Toen ik vanmorgen de wasmachine aanzette, zag ik tot mijn schrik dat er een kikker tussen de was meedraaide. Gelukkig gebruiken we hier koud water om te wassen en is de machine boven open.
Ik trok snel de stekker uit het stopcontact zodat de machine stil viel en ik het arme beest uit zijn benarde positie kon bevrijden. Even zat het dier, half bewusteloos, maar wel weer op zijn poten op de vaste grond.....en na een paar minuten bijkomen,schoon en wel, koos hij weer de vrijheid en was hij weer verdwenen.
Op de brommer op weg naar het hospice overvalt me een gevoel van weemoed en lichte pijn in mijn buik als ik me realiseer dat dit de laatste week van mijn verblijf is.....
....de met de nodige tatoeage,s gedecoreerde rug, rechterarm en borst van een jonge monnik...
Juy, de bijna blinde patiënt van bed 32 moet verhuizen naar de vierde verdieping.Al haar spulletjes worden op een kar geladen en naar haar nieuwe verblijfplaats gebracht. Ik zie aan haar gezicht dat het haar helemaal niet bevalt.
Eigenlijk denk ik dat dit een goede beslissing is. Ze blijft maar steeds op bed liggen, terwijl ze goed kan lopen. Het zal haar goed doen als ze meer initiatief moet nemen. Op deze afdeling moet ze meer voor zichzelf zorgen.
Als ik haar later ga opzoeken, barst ze in tranen uit.Ik blijf even bij haar zitten om haar te troosten.Haar Mickey Mousse knuffel stevig in haar armen.
Als ik zeg dat ik haar morgen weer kom opzoeken en haar dan een massage zal geven, zegt ze "morgen ben ik dood"
Er is een nieuwe patiënt in bed 29 gekomen,de jongen heet Tam.Ook zijn er twee nieuwe meisjes gekomen,zij gaan naar de vierde verdieping. Jakit daarentegen is van zijn huisje terug in de tbc ruimte. geplaatst.
Vandaag was de crematie van Eakapoon. Er was jammer genoeg geen familie aanwezig.
Een van de vier monniken die voorging in het gebed...
...vervoer van de gebedsruimte naar de oven...
...deze foto symboliseert voor mij het alleen zijn van Eakapoon. Ook bij zijn crematie moest hij het zonder vrienden en familie doen...
Ik zag dit beeld toen hij in de oven werd geschoven en ik een foto van de schoorstenen
(foto hier onder) van het crematorium wilde maken.
...als een geschenk uit de hemel passeerden net een groepje jonge bezoekers,welke bleken Japanse boeddhisten te zijn, die tijdens het sluiten van de oven een mooi gebed voor hem wilden zingen.
Zo werd dit afscheid toch nog een waardig afscheid, een waardig afscheid waar Eakapoon net als ieder ander mens recht op heeft...
...het element vuur ontfermt zich over het ontzielde lichaam van Eakapoon...
Ik heb het kijkgat van de oven even open geschoven voor de foto.
....en zo vond deze eenzame bloem toch nog een kader...
Wiray heeft hoge koorts en is kletsnat van het zweten.Vanmiddag probeerde Tiboa haar wat soep te geven,maar ze weigerde pertinent. Ook het avondeten wil ze niet. Zelfs bij het drinken van een slok water komt ze aan het kokhalzen.
...na gedane arbeid is het goed rusten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten