dinsdag 17 januari

Toen ik deze morgen halverwege de veldweg richting hospice reed kwam ik de "bekende" monnik tegen.
Hij leeft hier ergens in z,n eentje in een onderkomen in de heuvels.Al vaker heb ik hem op een lift meegenomen,doch nu liep hij in de richting waar ik vandaan kwam.Omdat ik toch wat vroeger was dan anders draaide ik om en nam hem mee tot aan de grote weg waar hij een brommer taxi zou kunnen nemen maar hij vroeg me hem tot bij het winkeltje te rijden waar ik net vandaan kwam om de dagelijkse kranten te kopen voor twee patiënten.

Ik reik Tiboa de nieuwe laarzen aan.
Eerder kwam mij met een nederige blik laten zien dat het oude paar aan zijn voeten,lekten.

 Het is vanochtend erg benauwd, de lucht zit dicht wat het erg drukkend maakt.

Voor Wiet een paar instap slippers, de teen slippers doen hem pijn tussen zijn tenen.
Het is belangrijk dat hij toch blijft lopen en in beweging is.

Pon lag al meerdere dagen in dezelfde boxershort,dus voor kocht ik gisteren een paar nieuwe.
Ik vond het een vooruitgang dat hij de laatste dagen over zijn luier een boxershort droeg als hij rondreed in zijn rolstoel.
Ik vind het belangrijk dat ze hun trots behouden,dus op het boodschappen lijstje ermee!

Nèn is minder dwingend,ik zie dat hij wat minder kortademig is.

Ik zie dat Helga, de (tweede)  Duitse die maandag schoorvoetend begon niet happy is.
Als ik vraag hoe het met haar gaat zegt ze dat ze het erg moeilijk vindt.
Ze heeft  het gevoel dat ze niets toevoegt zegt ze.
Ik zeg haar dat ze de tijd moet nemen,zij moet aan de mensen wennen en de mensen moeten aan haar wennen.

Een uur later zie ik haar buiten bijna in tranen en ongelukkig op het stoepje zitten.
Ik ga naar haar toe om haar te steunen.
Ze is helemaal uit haar doen,had een heel ander idee toen ze twee jaar geleden hier naar toe wilde komen.
Ze verteld over een hospice in Duitsland waar ze twintig jaar geleden heeft gewerkt,maar hier zijn het zoveel jonge mensen voegt ze er aan toe.
Ze zegt dat ze niet ziet wat ze kan doen,dat ze maar wat rond loopt.Ook nu zeg ik haar dat dat tijd nodig heeft,Claudia begint zich vandaag pas een beetje op haar gemak te voelen vertelde ze me net,en begint het fijn te vinden dat mensen haar wat vragen om iets voor hun te doen.

In de loop van de dag zijn drie nieuwe patiënten binnen gekomen, Amnoy in bed 22 en Koson in bed 20 de andere patiënt gaat naar een huisje.

Ban is weer terug in de tb ruimte. Zijn ogen diep terug getrokken in de kassen en klaagt over pijnlijke benen.Als ik deze masseer en hij in slaap valt heeft hij zijn ogen maar half gesloten.

Als ik na werktijd nog wat inkopen doe in het naburig winkeltje zegt het winkelmeisje dat ze me op de tv heeft gezien..