zaterdag 25 augustus

Als ik aan de balie in het hospice vraag wanneer Kriangsak is overleden is het antwoord "vijf uur vanochtend". Dat antwoord heb ik vaker op eenzelfde vraag gekregen. Met ander woorden Kriangsak is vannacht gestorven maar hebben hem om vijf uur bij de eerste ronde overleden aangetroffen.
Graag had ik Kriangsak nog gezien met de hoop dat zijn gezicht nu niet meer van pijn vertrokken is,
maar zijn lichaam is al naar het mortuarium overgebracht.

 

                                       IN MEMORIAM : KRIANGSAK  41 jaar
                                                      + zaterdag 25 augustus

                                  ....ook hij was als een mooie bloem in een kooi.....


Supin van bed 21 krijgt bezoek van haar ouders en dochtertje. Als zij de zaal binnen komen geeft Supin, die niet kan praten, een harde kreet van blijdschap.Het meisje, dat ik als baby zag,is door haar grootouders opgevangen en inmiddels vijf. Zij toont geen enkele band met haar moeder,wat enigszins begrijpelijk, maar wrang is om te zien.Zelfs voor de foto krijg ik haar niet dichtbij Supin en klampt ze zich aan de moeder van Supin vast.Na een half uur zijn ze weer vertrokken.

 

 

 

In de middagpauze krijg ik bezoek van monnik Phra Dosit (altans dat is wat ik ervan versta)

Hij praat snel, binnensmonds en vooral veel. Ook nadat ik aangeef dat ik hem niet versta en het antwoord schuldig moet blijven op zijn vraag, gaat hij weer vrolijk verder.

 

 

Ik maakte deze foto met de e-pad, waar ik net mee bezig was

 en hij zou geen Thai zijn als hij niet gevraagd had wat deze heeft gekost heeft.

 

En weer lukt het niet om in de pauze foto,s van de witte eekhoorns te maken. Het is vaak een leuk tafereel als ik zit te eten en de schuchtere beestjes uit de boom naar de stam komen, waar iemand een voederplaats heeft gemaakt.

 

Gisteren avond werd ik door Sjoerd en Ellis gevraagd mee te gaan eten. Later op de avond vertrokken ze met de nachttrein naar Chiangmai. Het was een heel fijn contact waarbij ik merkte dat het me goed deed mijn verhaal te doen. Zij waren erg onder de indruk van het bezoek aan het hospice de dag ervoor.

De jongen (ladyboy) die bediende kwam me bekend voor en zag me nadenkend kijken en vroeg toen "Remeber you me?" Hij was een vroegere bewoner van de tempel, menig jaar geleden. Ik zei dat ik zijn naam niet meer wist, maar wel nog wist dat hij heel mooi kon dansen.