Laatst in een gesprek met Mami gaf ik aan dat ik al lang niet meer in het tweede project ben geweest Zij gaf toe aan dat ze vandaag daar een workshop met de kinderen gaat doen en of ik zin had om mee te helpen.
Doch we zijn nauwelijks 10 km onderweg of we staan langs de weg met pech. Met een uur vertraging, maar gelukkig een andere auto kunnen regelen komen we aan. Mami heeft assistentie van vijf Japanse dames die helpen alle spullen klaar te zetten.
Het project telt zo'n 62 kinderen. Het workshop is voor de jongere kinderen die vandaag een directklaar foto van henzelf gaan versieren. Ik zie dat novicen van een paar weken geleden alweer uit getreden zijn, ze hebben hun gewone burger kleren weer aan.
overzicht van de groep deelnemende kinderen...
uit veel bont- en glitter materiaal is te kiezen voor het versieren van de foto...
Sompong geeft uitleg....
Zelfs de aller kleinsten en de jongetjes doen ijverig mee...
even afkijken bij mijn creatieve buurvrouw....
heel leuk idee en initiatief van Mami....
in volledige concentratie, heerlijk om te zien....
trots op het eindresultaat...de foto gaat in een plastic zakje en er komt een koortje aan..
het gaat niet altijd zoals we willen...
de mijne is toch wel mooier....
ex- monnikje met de mooie ogen....
niet zo tevreden met het resultaat...
ook de jongste bewoner doet mee...
soms nodig dat er een handje geholpen wordt...
Na het harde werken zijn er ijsjes voor de kinderen. We malen ijsklontjes tot sorbet daar overheen komt fruit, dan siroop, rood of groen en daarover heen zoete geconcentreerde melk. Ik heb het ijs malen voor mijn rekening genomen, de vijf anderen doen de rest, een heel werk, maar een lekker en gewild resultaat.
Daarna krijgen we een lunch en een rondleiding, met de kinderen op de foto en in de middag gaan we ijs trakteren bij de ouderen. Al met al een fantastische dag met heel veel tevreden gezichten, zeker niet in de laatste plaats bij de vrijwilligers
een deel van de slaapzaal....
Hier verblijft ook de drie jaar geleden gepensioneerde verpleegster Pattana, voorheen beheerde ze de apotheek van het hospice.
Ze herkent me meteen en wil absoluut op de foto, maar eerst moeten de slippers voor schoenen worden verwisseld. Ik moet beloven dat ik haar de foto's zal sturen.
De vrijwilligers hebben het zwaar bij het afscheid nemen...
Japanse tranen vloeien....
tenslotte nog een weerzien met Sontaya, die twee jaar geleden in het hospice verbleef....
en komt er een einde aan een heel mooie dag, Mami met haar dames gaan terug naar Bangkok en ik ga met chauffeur/ fotograaf Sompong en zijn vriendin terug naar lopBuri.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten