Gisteravond heeft het behoorlijk geregend en vannacht een aanhoudend onweer.
Het is weer wennen aan het voortdurend concert van de padden in de modderpoel naast het guesthouse.
Ook op weg naar het hospice is het opletten geblazen met de gladde modder op de veldweg.
Een deel van de dag is geen water, een ware ramp. Halverwege het douchen van de patiënten was er geen druk meer op het water. Dit komt vaak voor na/bij een onweer.
Mijn handen die ik doorgaans om de tien minuten moet wassen doe ik nu ontsmetten met een flesje gel.
Als je Anan elke dag ziet valt het niet zo op dat hij magerder wordt. Vandaag viel me zijn ingevallen gezicht en zijn magere benen op. Toch eet hij meestal goed. Hij beweegt ook steeds minder en zijn lach wordt sporadisch.
Ik zie dat Sirichai nu drie morfine pleisters op zijn rug heeft. Ik krijg geen hoogte van het beleid en moet het maar proberen los te laten.
In bed 9 is met hoge koorts Jing opgenomen. Jing verblijft in een van de huisjes en is vaak op het bed van Sangwan te vinden, waar ze dan breeduit met haar volle postuur nog maar weinig plaats voor Sangwan laat.
Donderdag 17 april Het kappers duo uit Bangkok weer aanwezig, onafgebroken knippen ze heel wat patiënten vandaag en raak IK even wat klanten kwijt.
Deze, heel bedeesde jongen is zo handig, ik kijk mijn ogen uit hoe kunstig hij knipt, een heel goede vakman, ik word nog net niet jaloers, maar het scheelt niet veel
er zijn nog menige wachtenden voor u.......
Vandaag kan ik niet tegen de smerigheid. Wat me anders niet ZO opvalt irriteert me vandaag het vuil en de stank. Steeds moet ik de neiging om schoon te maken onderdrukken, wat me niet altijd lukt.
Met Jing de vrouw in bed 9 gaat het helemaal niet goed, ze ziet helemaal geel en reageert nauwelijks als je haar aanspreekt. Ik zie wel dat ze steeds zelf drink en zorg er dan ook voor dat haar drinkflesjes steeds gevuld zijn. ze gloeit van de koorts.
Sirichai chanteert me. Hij roept me weer telkens als ik langs zijn bed loop.
Ik heb een paar keer gedaan of ik hem niet hoorde, of gezegd dat ik bezig ben, dat hij even moet wachten. Nu zegt hij als ik dit hem niet masseer dat hij dan niet eet.
Hij weet dat ik na het avond eten geen tijd meer heb om te masseren en toch vraagt hij het elke keer.
Ik zei dat ik kwaad op hem was, later bood hij met een "solly" zijn verontschuldiging aan.
Vrijdag 18 april Er is niemand van de verpleging aanwezig als ik zie dat Jing het benauwd heeft. Daarom besluit ikzelf om haar zuurstof te geven. Haar opgezwollen hoofd is gloeiend heet, haar huid klam en haar voeten koud. Wezenloos kijkt ze voor zich uit.
Wat later zie ik dat Sangwan bij haar aan het bed staat. Ik geef de slecht ter been zijnde Sangwan een stoel zodat ik nu een dan even voor andere dringende dingen weg kan. Ik zie dat Sangwan het moeilijk heeft met de steeds slechter wordende situatie van Jing. Sangwan blijft uren bij haar waken en ik breng haar wat te drinken.
Tegen kwart over twee als ik zie dat het niet lang meer kan duren blijf ik erbij. Sangwan zit zachtjes te snikken en vraagt om een tissue. Heel rustig zakt Jing steeds verder weg en om vijf over half drie sterft ze.
Na een uur zie ik dat ze haar gaan afleggen, er staan meerdere mensen om haar bed. Ik houd afstand omdat ik zie dat S..... dat gaat doen. Ik kan niet tegen de ruwheid waarmee hij werkt en de patiënten benaderd. Sangwan wordt ruw opzij gezet omdat ze in de weg staat..
Van uit de verte zie ik hoe ze Jing haar kleren uittrekken en haar doodskleren aan doen. Ik kan het toch niet laten om er naar toe te gaan en zie dat ze zijn vergeten haar lichaamsopeningen met watten te vullen. Opnieuw moeten haar kleren worden uit getrokken, ik zie dat de witte broek van achter al helemaal vuil is. Ik moet me erg inhouden, maar schiet toch toe om haar hoofd goed te leggen als ik zie dat door al dat ruwe gedoe het hoofd helemaal verdraaid ligt.
Ik weet, wij westerse vrijwilligers zijn vaak te empathisch, dat is niet goed. Maar met dit ruwe en in mijn ogen niet respectvol handeling kan ik niet omgaan.
IN MEMORIAM : JING 18 april 35 jaar.
Ik breng Sangwan terug naar haar bed en troost haar.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten