zaterdag 14 januari

Een paar dagen kwam ik niet aan schrijven toe,vandaar dat ik even terug ga naar afgelopen dinsdag toen ik een vrije dag nam.
Het was prachtig weer, zonnig maar niet te warm.Ik ben om half elf naar een meer hier in de buurt gereden, waar ik een paar uur in heerlijke rust heb doorgebracht.Er was verder niemand, de jongen die de gasten moest bedienen kwam bij me in de buurt zitten, te wachten tot ik een bestelling deed.
Eindelijk nam ik de tijd om een paar hoofdstukken in mijn boek (De paardenjongen)) te lezen.
Op de terug weg kwam ik langs de "Tesco Lotus", een winkelcentrum waar ik bij de goed gesorteerde apotheek een enkel brace voor Pon vond.
Daarna mezelf op een olie massage getrakteerd (mijn masseur in de massage tempel had een vrije dag).
Nog even over de enorm grote avond markt gelopen,waar ik als buitenlander de aandacht trekt.
s,Avonds kennis gemaakt met vrijwilligster Claudia uit Duitsland die in het guesthouse is gearriveerd.
Zij vertelde me dat ze via een artikel van Andreas Altmann aan dit centrum gekomen is.
Andreas ontmoete ik hier in 1999, hij schreef indertijd een indringend artikel over het hospice in het Duitse blad Focus.(ik zal kijken of het nog op internet te vinden is)

Woensdag  is Ponpen de vrouw van bed 11 niet mee terug gekomen van controle in het ziekenhuis.
Claudia vraagt wat uitleg wat ze kan doen voor de patiënten,fijn dat ze ook probeert te masseren al is ze daar niet in thuis.
Een wesp geef me ervan de schuld dat ze tegen mij aan is gevlogen en zet me dat betaald door haar angel in mijn onderarm te duwen.Toch is er in dit seizoen veel minder hinder van vliegen, muggen,mieren en ander ongedierte.

Donderdag 12 januari,
Bij het vertrekken s,morgens naar het hospice zie ik een hond twijfelen om de grote weg over te steken.
Er komt een auto hard aanrijden en het stomme dier steekt toch de weg over.
Zonder maar iets van vaart te minderen rijdt de auto eerst met het rechter voorwiel over het dier,dat dan op zijn rug ligt en een enorme gil geeft,en ook het achterwiel gaat over hem heen.
 De auto rijdt gewoon door en niemand geeft ook maar een kik.
In een flits zie ik de overreden hond een paar jaar geleden in het hospice, die nog een paar meter verliep terwijl hij zijn geplette achterlijf meesleepte (wat ik ook jaren geleden in India zag)
Mijn maag krimpt in elkaar,doch het beest staat op rent rond en steekt dan de weg weer over en verdwijnt ergens tussen de bosjes.

Claudia heeft vandaag jammer genoeg al moeten afhaken.Ze heeft zich gisteravond laten masseren en denkt dat de uitwerking daarvan negatief is uitgevallen.

Dr. Kitti is vandaag aanwezig.

Rung van bed 4 krijgt s,middags een epileptische aanval,die gelukkig maar kort duurt.

de gestapelde zakjes met bot resten,overgebleven na de crematie

Ik zie dat er een fles zuurstof mee naar het ziekenhuis gaat, het zal toch niet zijn, dat "onze" patiënten daar ook zelf voor moeten zorgen?
Als ik na werktijd in het ziekenhuis de twee patiënten wil bezoeken,hoor ik daar dat Nèn net terug naar het hospice is gehaald (nu begrijp ik ook waar de fles zuurstof voor diende, voor het vervoer van Nèn)
Ponpen is vreemd genoeg niet te vinden.

 vrijdag 13 januari,

Vandaag kreeg Jirawadee weer een epileptisch aanval,ook bij haar was dat deze keer geen zware.
Rung daarin tegen is vandaag nog wat suf.

Als ik wil vertrekken stopt een pick-up voor het hospice met een nieuwe patiënt.

Ponpen opgezocht in het ziekenhuis van LopBuri.
Ik was zo slim om nu haar naam in Thai te laten opschrijven.
Ik kwam een bekende ziekenverzorgster (die jaren geleden bij ons heeft gewerkt) tegen die me naar de juiste afdeling bracht,ergens helemaal afgelegen.
Vandaar dat ze haar gisteren niet konden traceren.

Zaterdag 14 januari.

 De zakjes met vacuüm verpakte boterhamworst die ik vanmorgen meenam gaan grif van de hand in een mum van tijd zijn ze uitgedeeld en verorberd.

 Een van de zusters spreekt me aan en zegt dat ze me op de televisie heeft gezien (zeker de opnames van de Thaise tv een paar weken geleden).
Tibao begroet me deze morgen met "good morning movie star"
Zelfs als ik later over het terrein loop wordt ik door een vreemde auto aangehouden.als het raampje opengedraaid wordt hoor ik dat ze me herkennen van de tv uitzending.

Het werken van de vier jonge Thai vrijwilligers (twee jongens en twee meisjes) die hier vandaag zijn, is al vroeg in de middag stil gevallen ze hangen maar wat rond en houden zich nauwelijks met de patiënten bezig.

Ik heb wat moeite met de drammerige opdrachten van Nèn als ik hem aan het masseren ben.
 De nieuwe patiënt in bed 10 Boontom heeft dezelfde allergische huid klachten als Ahoea destijds.
Ik ben benieuwd of we hem ook "schoon" krijgen.
Tiboa pelt zijn tenen af,er komen lapjes zwart dood vel vanaf.Tiboa is in zijn nopjes met dit karweitje.Tiboa zegt dat er genoeg Vaseline in huis is om Mon te behandelen.

Claudia is nog steeds niet in staat om te werken,wel voelde ze zich vanmorgen een stuk beter zei ze.

Vanmiddag werd een andere Duitse aan me voorgesteld,die om te beginnen een week wil komen werken.Ik hoop dat het haar beter afgaat.
Zij had gedacht hier in het complex een onderkomen te krijgen,nu dat niet gaat komt de jongen van kantoor mij naar een oplossing vragen. Ik bel Wi van het guesthouse en het probleem is opgelost.
Omdat het zaterdag is en Wi vrij is kan ze haar en haar grote koffer komen ophalen.

Als ik naar huis rij staan de twee Thai jongens te liften.Ik neem ze alle twee achterop mee tot aan de grote weg. Het is moeilijk rijden met je knieën tegen het stuur en te zitten op het puntje van het zadel.