maandag 25 maart

Het lijkt wel of Anan getraumatiseerd is. Hij kijkt vaak angstig als er iemand in zijn buurt komt en volgt die dan met bange ogen. Hij lacht niet meer en reageert niet meer als vroeger. Bijna iedereen gaat ruw met hem om en kijken dan vreemd als wij, Marijke en ik geduldig hem verzorgen en te eten geven, wat door zijn traagheid best lang kan duren. Vandaag zag ik ook weer een wondje op zijn knie,wellicht het gevolg van het ruw benadelen.

Nung daarentegen is wel heel geliefd. Zoals ze met hem omgaan deden ze dat vroegen ook met Anan.
Nung is altijd blij en ook in voor een grapje.

 

Ze hebben hem een schort aangetrokken en moet ermee paraderen, ondanks dat hij het zelf niet kan zien,hij is blind heeft hij er grote schik in.

 

Een dezer dagen was er een groep mensen die geld aan de patiënten uitdeelden.Telkens als ze iemand een biljet toestopte werd dat eerst uitgebreid ongevraagd gefotografeerd.

Bij zulke taferelen moet ik me altijd uit de buurt maken om me niet te ergeren.

 

 

Met deze foto die ik zaterdag in het zwembad maakte wilde ik de strak blauwe lucht weergeven,maar door het felle licht geeft de foto niet de juiste kleur van het blauw.

Het water van het zwembad was zo warm dat het je niet opfriste.Voor het eerst dreef er allerlei rommel en viezigheid in.

 

Woensdag is er een nieuwe patiënt in de al volle tbc ruimte gekomen. Hij wordt op een brancard tussen de andere bedden geschoven. Hij mocht nog niet geschoren worden omdat zijn papieren nog niet in orde waren en dus eigenlijk illegaal verblijft. De dag erna hoorde ik plots een enorme herrie en was de brancard met patiënt en al op de grond geklapt. Gelukkig was de man goed terecht gekomen en had het kussen nog onder zijn hoofd toen hij op de rond lag.

Later bleek hij toch een flinke schaafwond op zijn rug te hebben.Inmiddels is Tokta, de enige vrouw in de tbc ruimte naar de vierde verdieping verhuist om plaats voor hem te maken.

 

Ik ben ondanks mijn weerstand toch met een antibioticum kuur moeten beginnen.Mijn ontstoken duim wil niet genezen en is pijnlijk tijdens het werk, masseren is er even niet bij.daarbij had ik gisteren een ongelukje, tijdens het vullen van de tank van de brommer viel deze van de staander.

De net getankte benzine gutste uit de nog geopende tank. Door het snel weer willen optillen van de brommer verrekte ik een spier in mijn linker dijbeen.Ik in flits dacht ik, o nee weer geen zweepslag en probeerde te lopen, wat wel ging. De vrouw van het stalletje kwam toelopen en wees me op mijn bloedende arm, die inmiddels mijn witte broek en hemd besmeurd had. Ze was zo lief om pleisters en jodium uit haar winkeltje te halen.Ik terug naar huis om mijn bebloede kleding in orde te brengen en weer richtig tempel gereden.

In de loop van de dag werd de pijn erger, maar kon uiteindelijk toch blijven werken.

De dag erna merkte ik pas dat ik de tankdop miste, omdat ik weer de bijna helemaal leeggelopen tank weer moest vullen.

 

Zaterdag is Mami gelukkig weer gekomen.Wat vooral ook fijn is bij het eten geven.

Toen in zondagmorgen de zaal binnen kwam,keek ik mijn ogen uit.Op alle bedden dezelfde nieuwe mooie frisse lakens. De patiënten hadden allemaal een nieuw licht grijs shirt aan, het zag er prachtig uit.

Pon heeft de tekening klaar die hij voor me maakte. Ik heb nog twee prenten laten kopiëren om hem het weer opgepakte tekenen te continueren.

 

 

Mami bezig met het knippen van de haren.

 

Pakai wil poseren bij het nieuwe bloemstuk...