Voor degene die eerdere dagboek stukjes wil lezen, kies de bovenstaande link.
Deze bevatten ervaringen van september 2003 tot maart 2004 toen ik een half jaar in de tempel verbleef.
Aanvankelijk betrof het ook foto,s en gepubliceerd door Buddyzorg Limburg,later opgenomen in de aids preventie website van Paul Yves Wery.
Kriangsak van bed 29 is er slecht aan toe. Aldoor is zijn gezicht van pijn vertrokken. Ook zijn donkere huid is wit uitgeslagen en vol schilfers,waarmee zijn bed is bezaaid.Als ik hem een potje chicken brand laat drinken trekt hij een vies gezicht, maar drinkt het toch op. Ik smeer hem helemaal in met bodylotion en laat zijn handen weken in een bakje met een warm sopje met Badedas. Zo gaat het knippen en schoon maken van zijn nagels wat makkelijker.
De kolf bloed heeft Sanan zichtbaar goed gedaan, hij lijkt wat krachtiger. Meteen bij aankomst vroeg hij mij zijn inco te verschonen. Gelukkig had ik (uit ervaring van vorige keren) van alles om te verzorgen uit het hospice meegenomen.Meteen stonden een stel mensen aan het bed toe te kijken en schoof ik de gordijn om het bed dicht. Toen ik zijn luier opende zag ik dat hij een condoom katheter om had,die al meteen afschoof. Zijn nieren werken blijkbaar toch. Hij had een volle luier met diarree, echt niet van het laatste uur. Met heel veel moeite, zonder de boel te bevuilen kon ik zijn inco verwisselen. Ik denk niet dat hij hier tot heden van onder gewassen is geworden.Ik zie in zijn liezen de resten van klonters poeder die in het hospice gebruikt wordt.
Ik had ook het scheerapparaat meegenomen en nadat ik hem geschoren had zag hij er een stuk frisser uit. Hij vroeg om een flesje Sprite en meteen liep een van de toekijkende vrouwen naar de zusterspost en kwam terug met een goedkeuring. Toen ik echter met het flesje aan kwam schudde ze van nee. Nou,ik heb hem toch een paar slokjes ervan laten drinken.
Even later kwam een zuster zijn bloeddruk opmeten. Ik moest lachen (terwijl het eerder om te huilen is) hoe slordig zij de band om zijn arm deed. Hij was nog half opgeblazen van de meting bij de vorige patiënt en hij sloot nauwelijks aan.
Toen ik wegging bedankte Anan me in het Engels.
Vandaag is Mami aangekomen, wat later dan haar plan was omdat ze vanuit Bangkok terug naar Japan moest voor een begrafenis. De patiënten vroegen al een hele tijd naar haar.
We waren vandaag dus met vier vrijwilligers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten