woensdag 23 april

Nog voor ik het hospice binnen loop vanmorgen komt Wiet me vertellen dat Nung gisteren een epileptische aanval heeft gehad toen hij met Jao aan het oefenen was met lopen.
Hij heeft volgens wat Wan me later vertelt wel een uur in die aanval gezeten omdat er geen injectie voor handen was om hem eruit te halen. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik er niet bij was.
Dit is precies wat ik eer gisteren schreef, dat er zo iets gebeurt en niemand van de verpleging paraat is.
Gelukkig gaat het vandaag weer goed met Nung, al is hij erg stil.

Ik heb vanmorgen brood, boter en Baluna (scherp gekruide boterhamworst) meegenomen.
Terwijl ik het brood aan het smeren en beleggen ben wordt er omgeroepen dat de crematie van Jing zo dadelijk gaat beginnen. Pakai en Nada helpen me met uitdelen van de boterhammen aan de patiënten, zodat ik me alsnog kan haasten naar de crematie.

 Jing

 

                                  een van de vier monniken die in het gebed voorgingen...

wanneer Jing uit de kist getild is zie ik dat een van de drie aanwezige dames een pakje sigaretten tussen de papieren bloemen heeft gelegd.....

 

 

Iets voor half elf is de dienst afgelopen en ben ik net op tijd in het hospice terug voor de lunch van de patiënten.

Dan doe ik een heel vervelende ontdekking, -Sangwan-. Sangwan ben ik helemaal vergeten te vragen om mee te gaan naar de crematie. Hoe kon ik dat vergeten, zo was zo goed bevriend met Jing.

 Er bekruipt me een ontzettend rot gevoel.

Als ik klaar ben met Anan te helpen met eten ga ik naar Sangwan toe, die al meteen haar teleurstelling uit van dat ze er niet bij de crematie kon zijn. Tiboa had haar schijnbaar beloofd om haar er mee naar toe te nemen, zo probeert ze me duidelijk te maken.

Ik haal een rolstoel, want ze kan die grote afstand naar het crematorium niet lopen, en breng haar naar de gebedsruimte. Het laatste stuk is totaal niet met een rolstoel toegankelijk en moet ze toch nog een stukje lopen en til ik haar de verhoging op om bij de oven te komen, die hoorbaar nog volop brand. Ik laat haar door het kijkglas kijken, we zien alleen nog enkele vormen van het skelet.

Nadat ze de bloemen, die ik onderweg plukte, voor de oven heeft neergelegd nemen we afscheid.

Op die manier heb ik geprobeerd haar toch nog afscheid van Jing te kunnen laten nemen en is mijn nare gevoel wat gezakt. 

Op de terugweg zijn we weer aan het lachen en grapjes aan het maken, ja verdriet en vreugde ligt erg dicht bij elkaar en gaan snel in elkaar over.

 

Wat ik begrepen heb van Wi de verpleegster hebben de tbc medicijnen de lever van Manut aangetast, wat de reden is van zijn vreselijke uitziende gele huidskleur. Hij krijgt nu andere medicatie.

 

Ik heb de nieuwe patiënt in bed 9 proberen te scheren, maar ben moeten stoppen omdat het hem pijn deed. Zijn huid zit vol uitslag en puisten.

 

Het volgende artikel haalde ik uit een tijdschrift van de tempel. Er staat niet bij wie het geschreven heeft. Het is het enige artikel in het Engels, al het andere is in Thai.

AIDS INTER

With his strong will to help Phra Alongkot decided to transform the temple into a place for people suffering from AIDS. An eight-bed AIDS hospice was built with support from the Ministry of Public Health in 1992. The hospice was speedily expanded as the number of PLWHAs (lees : People Living With Hiv/Aids)
who needed help increased.

"At first, there were very few patients and only 8 beds. Not long afther. the number of patients increased from 8 to 30, to 50, then to 80 and never declined. Most of them came were discharged from hospitals but had nowhere to go. Their families did not want them to return home. Some of them were left, by their families, in front of the temple" (Phra Alongkot)

In the early days many people were afraid of AIDS. Upon opening the hospice at the temple, the abbot was rejected by the community. People refused to offer him alms and stopped visiting the temple. Against the tide of resistance from the community, Phra Alongkot continued providing care to unwanted AIDS patients. It took at least 3 years to be accepted as more and more families became victims of AIDS.
Even now though a great effort has been made to reduce the stigma but what is said by this woman left at the hospice temple confirms he temple continues to be the choice for PLWHAs.
"I got AIDS from my husband. He died from AIDS three monds ago.
My mom took me here because nobody could take care of me. She was afraid of HIV+, however I understood her. Lended up here, and had no place else to go"

THE GROWING HUMANIZED WORKFORCE CARING FOR AIDS PATIENTS

Many  may wonder how the temple takes care of full-blown AIDS patients.
The care at the temple in the early days of establishment was mainly based on traditional knowledge provided by the abbot. Modern medicine was jointly supported bij public health care sittings of the government sector with  two nurses and one doctor working as volunteers.

The workforce at Wat Pra Baht Nam Phu can now be described as a mixed skills team which includes the services of monks, professional health care providers. healthy PLWHAs, and volunteers Apart from the monks residing at the tempel, there are 4 health care providers, a practical nurse and three registered nurses, working fulltime at the hospice.
These staff received scholarships from the Dhammaraksa Foundation for their Studies and signed contracts to work at the tempel hospice for some years. However, it would not by possible for the employed nurses alone to provides comprehensive care to a large number of severely ill patients. Healthy PLWHAs and volunteers have made a great difference to the care of the patients. The team has saved many lives of PLWHAs.
 The number of deaths from AIDS at the tempel has decreased sharply. The quality life of the PLWHAs has also been enhanced.

Good Hearts and Good Hands Make Good Lives of AIDS Suffering People Visiting  the temple,
a number of volunteers jointly working with the full-time staff in providing excellent care to the full blown AIDS patients can be seen.
Having talked to the care team, both full-time staff and volunteers, a conclusion could be reached that all care givers at Wat Pra Bath Nam Phu were drawn together by the sincere desire to help people who are Suffering and in need.

Ps :  Ik heb de tekst van het artikel precies over genomen van het oorspronkelijke.
        Enkele passages heb ik in de praktijk anders ervaren en /of komen onduidelijk op mij over.