leeg, door alles wat je hebt moeten achterlaten,
angstig, door alles wat je hier om je heen ziet....
zoekend naar een plek om je geborgen te voelen.....
Wiray lijkt aan de iets betere hand Hoewel ze nog koorts heeft en niet wil eten, heb ik toch het gevoel dat ze over het hoogtepunt heen is. Soms komt met golven het los gekomen sputum omhoog en komt ze aan het kokhalzen. Ze drinkt slechts kleine beetjes.
De golf van verkoudheid onder de patiënten lijkt nog niet gestopt.
Wiray
Vanmiddag zat er een kleine slang onder het bed van Sangwan.
Gewapend met een stok joeg Wi haar naar buiten.
Anan van bed 25 gaat steeds verder vooruit. De wonden in zijn kruis zijn zo goed als dicht.
Het oefenen met zijn benen begint vruchten af te werpen. Hij kan best al wat kracht zetten met zijn been spieren..
Morgen gaan we proberen of hij op zijn benen kan staan. Ik ben heel benieuwd.
Het zou een enorme opsteker zijn in zijn gevecht er weer bovenop te komen.
Gisteren stond hier in een krant een groot artikel over Nederland. Mensen kwamen het mij laten zien. Met natuurlijk ook de geijkte dingen zoals tulpen, klompen en windmolens en dijken. Van dat imago zullen we nooit afkomen.
Je zal maar met dit hondenweer een jas aan getuddeld krijgen....
stille, vriendelijke patiënt in huisje 1c
Geen opmerkingen:
Een reactie posten