Yves, mijn gastheer daar vroeg me mee te gaan om een van zijn patiënten te gaan verzorgen.
(Yves doet samen met een kennis de verzorging van een paar arme, hulpbehoevende mensen)
Met ons drietjes op de brommer met zijspanbak reden we er heen en troffen in een armoedig huis een ongeveer vijftig jarige man aan in een smerig bed.
Joy, (de patiënt) ligt al twaalf jaar zwaar gehandicapt op bed.
Na een ongeval is er een behandelingsfout gemaakt in het ziekenhuis waardoor hij volledig verlamd en spastisch is geraakt.
Noy ontdoet de man van de ontlasting waarin hij ligt en verschoont het bed.
Daarna wordt hij in een stoel met wielen gedragen en naar buiten gereden om gewassen te worden.
Ik krijg een paar latex handschoenen in mijn handen geduwd en mag hem inzepen.
De man geniet van de wasbeurt, totdat zijn broer (die voor hem zorgt) de slang met koud water op hem zet. Even hapt hij naar adem, maar kan dan toch weer lachen.
Terwijl Yves, Noy en de broer druk aan het praten zijn over een eventuele aanleg van een afgeschermde ruimte met een el. geiser, neem ik alle tijd om de man af te drogen.
Ondertussen heeft hij mij al diverse keren bedankt.
Als de man terug in bed ligt, met een trillende onderlip van de afkoeling, poeder ik zorgvuldig zijn knokige, misvormde lichaam in en wrijf hem warm. Zachtjes kreunt onder mijn aanraking en zoekt steeds mijn aandacht. Terwijl de anderen weer in gesprek zijn, blijf ik de man lichtjes masseren.
Met een dankbare brede lach op zijn scheefgetrokken gezicht weet hij me diep te raken en voel ik mijn ogen branden. Hij blijft me bedanken en met grote vriendelijke ogen aankijken. Ik moet mijn tranen verbijten. Het is alsof onze harten even elkaar raken en hij in mijn ziel kijkt, ik kan het niet anders verwoorden
Joy, (vreugde) ik begrijp nu ook waarom hij deze naam draagt, een naam die zo mooi bij hem past.
Op weg terug naar huis laat ik mijn tranen de vrije loop, tranen van ontroering.
Yves knikt begrijpend en laat me in mijn stil zijn. De zon en de wind drogen mijn tranen....
Ik had gisteren nog lang kunnen zoeken naar Sulepon in het ziekenhuis. Terwijl ik in het ziekenhuis was, was hij op weg terug naar het hospice. Wi vertelde me dat hij de nachten in het ziekenhuis niet heeft geslapen en perse naar het hospice terug wilde, toen hebben ze hem laten gaan.
Vanmiddag had hij weer hoge koorts en vroeg hij mij om twee paracetamol.
Sulepon
Sunisa kan gelukkig weer lachen. Dagenlang werd ze geplaagd door hevige buikpijn.
Sunisa
vanavond kon ik de bestelde anti decubitus matras ophalen
BEDANKT DONATEURS !!
Wat Shipa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten