Sunisa schatert van het lachen als ze mijn verbaast gezicht ziet (ik denk dat mijn ogen op stokjes waren) als ik een grote zwarte kever onder haar bed zie uit kruipen. Het beest kan maar langzaam vooruit omdat hij een lange sliert spinrag aan een van zijn achterpoten meesleurt. Ik wijs geschrokken in de richting van het zeker tien centimeter lange donkere gevaarte, maar Sunisa kan door haar lachbui niet overeind komen en moet haar schuddende buik vasthouden. Ik moet wel een erg raar gezicht getrokken hebben. Eindelijk hapt ze weer naar adem, maar kan nog steeds niet kijken, naar waar ik zo van schrok, omdat haar hoofd ver naar achter in het kussen gedrukt is.
Dikke tranen rollen over haar wangen als ze eindelijk overeind kan komen.
Intussen komt Kanung aanlopen om te kijken wat er gaande is.
Pakt met een stalen gezicht het enge beest tussen duim en wijsvinger aan de zijkanten van het vette lijf en draagt het naar buiten. Nog een poos erna lopen mij de rillingen nog over het lijf, terwijl Sunisa weer langzaam bijkomt en haar tranen droogt.
Nipta van bed 11 weigert elke vorm van eten en drinken. Zelfs de kleinste hoeveelheid water die ik met een spuitje in haar mond brengt spuugt ze uit.
Tegen Wan, haar buurvrouw, zei ze dat ze niet meer wil leven.
Het is moeilijk, maar ik moet haar wens uiteindelijk na een paar vergeefse pogingen respecteren.
Ik verschoon haar met gitzwarte ontlasting ( die wel eens haar laatste zou kunnen zijn)bevattende luier en ondersteun haar gezwollen, pijnlijke benen. Ik zie op haar bovenbeen "stop love" getatoeëerd. Wan zei dat ze met Moederdag (12 aug.) heeft zitten wachten op haar dochter. Steeds naar de deur kijkend of ze er aan kwam.
Toen dat niet gebeurde heeft ze de moed opgegeven.
Patsaya geeft Annan te eten.
Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zag dat een verpleegster hielp bij het eten geven.
Patiënt Phra Nutchapon doet een dutje nadat hij zijn oefeningen heeft gedaan. Verwissel zijn kussensloop die doornat van het zweten is.
Een groot gat in het hoofd van deze buiten patiënt. Opgelopen tijdens een klus.
Hevig bloedend werd hij de zaal binnen geleid voor eerste hulp. Doch de snee is zo groot dat hij naar het ziekenhuis moet om deze te laten hechten.
Bij terugkomst heb ik zijn hoofd kaal geschoren, voorzichtig rondom de hechtingen, de wond van haren vrijgemaakt.
Lek, de patiënt in de tbc ruimte is na een bezoek aan zijn dochter in Bangkok niet meer terug gekomen. Lang ruimt het bed af en verzameld een grote zak met spullen die hij heeft achter gelaten.
Ook het bed van Kew komt vrij, ik denk dat ze naar de vierde verdieping is terug gegaan. Gelukkig is ze weer sterk genoeg na de ziekenhuis opname.
Doch haar bed blijft niet lang leeg er wordt een hevig zieke buitenpatiënt binnen gebracht die aan de zuurstof moet.
Ik zie tot mijn geruststelling dat Salai ook bij anderen zijn behoefte om te knuffelen toont. Vandaag was hij vaak te vinden bij het bed van de blinde Neung, die altijd wel in is voor wat belangstelling.
De "hond met de blauwe tong" is me wel bekend, de hond van Lang en Oo is echter bijna helemaal blauw.
Maandag 19 augustus
Mijn vrije dag gaat hoofdzakelijk op aan klusjes. Ik begin al vroeg met de was.
Dan moet ik naar de garage om mijn brommer te laten keuren om met dat bewijs naar een kantoor te gaan om voor betaling van de taks. Nooit eerder deden ze dat zo uitgebreid (komt zeker omdat mr. Samrid er deze keer niet bij is) Daarna ga ik naar de kapper, om me daarna te laten masseren.
Het dutje na de massage lukt vandaag niet omdat er naast het huis met veel lawaai de begroeiing van het grote onbebouwde perceel wordt gerooid, dat tot diep in de middag duurt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten