zaterdag 10 augustus

foto:  Tum     gemaakt tijdens Kavansaa  22 juli  bij de Tamboon (offering)

 

Neung heeft door zijn blindheid en spasmen in zijn handen niet het besef zijn offergave in de mand van de monnik te leggen. Zodat de loop van de rij monniken even werd gestagneerd.

Met wat hulp lukte het alsnog.

Op de voorgrond Phra Alonkot.de hoofdmonnik en stichter van het project WPN.

 

Van de vijfendertig patiënten in het hospice WALALAK zijn op dit moment tien vrouwen.

 

Afgelopen dinsdag op mijn vrij genomen dag wilde ik gaan zwemmen, doch het zwembad van LopBuri Inn Resort was gesloten vanwege werkzaamheden,

Ik ben toen naar het meer even buiten LopBuri gereden en daar een paar uurtjes lezend door gebracht.

 

 

het grote meer een paar km buiten LopBuri

 

 

 

Ook als je blind bent kun je je verdienstelijk maken op het terrein, dit getuige deze onkruid wiedende patiënt. Hij helpt trouwens ook mee in het naaiateliertje en veegt paden.

 Supata vraagt om een hoofdmassage, ook Supata is blind. Ze ondergaat de massage in alle stilte en concentratie. Supata heeft een bijzondere manier om zich te wassen. Ze gaat met haar kleren aan onder de douche (bakken water over je heen gooien) Komt dan druipnat de zaal oplopen (zoekt tastend haar weg tussen de bedden), haar handen in plastic zakjes gestoken en droogt zich op haar bed (ook met kleren aan) af en zet dan de ventilator aan en gaat ervoor zitten.

Gisteren was er een enorme knal, de grond trilde. Ik vermoed dat bij een militaire oefening hier dichtbij een bom tot ontploffing is gebracht. Geschrokken en met een onbehaaglijk gevoel moest meteen terug denken aan de explosie bij DSM in de zeventiger jaren. Ik werkte toen in Stein bij Macintosh en dacht dat de wereld verging. Als ik om me heen kijk zie ik dat er nauwelijks op de knal gereageerd wordt, wat me wel geruststelt.

Wilai heeft een huilbui. Het is moeilijk om erachter te komen wat de oorzaak is, ga dus maar even mee in haar verdriet. Als ik na een tijdje vraag of ik een Cola voor haar zal halen, vindt ze dat goed en kan ze weer lachen.

 

Zo tref ik de meeste ochtenden bij aankomst Sangwan aan.

Uitrustend bij een van de Boeddhabeelden nadat ze al, heel slechtlopend, zonder hulpmiddel een wandeling van zeker een honderd meter heeft afgelegd.

Pong van bed 14 weet me te vertellen dat hij vindt dat ik op Alain Delon lijk.
Het is jammer dat Pong niet geliefd is (ik heb geen idee waarom) en dat terwijl hij zo aardig is
Hij wordt door bijna iedereen genegeerd.
Dat is al zo van toen hij hier pas kwam. Ik zei toen een keer tegen hem dat hij een vriend van mij was. Dat vond hij geen goed idee, liever wilde hij dat ik zijn oom zou zijn. later doopte hij Marijke tot zijn tante.
Als Pong  s, middags zijn grote boodschap gedaan heeft gaat hij op zijn linkerzij liggen, wachtend dat iemand hem komt verschonen (en dat kan soms lang duren) en dat gaat dan zwijgend. Als ik toevallig in de buurt ben vraag ik of hij klaar is en geef hem meteen ook een onder beurt.

Vandaag ben ik geïnviteerd door mr. Samrid om te gaan uiteten in de stad.
Samrid ken ik vanaf de eerste keer dat ik hier kwam, hij had indertijd een winkeltje op het terrein.
Omdat hij als en van de weinigen Engels sprak was hij mijn steun en toeverlaat.


Al twee avonden ben ik vroeg naar bed gegaan, een keer zelfs al om acht uur en werd toch pas om zes uur wakker.
Die avonden regende het en viel ik luisterend naar de regen en het concert van padden in slaap.
tegen een uur of vier kwamen daar de hanen nog eens bij, die een kakofonie van verschillende kraaipogingen produceerden.