Lang onder de handen van een echte kapper.
zelfs tijdens de knipbeurt van zijn baas Lang, wijkt deze hond niet van zijn zijde...
Daar ben ik met mijn tondeuse maar een heel slap aftreksel van en heb hun dan ook niet als concurrenten ervaren.
Des ondanks heb ik werk genoeg.
Thong krijgt coupe "skinhead"
foto : Tum
In een mum van tijd zat de "wachtruimte" vol en moest er een lijst worden aangelegd voor de volgorde. Helaas hebben ze niet elke belangstellende kunnen knippen wegens tijdgebrek.
Van Wan begreep ik dat ze het Pro-Deo deden en over twee maanden weer terug komen.
In het verleden heb ik vaker dacht dit te organiseren maar dat stuit je toch op gebrek aan taalkennis. Zo hebben Mami en ik ook wel gedacht om een tandarts te laten komen, veel patiënten hebben een slecht onderhouden gebit en daardoor vaak last van kiespijn.
Sunisa krijgt een nieuwe coupe
Patsaya knipt de nagels van Rugrok
Al enkele dagen heerst er een verkoudheid virus in het hospice. Patiënten hoesten en niezen en klagen over keelpijn
In de loop van de ochtend ben ik er zelf mee behept.
s, Middags moet ik snotterend en niezend het veld ruimen, ook al om verdere besmetting te verspreiden, ga ik ziek naar huis
donderdag 22 augustus,.
Ik voel me wonderwel een heel stuk opgeknapt en heb absoluut geen zin om in bed te blijven.
In de loop van de ochtend wordt ik voorgesteld aan Manou een jonge man uit Frankrijk die een week vrijwilligerswerk hier wil doen. Gelukkig heeft hij affiniteit met massage. Na een korte uitleg en een rondje door de zaal komt er de eerste vraag voor massage en voor Manou de start van een intensive week. Van Sangwan krijgt hij een diadeem om zijn lange haren tijdens het masseren uit zijn gezicht te houden.
Manou en Sunisa
In de namiddag gaat mijn neus en hoofd weer dicht zitten.
Ik heb vanavond met Pakai afgesproken om met haar gezin te gaan uiteten.
Ik wil hun trakteren omdat ze altijd voor me klaar staan.
Ik had Manou ook gevraagd om mee te gaan, maar hij zegt zo moe te zijn dat hij meteen naar bed gaat.
vrijdag 23 augustus.
Aompai vertelde me eerder dat ze een ongeluk heeft gehad en het litteken dat ze daarvan in het keelkuiltje heeft is van de tube van de beademing.
Vandaag tekende ze een auto en iets dat op een fiets leek, maar zei dat het een brommer moet voorstellen. Toen legde ze daarnaast een foto van twee jongetjes, naar mijn schatting zes en acht jaar. Ze gaf aan dat zij en de kinderen op de brommer zaten en maakte toen een felle beweging van een frontale botsing. Ze vertelt dat de zoontjes op slag dood waren en zij zwaar gewond.
Dan blijft het even stil en ook ik heb geen woorden.
Later als ik er over denk ben ik blij dat ze het verteld, en ook blij dat ze het mij toevertrouwd.
Dan is het ergens een voordeel dat je de taal niet beheerst. Ik weet niet of ik het aan zou kunnen al die verhalen van de patiënten te weten.
Gisteravond toen ik van het etentje terug naar huis liep zag in de verte op de grote weg ook weer de nodige zwaailichten van politie- en ambulancewagens.
Vorige week stond er een foto in de krant van een zwaargewonde drie maanden oude baby die van de schoot van de brommer rijdende moeder was gegleden.






Geen opmerkingen:
Een reactie posten