Mijn laatste werkdag.... meestal de moeilijkste dag van mijn verblijf.
Een drukke dag omdat ik de patiënten zo verzorgt mogelijk wil achterlaten, iets wat bij voorbaat al onhaalbaar is weet ik zelf.
Omdat ik mijn vertrek al een paar dagen geleden heb aangekondigd zijn er ook nog eens veel wensen en vragen om nog even gedaan te krijgen.
Tussen de bedrijven door neem ik hier en daar al van mensen afscheid en word ik overladen met lieve, kleine cadeautjes. Tussen door orden ik ook mijn attributen, die ik graag bij een volgend verblijf weer terug vind.
Ik heb de pech dat de laatste goedwerkende tondeuse me in de steek laat, die ik net vandaag zo hard nodig heb vanwege de diverse vragen nog even geknipt te willen worden.
Dat is voor mij een teken dat ik, wat ik nog allemaal wil los moet laten.
foto: anoniem Sangwan vraagt tot wel drie keer om een knuffel. Mali is zelfs een beetje boos dat ik vertrek.
Annan en Dang willen nog snel even een glad, kaal hoofd geschoren hebben. Pon wil zijn voorraad tekenpotloden nog graag geslepen hebben. Nog snel even oogdruppels en zalf op hoofd en gezicht voor Narat.
Sirichai de beloofde been massage Aan masseren ben ik de laatste dagen bijna niet toegekomen.
Kitti roept me, wijst naar zijn heupwond die vol met mieren zit. Voer Anan en Nung nog wat verse ananas. Een laatste "Chicken brand" voor Buntam en Sommai.
De een na de ander vraagt me voor het schillen van de groene mango die bij de lunch geserveerd was.
De voorraad Pampers is de laatste tijd niet aangevuld, steeds moet ik er naar op zoek
Nog even Buntam zijn pijnlijke benen wat bewegen..
Omdat ik mijn brommer ergens onderdak mag parkeren, kan ik met Pakai en haar man terug naar huis rijden. Daar die besluiten om vroeger naar huis te gaan als eerder de bedoeling was moet ik me op het laatste moment nog erg haasten. Wat misschien wel goed uitkomt bij de laatste moeilijke afscheidsgroeten mijn emoties te kunnen reguleren. Met mijn rugzak al over mijn schouders nog snel een schone Pamper voor Sommai........
de in slaap gevallenTinoyHier en daar vloeit een traan en moet ik beloven dat ik weer snel terug kom.
Met een overwegend dankbaar gevoel verlaat ik het hospice, moe maar vooral erg voldaan....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten