Ik weet dat ze heel graag Balona hebben,dat is een soort boterhammen worst.
Ik had een paar broden gekocht, margarine en een paar pakjes van die worst.
Mami hielp me met smeren en beleggen.
Nalong en Fon zorgde voor het uitdelen.
Ik wil niet alleen mooie plaatjes van prachtige bloemen laten zien,ik wil ook in de realiteit blijven,daarom heb ik toch de voeten van Koson (bed 20) gefotografeerd en wil deze ook tonen.
Mijn streven is om Nèn aan het lopen te krijgen.
Hij wordt steeds wat sterker en blijft goed eten en bloeit op.
Wiray ligt steeds in haar ogen te wrijven,ze zien helemaal rood.
Tijdens het verzorgen van haar ogen heeft ze honderd verhalen.
Als ik aan Wi vraag hoe het met Ponpen is,die in het ziekenhuis ligt.
Zegt ze dat Ponpen is overleden in de tijd dat ik in ChiangMai was.
Haar familie heeft haar van daaruit mee naar huis genomen en is dus niet in de tempel gecremeerd.
Steeds moet ik laveren tussen wat patiënten me allemaal vragen en wat ik allemaal wil doen.
Boonsom van bed 10 heb ik zover dat hij zelf kan eten.
Steeds moest hij maar wachten of er iemand genegen was om hem te helpen.
Vanmorgen (ik was Wiray aan het helpen met eten) kon ik het niet langer aanzien.
Zijn eten stond koud te worden en hij lag maar te wachten.
Ik heb het hoofdeinde van het bed omhoog gedraaid ,hem met kussens ondersteund, een bed tafeltje georganiseerd en zo waarlijk kon hij, nadat ik zijn noedels wat kleiner had gemaakt, in het begin met wat moeite, zelf eten.
Het is mooi om te zien hoe zich koppeltjes vormen.Katchakon, de nieuwe vrouw van bed 24, trekt heel erg naar Kriangsak.Ze komen uit dezelfde provincie en kunnen het heel goed met elkaar vinden.
Katchakon was al snel na haar komst bij meerdere andere patiënten erg geliefd.
Zo ook de twee Lob,s. Wanlob en zijn buurman Naklob zie ik steeds vaker bij elkaar op bed zitten te keuvelen.Vanmiddag waren ze elkaar aan het masseren.
Ik moet meestal tevreden zijn met minimale vooruitgang bij het oefenen en behandelen van de ledematen (meestal de benen) van de patiënten.Vaak is het niet verder achteruit gaan van de mobiliteit al een hele winst.
Bij het naar huis rijden zie ik dat het kadaver van de eergisteren overreden hond nog steeds, nu zwart van de vliegen, langs de weg lig.
Mijn ontstoken duim vraagt weer aandacht. Het weken in de warme biotex help wel even,maar is niet echt afdoende (morgen toch maar even langs de dokter rijden)
Na werktijd gaan Mami en ik op pad om bloemen en een met prachtige rozen versierde verjaardagstaart te kopen voor Wi de gastvrouw van het guesthouse. We eten, hoewel het heel even begint te regenen, buiten een heel lekkere Thaise vissoep.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten