruk op mij.
Hoe slecht je ook ter been was, elke dag maakte je een wandeling. Hoe zuinig dat je was op de stevige schoenen die ik voor je kocht, hoe je ze na elk gebruik in papier wikkelde en opborg in de doos.
Wat was je verdriet groot, toen het lopen echt niet meer ging en ik soms je tegemoet moest komen om je het laatste stuk te ondersteunen en je je dan doodmoe op je bed liet vallen, te moe om je benen binnenboord te halen.
Ik probeerde dat voor je te verzachten door nu en dan met je in de rolstoel een wandeling over het terrein te maken.
Een ijsje halen bij pakai. Hoe je dan genoot van de wind door je haren en we daar samen pret over hadden. De bloemen die ik plukte voor in je haar. Je haar, ja dat was je trots. Ik mocht er bij uitzondering je pony aan bij knippen als die voor je ogen viel, kort knippen voor het gemak van verzorgen was geen optie.
Hoe groot was je verdriet toen je twee jaar geleden ook nog blind werd. De dokter kon er niks meer tegen doen. Toch verloor je niet de moed. Je optimisme kwam terug en kon je weer lachen om mijn plagerijtjes, we maakten weer vaak plezier. Je moest geholpen worden met eten, je was je oriëntatie kwijt. maar opgewekt bleef je.
Voor ik naar ChiangMai ging ben je nog met je zoon een paar dagen op stap geweest.
Toen ik daarvan terug kwam schrok ik toen ik je zag, wat was je er slecht aan toe. Vroeg me af wat er gebeurd was, je was zover weg. Je stem kwam vanuit de diepte. Slikken werd een probleem. De volle bekers ijskoud water die je voordien naar binnen goot werden kleine slokjes en zelfs in die kleine slokjes verslikte je je steeds. Je kwam aan de infuus, maar die trok je al snel uit je hand, misschien een teken dat het niet meer hoefde? Toch bleef je vechten, at alleen nog banaan. Je dagelijkse kopje koffie in de ochtend werden een paar moeilijke slokjes. Ten laatste nog via een wattenstokje proefde je de smaak van koffie, maar de binnenkant van je mond was helemaal aangetast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten