donderdag 24 april

Wanneer ik mijn broekriem tot het laatste gaatje moet bijtrekken om mijn broek niet te verliezen, weet ik dat de tijd van vertrek dichterbij gekomen is. Vooral door de warmte, maar ook door de nodige kilometers die ik dagelijks maak in het hospice en de sobere maaltijden is mijn gewicht met enkele kilo's afgenomen.

Vanmorgen bij het parkeren van mijn brommer kroop een kleine slang vlak voor me over het pad.
Ze schrok van een langs komende auto en kroop terug de bosjes in.

Het is onvoorstelbaar hoe lang de gele bomen blijven bloeien. Slechts een enkele heeft zijn prachtig gouden gewaad verloren. Ondanks de droogte en de hitten blijven ze prachtig bloeien.

 

                               dit is overigens geen goudenregen, maar zeker niet minder mooi....

 

                                                             "Gouden regen" boom


Het is al twee dagen een behoorlijke herrie rond het hospice. De twee enorme grote bomen die vorig jaar het veld hebben moeten ruimen, daarvan zijn ze nu de, steeds opnieuw uitspringende stammen, aan het uit frasen. Het kabaal van de snerpende kettingzagen is oorverdovend. Ik blijf het een groot verlies vinden van de twee prachtige bomen van voorheen.

 

                                        triest restant van wat eerst een prachtige boom was...


Vandaag ben weer een eindje gaan wandelen met Nung in de rolstoel. Toen ik met hem naar het repeteren van de band ging luisteren, iets waar hij anders heel erg van kan genieten, begon hij plotseling te huilen. Ik schrok even omdat ik dacht dat hij misschien weer een epileptische aanval voelde aankomen. De muziek was ook heel erg hard, misschien werd hij daar naar van. Ik kwam er niet achter wat de reden was, de tranen bleven over zijn wangen lopen Ik voelde het schokken van zijn snikken toen ik hem probeerde te troosten. Ik vroeg hem of hij terug naar Walailak (hospice) wilde, daar knikte hij ja op. later hoorde ik dat hij s. morgens ook al had liggen huilen.

 

Sangwan paradeert op haar nieuwe schoenen. De oude waren volledig afgelopen. Ondanks dat Sangwan slecht ter been is loopt ze voor haar doen ontzettend veel. Ze heeft de schoenen dubbel en dwars verdiend. Het was niet eenvoudig om een exemplaar te vinden met klittenbandsluiting. Deze kan ze zonder hulp zelf aan en uit doen.

De Dokter heeft de nieuwe patiënt, Khanchai aan een infuus laten leggen en hem zuurstof gegeven.
Maar niet veel later heeft Khanchai de zuurstof afgedaan en ook de infuus uit zijn arm getrokken.

 

                                       

Een paar keer ben ik bij hem gaan kijken elke keer sliep hij. Doch even voor vier uur ziet Tiboa dat hij niet meer leeft. Dat het zo snel zou gaan hadden we niet verwacht.


IN MEMORIAM : KHANCHAI donderdag 24 april  37 jaar