dinsdag 5 maart

Het was gisteren flink afgekoeld na de lange regen van eergisteravond.
De harde wind blies me bijna de berm in.
Niemand, behalve Supin had de ventilator aan en zij had zelfs geen deken op, terwijl andere een dubbele deken hadden.Ook werden weer mutsen opgezet en had niemand trek in een wasbeurt.
Ik heb warme chocolade-drank gemaakt,die ging er wel in.

Ik heb Kè al een paar dagen niet gezien. Het oefenen staat dan op een heel laag pitje.
Behalve Sangwan, die slaat geen dag over. Als ik s,morgens aankom zit ze al buiten en heeft ze al een stuk gelopen. Vanochtend vroeg Salai of hij in een rolstoel naar buiten mocht,hij wilde naar Sangwan toe.Ik heb een ronde met hem gelopen en zijn toen bij Pakai wat gaan drinken.

Vanmorgen was er een grote groep (90) leerling-verpleegkundigen op bezoek. Ze trakteerden de patiënten ook nog op een serenade.

                              Nung kreeg ook nog privé een liedje aangeboden door deze drie dames.
                             Hij was in zijn nopjes.

De muur aan het hoofdeinde van het bed van Dang is versierd met prenten van boeddha,s en monniken. Ik zie ertussen ook de rode Valentijnsdag roos die ik hem gaf.

Gisteren toen ik naar huis ging, en dat tegen Wirai zei, begon ze enorm te brullen.Dikke tranen rolden over haar wangen.Steeds zei ze tussen haar snikken door "maak niet uit, maak niet uit"

Toen ik haar eindelijk getroost had en ik aan Wan vroeg waarom ze zo huilde zei ze dat ik er niet bij gezegd had tot morgen en zij dacht dat ik naar huis in Nederland ging. 

Gisteren na werktijd ging ik op bezoek bij Kayson in het ziekenhuis van LopBuri. Toen ik op de immens grote afdeling vroeg waar hij lag werd me gezegd bed 30.  Doch bed 30 was leeg en kreeg ik al een vaag vermoeden.Ik terug naar de zusterpost om uitleg te vragen. daar werd mijn vermoeden bevestigd met de  mededeling dat hij in de operatie kamer was. U kunt wel op hem wachten zei een van de zusters in heel gebrekkig Engels.Toen ik vroeg of ze wist hoe lang dat zou duren zei ze twee uur.

Ik ben toen toch maar naar huis gegaan en gezegd dat ik de dag erna terug zou komen.

Om drie uur komt de vriendin van Somchai van bed 11 huilend de zaal binnen. Ik vang haar op om haar te troosten. We lopen naar het bed van Wan (de buurvrouw van Somchai) en huilend doet ze aan haar het verhaal dat Somchai toch geopereerd moet worden aan zijn hersentumor en dat hij dat eigenlijk niet wil.Wat ik begrijp is dat de hoofdzuster toch daar wat druk op heeft gezet.De laatste dagen klaagde hij steeds over erge hoofdpijn lag de bijna hele dag te slapen en soms behoorlijk "de weg kwijt"

Somchai

Na werktijd even bij de kapper langs en dan meteen door naar Kayson in het ziekenhuis. Van een afstand al zie ik dat nu ook zijn linkervoet (tot halverwege de kuit) is geamputeerd. De stomp rust op een kussen. Hij gaat meteen rechtop zitten als hij me ziet. Als ik vraag of hij pijn heeft zegt hij van niet. Dan volgt een heel verhaal dat ik niet versta. Mijn vraag hoe lang hij moet blijven begrijp hij op zijn beurt niet. Na korte tijd vraagt hij ondertussen dat hij gaat liggen of ik naar huis ga. Ik heb beloofd dat ik hem morgen kom scheren.

Ik heb een uitnodiging gekregen voor het bruilof van Lek een van de dames van het restaurantje waar ik vaak eet. Ik kan er geen letter van lezen en zal het moeten laten vertalen.