Sangwan Foto : Tiem
Het slikken gaat uiterst moeilijk. Met een pipet laat ik een beetje water aan de binnenkant van haar wang lopen, maar dan nog verslikt ze zich soms.
De dappere, altijd optimistische Sangwan, het is moeilijk om haar zo te zien lijden.
Vlak voordat ik naar ChiangMai ging is haar zoon haar komen halen voor een paar dagen naar huis. Toen ik terug kwam uit ChiangMai ben ik geschrokken hoe ze zo sterk achteruit gegaan was.
Het nieuwe gedoneerde bed dat ik voor Sangwan heb weten te scoren, maar het ging me eigenlijk om de zachte matras.
Uiteindelijk vond ik de matras nog niet zacht genoeg voor de doorlig plekken op de rug van Sangwan
dat ik na werktijd de stad in ben gegaan om een speciale anti decubitus matras te kopen. Gelukkig was deze in voorraad en kon ik hem s'avonds nog naar het hospice brengen omdat ik de dag erna mijn vrije dag had.
Dank jullie wel donateurs...…...
omgerekend 135 euro
Buntom (rechts) 7 jaar geleden ook al eens ogenomen geweest. Foto van Helga
Toen nog in het oude gebouw in bed 1 nu in bed 7 van het "nieuwe" hospice. Links op de foto Nalop die nu in de bovenzaal bed 43 heeft.
...met khun Nu op de foto
een bekende Thaise, die echt oprechte belangstelling voor de patiënten had en met elk een praatje maakte. Doet goed om te zien, vaker is het alleen " aapjes" kijken.
Thanit is al een paar dagen niet lekker, hij weet met zichzelf geen raad. wanneer ik zijn voeten masseer valt hij snurkend in slaap.
Foto: Somporn
Satern krijgt een scheerbeurt.
Ik betrap me erop dat ik een mondkapje om mijn rechtermouw heb en een onder mijn kin, dat is eigenlijk niet de bedoeling, maar bedenk dat het 35 graden is, maar toch.....
Foto : Tiem
Helga knipt de nagels van Supin.
Terwijl ik zit te schrijven luister ik mooie kerstmuziek op YouTube...
aan het einde van de middag hier en daar wat kerstverlichting in de zaal opgehangen...
...dat er vanavond zo uitzag, een beetje iel dat wel, maar wel goed bedoeld. Maar ik heb nog een paar slingers die ik morgen bij de dames in de zaal ophang.
Deze brand het hele jaar door op mijn kamer als ik hier ben, dus ook deze kerstavond....
...even mijn nieuwe pruik en baard uit proberen voor morgen....Ik wil de patiënten morgenvroeg een kleine verassing bezorgen, even een moment van ontspanning.
ben alleen vergeten te lachen, maar het valt voor mij ook niet mee om een selfie te maken....
Het loopt tegen tien uur, de kaasblokjes zijn op en ook het stuk versgebakken cake die gastvrouw Wi me vanavond aanreikte.
Ik verheug me op morgen.............
Geen opmerkingen:
Een reactie posten