Mali heeft me al een paar keer gevraagd om een foto van haar en mij samen te maken. Ze wil deze net als die met Helga ingelijst hebben. Maar vandaag is ze zo beroerd dat ik haar laat slapen.
Vanmorgen had ze zo'n hevige hoestbui dat ze zuurstof nodig had om op adem te komen.
Sangwan is stil vandaag merk ik. Nog onder de indruk van het overlijden van Jing gisteren.
Wanneer ze even een dutje doet zet ik een vaasje met een paar bloemetjes die ik buiten geplukt heb op haar bedkastje. Als ze me later ziet en bedankt, doe ik quasi verwonderd.
hoe blij kun je iemand maken met zo iets kleins....
Grote delen van de dag ben ik helemaal alleen op de afdeling, hetgeen de laatste tijd steeds vaker voorkomt, ik hoop dat niet iets gebeurd.
Als ik huiswaarts ga heb ik een platte voorband. Na het oppompen heeft hij het gelukkig gehouden tot op de grote weg. Het gat is zo groot dat er een nieuwe binnenband op moet. De eerste pech met mijn nieuwe brommer, waar ik inmiddels toch alweer bijna 800 km mee gereden heb.
zondag 20 april,
Pasen in Europa...Het is zo heet vandaag dat het is alsof vuur uit de lucht valt, maar liefst 39 graden.
Voor morgen wordt er zelfs 40 graden verwacht.
Vandaag wordt het middageten gedoneerd. Grote ketels met een stroperige goed gevulde soep staan klaar om uitgedeeld te worden. Van alle kanten komen de buitenpatiënten hun porti ophalen, samen met een grote plastic beker gekoelde drank.
sorry van de wazige foto, er zat een spatje op de lens.
De steelse blik van Na-da,
altijd even ondeugend.
Het is haar niet aan te zien, maar als er iemand kan eten dan is zij het wel.
Tig keren op een dag zie ik dat iets aan eten is. Ik zag dat van de soep twee porties op had.
maandag 21 april,
De zeventigste verjaardag van mijn zus Elly, jammer dat ik er bij kan zijn.
Gisteren werd een andere van mijn zes zussen vijfenzestig.
In die vijf tussenliggende jaren heeft mijn moeder vijf kinderen gekregen.
Dang is een van de meest rustige patiënten.
Zelden dat hij iets vraagt. Daarom moet ik oppassen dat hij niet ontglipt aan mijn aandacht.
Dang heeft een halfzijdige verlamming en kan niet spreken, wel lopen. Dang is heel lichamelijk en zo verloopt ons "gesprek" dan ook. Hij kan hartelijk lachen om mijn grappen en mijn plagerijen.
Er is een nieuwe patiënt in bed 9 gekomen (ik heb nog steeds de neiging te zeggen het bed van Wirai)
Ik ben er vandaag niet toegekomen hem echt aandacht te geven. (ben weer bijna de hele dag alleen op de afdeling) Hij lag veel te slapen en onwennig rond te kijken. Hij maakt op het eerste oog niet een erge zieke indruk. Hij heeft een vreselijke huid aandoening.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten