Een onaangekondigde verrassing, alleen jammer dat ze maar twee dagen kan blijven. Ook de patiënten zullen blij zijn haar weer te zien, vaker vroegen ze me naar haar.
Mami verteld me dat ze het druk heeft en daarom maar zo kort kan blijven. Ze heeft een foundation opgericht, (Hug en Smile) die zich ook bezig houdt met voorlichting rond hiv en aids en veel van de indianen verhalen die hier nog gaan uit de wereld te helpen. Dat is heel erg nodig, er is onder de mensen hier nog heel veel onwetendheid, en misverstanden rond hiv infectie. Zo krijg ikzelf hier soms door bezoekers de vraag of ik niet bang ben om geïnfecteerd te raken, terwijl ik een patiënt bv te drinken geef.
Mami geeft nu in Bangkok workshops aan groepen en voorlichting op scholen.
Laat ook bv ouderen in contact komen met geïnfecteerde kinderen. Dit alles ook om mensen met hiv en aids dichter bij gemeenschap te brengen.
Zodat ze in de toekomst niet meer verstoten worden en bij hun families kunnen blijven.
Vanmiddag ben ik in de lunchpauze met mr.Samrid gaan lunchen in de stad. Ik zie Samrid niet meer zo vaak omdat hij nu een baan heeft in Bangkok en maar om de paar weken naar huis komt in LopBuri.
Ik kreeg zoals vaker ook een hele les over Boeddhisme, zijn stokpaardje. Na veel te veel te hebben gegeten weer terug naar het hospice gereden.
gepensioneerd militair (geestelijke verzorging) mr.Samrid Komkhum
Zondag 12 augustus.
Verjaardag van koningin Sirikit en tevens Moederdag.
Namens alle patiënten die haar moeder noemen geef ik Pakai een bloemenkrans, voor mij is zij de moeder van Wat Prabat Nampo.
moeder en vriendin, Pakai
Van Sutree krijg ikzelf ook een bloemenkrans.
Hij zegt mij te beschouwen als zijn moeder. Dat vind ik een hele eer en draag het maar toe aan mijn aanwezige vrouwelijke eigenschappen. In het verleden ben ik wel vaker gevraagd door een patiënt of ik zijn vader wilde zijn, en op dit moment beschouwd Pong mij als zijn oom. Maar een moedertitel is me nooit eerder ten deel gevallen.
Gelukkig heeft Mami nog tijd om samen te gaan eten vlak voor haar vertrek naar Bangkok.
Zo kunnen we nog even bijpraten, want ik weet niet of ik haar nog zie voordat ik weer naar Nederland terugga.
Ik besteed het geld van de jaarlijkse donatie aan "The Garden of Eden" in Rayong deze keer aan de nieuwe foundation "Hug en Smile" van Mami.
Mami en Sutree
Tot mijn verrassing zie ik Jimmi. Ik hoorde dat hij was opgenomen in het ziekenhuis van lopBuri (ik wilde hem toevallig vanavond gaan opzoeken)
Vanwege grote vochtophoping in zijn benen door zijn nier falen, kreeg hij hartklachten. Voorheen deed hij de wondverzorging van de patiënten.
Ik zie dat zijn voeten en onderbenen weer geslonken zijn. Ik hoop dat het nu goed met hem blijft gaan, eigenlijk zou hij getransplanteerd moeten worden, maar dat kost 20.000 euro heb ik geïnformeerd.
Door een stoot tegen een scherpe bedbeugel haal ik mijn scheenbeen open.
Meteen alles in rep en roer (als iemand ligt te sterven hoor je niemand) als ze zien dat ik me door Pipon laat verbinden.
Jammer nu kan ik de geplande massage voor morgen wel vergeten. Na zeven dagen werken was ik daar wel aan toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten