In bed 10 is een nieuwe patiënt opgenomen. Rumrak (nickname Ed) kwam wat verwaarloost binnen, maar na een "poets", knip en scheerbeurt kwam er een heus mens te voorschijn.Ondanks dat hij heel slechtziend is heeft hij de hele dag zijn mondkapje voor zijn ogen. Ik laat hem, hij moet nog wennen. Wellicht voelt hij zich zo veiliger.
De buitenpatiënt (ook hij heet Kriangsak) die opgenomen is in bed is er slecht aan toe. Ook hij heeft een heel donkere huid,deze is wit en schilderend uitgeslagen.Dit kan een reactie zijn op een bepaald medicijn dat hij gebruikt. Hij trekt de hele dag een pijnlijk gezicht. Na een volledige bodylotion beurt heeft hij zijn originele kleur weer terug. Zijn handen laat ik weken in een warm badje van Badedas,zodat zijn nagels makkelijker geknipt en schoon gemaakt kunnen worden.Het zou heerlijk zijn de patiënten helemaal in een warm bad met Badadas te laten poedelen.
Kriangsak bezig in de tuin...
De tuin rond het hospice krijgt vandaag weer een opknapbeurt.
Gisteren (moederdag) had Sangwan haar zoon op bezoek. Heel trots stelde ze de verlegen jongeman aan me voor en zei erbij dat ze er nog een heeft. Niet minder trots liet ze aan hem zien hoe ze een rondje kan lopen.Toen hij weer huiswaards was was ze nog te moe voor een massage.
Tot mijn verbazing zag ik vanmiddag dat de groep jonge monniken zich ophielden in het hospice.
Een goede ontwikkeling zou ik zeggen. Ik zag dat ze op een gegeven moment met vieren èèn patient waren aan het masseren.
Vithasuk weigert zijn wasbeurt door Mami te laten doen, Zij komt me zeggen dat hij door Hoep gewassen wil worden. Ik ben het pertinent niet mee eens en zeg hem als hij niet wil dat zijn beurt voorbij gaat. Hij stemt toe, maar vraagt me wel of ik het morgen weer wil doen.
Jeerawadee wordt met medicatie rustig gehouden,maar ze lijkt de laatste dagen wel een zombie. Ze kan zich nauwelijks zelfstandig rechtop houden als ze wil drinken.Als ik haar wil helpen met eten, heeft ze nauwelijks het besef om te kauwen.Het lukt me om haar een bekertje yogurd te voeren,terwijl ik haar ondersteunend tegen me aan laat leunen.Ik zie op haar bedkastje een raffel pillen liggen die niet zijn ingenomen.Pillen worden meestal door werkende patiënten uitgedeeld en daarbij niet zo nauw gekeken, Vaak worden ze op het kussen gelegd, ook bij patiënten die niet het besef hebben ze zelf in te nemen. Of ze worden gegeven zonder drinken aan te reiken.
Na het werk wil ik meteen doorrijden naar het ziekenhuis om Anan op te zoeken. Als ik zie dat in de verte een donkere lucht komt opzetten rij ik toch eerst naar huis. Even later barst het los en volgt een onweer. Het harde regenen houdt jammer genoeg aan en stel mijn bezoek aan Anan uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten