Met een bebloede witte broek,ondanks dat ik er een zakdoek had omgebonden,kwam in bij de tempel aan.
Een hartelijk begroeting met Mami, die weer aanwezig is.
Dan is van de tbc ruimte naar de zaal verplaatst.Nog steeds ligt hij aan een infuus. Zijn ogen
zakken steeds dieper in de kassen, hij eet niet en maakt een heel matte indruk.
Vanmorgen wilde hij wel een potje kippen extract, toen ik hem vanmiddag nog een gaf had hij diarree.
Ook Sajan glijd weer af,stil en terug getrokken ligt hij op zijn bed.
Nèn is juist aan het opknappen ik zag dat hij geen katheter meer heeft en nu en dan is hij ook van de zuurstof af. Na de drie dagen van mijn afwezigheid zag ik dat zijn gezicht een stuk voller is geworden.
Toen ik hem daar op attendeerde maakte hij een gebaar dat hij steeds probeert te eten (wat meestal snoepen is)
Ze raakt niet diep weg maar haar hoofd draait helemaal scheef. Snel wordt er hulp geboden met een injectie en komt ze er weer uit.
Bij haar had ik dat nog niet meegemaakt,maar Mami zei dat ze haar ooit verteld heeft dat ze erg bang voor de aanvallen is.
Ik denk dat ze ook deze voelde aankomen,vandaar die schreeuw.
Na tien minuten is ze uit de versuftheid in is weer hartelijk aan het lachen en eet ze haar bord toch nog half leeg.
Later in de middag komen de Japanse dokters die Mami gisteren aankondigde. Ze hebben een af ander middel dat ze op patiënten willen uit proberen,. Ze zijn al een keer weggestuurd door de abt begrijp ik. Doch willen nu hun middel aan een paar niet patiënten laten uit proberen.waar ze toestemming voor hebben gekregen. Jimmi en Tiboa willen het wel aan.Omdat de oogst van proefkonijnen erg beperkt is bied ik mij ook aan.Ik krijg uitgebreid informatie over het wondermiddel (Cellpure) dat ik drie keer per dag (vijf druppels met wat water aangelengd) moet innemen. Het zou een hoog zuurstof gehalte in het bloed te weeg brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten