Het weer is volledig omgeslagen. Was het eergisteren nog 34 graden, gisteren best fris, vandaag is het echt koud slechts 16 graden. Voor Thai begrippen ongekend koud.
Ik heb vandaag een vrije dag en ben de hele dag nog niet buiten geweest. Als er een verwarming in het huis zou zijn, zou ik hem zeker aanzetten. Vannacht al werd ik wakker van de kou en nu met trui en fleece jacket aan nog koud. (gelukkig had ik deze bij me omdat ik deze aan had toen ik uit Nederland vertrok)
Hoe moet het dan wel met de patiënten zijn vraag ik me vaker af.
Het is opvallend stil op straat, hoor bijna geen vogels, honden geblaf en brommers.
De staat lijkt uitgestorven, iedereen houdt zich binnen.
dinsdag 26 januari,
Op de brommer naar het hospice verga ik van de kou. Vanmorgen is het zelfs maar 15 graden. Zie op de veldweg dat door de storm gisternacht twee bomen het hebben begeven.
Op het terrein lopen patiënten dik gekleed, sommigen onherkenbaar. Een raar gezicht als ik al de patiënten in de zaal zie met witte handschoen aan. Allemaal een extra groene deken en wollen mutsen op.
Het eerste wat ik doe is warme chocomelk maken en uitdelen.
Annan heeft maar liefs vier dekens op, en nog heeft hij ijskoude voeten.
.
Sompong op z'n winters
Zelfs de honden zijn aangekleed
nog niet zo eenvoudig om met mijn tablet een "selfie" met Annan te maken.
Nuttawan begint langzaamaan wat te eten.
Gewoon eten lukt nog niet echt, maar als ik haar een kleine portie rijstsoep maakt, lepelt zij die toch lekker op. Ook neemt ze vaker een stukje fruit aan als ik haar dat aanbied. Ze begint ook steeds meer contact te maken.
Ik smeer haar van droogte wit uitgeslagen huid in met bodylotion. Ze knikt goedkeurend als ik vraag of ze geur lekker vindt.
Ploy is weer terug uit het ziekenhuis, maar ligt weer bijna de hele dag te slapen. Ze wordt zo ontzettend mager. Als ze me vraagt haar rug met tijgerbalsem in te smeren voel ik alleen maar botten.
woensdag 27 januari,
De dag begint fris, maar doordat de zon schijnt is het na een paar uur weer behaaglijk.
Hier en daar gaan de mutsen weer af en komen de patiënten weer "boven water"
Dus ook weer knippen en scheren.
Voor de zoveelste keer uitgegleden op de gladde vloer van het hospice. Languit lag ik op mijn rug met een gelukkig lege kan chocolade melk in mijn hand. Ik denk dat ik schuurpapier onder mijn zolen ga plakken.
Wan heeft koude koorts. Ze heeft niks te missen en spreekt met een dun stemmetje.
Ik organiseer een warme kruik voor haar. Ze drinkt zelfs warm water om warm te worden
Ik geef haar wat extra aandacht en ze eet de rijstsoep die ik haar aanbied, omdat ze de gewone maaltijd weigert
De prachtige bloei-/aarwijze van Kawfang (gierst)
donderdag 28 januari,
De temperatuur begint weer te stijgen, vandaag haalt het kwik 27 graden, heerlijk!
Ik zal voorlopig niet meer klagen over de warmte, de kou van afgelopen dagen was maar helemaal niks.
Het is ongelooflijk met hoeveel aandacht Annan eet.
Van eerste tot de laatste hap is zijn blik volledig op het bord gericht. Kijkt hij vol aandacht hoe ik de happen van zijn maaltijd samen stel. (ik denk dat ik het naar zijn zin doe, want hij heeft nooit commentaar) Als ik nadat het bord leeg is vraag of hij genoeg heeft gehad, schud hij altijd van nee. Terwijl niemand van de andere patiënten nooit zijn bord helemaal leeg eet. Een uur of langer voor de maaltijd vraagt hij mij al of het eten er al aankomt.
Piem is gisteravond door een hond in haar kuit gebeten. Een injectie tegen hondsdolheid was nodig, daarvoor moest ze naar het ziekenhuis. Vandaag heeft ze een onvrijwillige vrije dag.
De hond van Pakai (patiënt) drinkt geen water maar (naam dang) rode limonade.
Vandaag is Eak aan de beurt voor een gezichtsbehandeling hij heeft het mij al diverse keren gevraagd, maar had nooit tijd omdat hij het druk heeft met het rondleiden van bezoekers.
Pakai (van het shopje) is in het ziekenhuis opgenomen, ze voelde zich al een paar dagen niet lekker, en is voor een paar dagen observatie opgenomen.
Laat haar man nou vanmiddag met de brommer vallen. Gehavend en bebloed kwam hij van boodschappen doen terug. Uiteindelijk valt het mee op een pijnlijke enkel, kapotte ellenboog en knie en schade aan zijn brommer.
Hij gaat toch even langs bij de dokter voor onderzoek.
vrijdag 29 januari,
Weer een van die vele verschillende soorten Thai groenten, ben de naam al weer kwijt, maar in elk geval niet bekend in Nederland.
De patiënten worden vandaag weer overladen met snoep de een na de andere bezoeker laat een zakje zoet achter op de bedden. in een grote doos wordt het overtollige verzameld.
Thongbun
Thongbun, altijd bezig. Of met iets schoon te maken of zich zelf verzorgen, met de was, noem maar op, altijd bezig en heel precies en netjes. Alles doet hij met latex handschoenen aan. Hij verslijt tandenborstels bij de vleet, maar niet om zijn tanden poetsen maar gebruikt ze om iets mee schoon te maken.
zaterdag 30 januari,
Nom is in het ziekenhuis opgenomen.
Ik verwittigde gisteren Wi dat zijn buik steeds meer opgezwollen raakt. De huid voelt en ziet er heel strak uit. Toch klaagt hij niet over pijn.
Vandaag is een Japanse vrijwilliger begonnen, die vier dagen gaat meehelpen. Ik heb haar wat wegwijs geholpen en gelukkig vindt ze masseren leuk om te doen.
Omdat er vandaag ook weer een paar studenten rondlopen, kunnen ook zij masseren zodat ik wat meer tijd heb om me met scheren en haarknippen bezig te houden.
Vanmorgen werden we getrakteerd op live muziek. Een groepje jonge muzikanten namen plaats op het bordes.
Met mooie bijzondere instrumenten geven ze een lange serenade aan de patiënten.
Na werktijd nog even naar de stad voor bloemen, wil vanavond een boeketje maken voor de gastvrouw van het guesthouse die morgen jarig is. De keuze is niet groot, moet het doen met een bosje rode roosjes.
Dat zo geworden is...........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten