Daarom schenk ik er deze keer ook verder geen speciale aandacht aan. De patiënten beginnen hun dag hier al erg vroeg en zijn er als ik om half negen kom vaak al aan een tussen slaapje toe.
Maar als ik Worrakit na anderhalf uur nog slapend aantref als ik hem wil scheren is dat toch opvallend. Als ik hem bij een volgend moment weer slapend aantref en hem wakker wil maken ontwaakt hij niet.
Ook als ik dat wat steviger aanpakt blijft hij slapen. Als ik aan hem schut begint hij te bewegen, maar reageert vreemd genoeg verder niet op wat ik tegen hem zeg. Dan gaat hij rechtop zitten en begint heel krachtig zijn benen te strekken en te masseren, terwijl hij mentaal volledig afwezig is.
Dat zichzelf masseren is niet ongewoon, hij is vaak in de weer met oefeningen en massage om zijn lichaam fit te houden door de altijd zittende of liggende houding. (Worrakit is blind, soms een aanval van epilepsie, halfzijdig verlamd en kan niet spreken) Maar in deze toestand is dit heel vreemd.
Wat ik ook tegen hem zeg hij reageert niet op mijn stem, heel vreemd. Ik vermoed dat hij in een epileptische toestand verkeert, al is dit anders dan een epileptische aanval die hij wel eens eerder had, dan begint hij heftig te shaken met spasmen.
Ik haal de verpleegkundige erbij. Zij bevestigd mijn vermoeden.
Na een tijdje komt Worrakit weer suffig bij zijn positieven, terug uit het volledig opgesloten zijn in zichzelf. Al langere tijd heb ik bij hem geen aanval meer mee gemaakt, achteraf valt mij wel op dat hij de laatste dagen zich een paar keer op zijn hoofd sloeg en in zichzelf praatte en ik het idee had dat hij depressief was. Ik vermoed nu dat er toen al een aanval zat aan te komen. Ik schenk best wel veel aandacht aan hem vanwege zijn beperkingen, soms heb ik zelfs (heel begrijpelijk) het idee dat zijn buurman Somkid jaloers is. Door zijn blindheid is Worrakit hij heel erg ontwikkeld in zijn gehoor en heeft meteen door als ik in de buurt ben.
Dat er grote behoefte aan contact is merk ik als ik hem gedag zeg, wat ik bij de blinde patiënten altijd met een aanraking doe. Dan pakt hij steevast mijn arm vast en begint die te masseren.
Op zulke momenten mis ik mede vrijwilligers die iets kunnen mee ondernemen met patiënten die geen raad weten met de tijd. Vorige week ging ik met Worrakit een stukje wandelen in de rolstoel, wat een feest voor hem is, heerlijk om te zien hoe hij dan geniet als hij de wind voelt in zijn gezicht en hoe hij genoot van het ijsje dat ik voor hem kocht.
Hier zou ik zeker veel meer tijd voor willen hebben.
Meerdere dagen geleden had hij de hik, met al mijn truckjes kreeg ik deze niet onder controle.
Ik heb voor hem medicatie moeten vragen toen na een dag de hik nog niet verdwenen was.
Het gekke was dat hij door de aandacht die ik daardoor aan hem gaf op een gegeven moment de hik ging simuleren. Als ik in de buurt was begon hij te hikken, was ik op een afstand dan zag ik dat hij geen hik had. Ook als ik hem te eten geef, begint hij vaak in zijn linker oog te wrijven en een beetje toneelachtig te mopperen, waarmee hij wil vragen om dat oog te verzorgen.
Worrakit (Neung) zoals ik hem gewoonlijk meemaak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten