Maandag ben ik met Mea-Dang naar de opticien gegaan. Ik had de hoop dat ze met behulp van een aangepaste bril wat beter zou kunnen zien. Ondanks dat ik de kans klein had ingeschat was het toch een domper te horen dat een bril haar zicht niet kan verbeteren.
Het koste veel moeite om er überhaupt te kunnen komen. Een taxi regelen hier is niet eenvoudig. maar uiteindelijk heeft Wi (hoofd van het hospice) haar man bereid gevonden ons naar de stad te brengen. Kew had ik gevraagd om mee te gaan als tolk omdat ik wist dat de opticien geen Engels spreekt. Als troost hebben we wat inkopen gedaan. Ik had hen willen trakteren op iets lekkers maar Mea-Dang wilde naar huis omdat ze pijn in haar benen had.
Mea-Dang (Mea betekend dame,
Dang is ook een mannen naam)
Een dezer dagen had ik een gesprekje met Kop, een van de buitenpatiënten die hier al jaren met haar man verblijft. Ze vertelde me dat hij in Saraburi voor tien jaar in de gevangenis zit vanwege drugs.
Ik vraag haar als ze nog een gaat bezoeken ik graag mee zou gaan, huilend zegt ze dat ze dat heel fijn zou vinden. Als ze terug naar haar woning loopt, lopen een zestal honden achter haar aan. honden die altijd in haar gezelschap zijn.
Kitti roept me omdat er weer mieren in de wond op zijn knie zitten.
De wond zelf is ook door mieren veroorzaakt. Ik ontsmet de wond met een beetje alcohol en maak ook de plastic van het matras met alcohol schoon. Als een patiënt niet veel beweegt moet je erg opletten voor mieren beten.
Anan had laatst zijn voeten en benen helemaal vol wondjes door mieren.
Deze pleister bevat Tijgerbalsem. Ik hoop dat hij pijn verlichtend help bij enkele mensen met rugpijn.
Kriangsak ontdoet de een half jaar geleden zo rigoureus toegetakelde boom van zijn met moeite weer geproduceerde bladeren. Hij moet er met een wankel laddertje halsbrekende toeren voor uithalen.
Ik durf bijna niet te kijken.
Met een ladekastje achter op de brommer rij ik vanmorgen richting hospice.
Met grote repen plastic plakband heb ik hem aan de brommer vast getapet.
Dor de vele obstakels en hobbels op de weg was hij het laatste stukje toch los gegaan en had ik bij aankomst een lamme arm van het vasthouden.
In bed 1 heeft Ying plaats moeten maken voor een zieke buitenpatiënt. Een man die hier verblijft met zijn ongeveer twee jarig dochtertje. Het meisje zat stil naast haar vader op bed en keek schuchter rond naar alles wat er gebeurde op de zaal. Ik had wat lekkers voor haar gekocht maar ze was te verlegen om het aan te pakken. Terwijl de vader sliep bleef ze als het ware over hem waken, heel aandoenlijk.
de Lotusflower, altijd weer betoverend mooi om te zien.....
Vandaag heeft Sirichai het wel erg bont gemaakt. Had hij eindelijk het verstellen van zijn bed in eigen handen, had hij eindelijk de air-matras die ik voor hem geregeld. Zei hij telkens dat deze kapot was. Ik kreeg hem maar niet duidelijk gemaakt dat door de motor de matras steeds van druk veranderd. Uiteindelijk hebben we hem een andere gegeven, deze was helemaal nieuw. Toen begon hij weer opnieuw dat deze ook niet goed was en een andere wilde. Hij had aan iemand een schaar gevraagd, om een band weg te knippen waar hij last van had. NB een band die de afzonderlijke delen van het matras samen houden. Ik kon nog net op tijd verhinderen dat hij de dure nieuwe matras vernielde. Telkens als iemand bij hem in de buurt kwam begon hij weer te zeuren. Vanmiddag hebben ze hem een paar uur buiten in een rolstoel gezet en was het even rustig. Toen ze hem voor het eten weer binnen haalde begon hij steeds op Wi te roepen, weer dat hij een nieuwe matras wilde. Met een paar mensen hebben ze de matras heel wild onder hem vandaan getrokken en had hij de hele zaal tegen zich. Na het poetsmeisje wilde hem te lijf gaan maar zag dat ik in de buurt was. Nilong kwam me vertellen dat Na had gezegd als ik naar huis was dat ze hem zouden aanpakken. Ik heb Na laten beloven om dat niet te doen, maar ik vrees dat ze het wel zal doen. Een paar jaar geleden heeft ze nog al eens gevochten. Het was vanmiddag een heel nare situatie.
Dang een van de patiënten die niet kan spreken, heeft een heel stuk muur achter zijn bed (laten) behangen met religieuze afbeeldingen.
Jao maakt de afstand van het rondje dat hij twee keer per dag met Nung loopt steeds een beetje groter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten