Ook om vanochtend naar het ziekenhuis te gaan om Anan te bezoeken, heb ik door de rugzak vol boodschappen waaronder een kussen voor Supin, uitgesteld tot morgen op mijn vrije dag.
Bij het binnen rijden van het tempelcomplex zie ik de ramen van de gebedsruimte openstaan, een teken dat vanmorgen de crematie van Takapong zal plaats vinden.
Vanwege het kussen aan het stuur van de brommer kan ik niet zoals gewoonlijk zwaaien naar enkele groetende mensen die ik tegenkom bij het oprijden van het terrein.
Binnen aangekomen vraag ik, na het omdoen van het mondkapje, aan Wi of ze weet hoelang Anan nog in het ziekenhuis moet blijven. Ze kijkt me even onbegrijpend aan en na een paar seconden,als de vraag is doorgedrongen, zegt ze dat hij gisteravond uit het ziekenhuis is terug gekomen.
Ben ik blij dat ik mijn bezoek even uitstelde, anders was ik voor niets geweest.
Had ik het gisteren over het koppeltje Somsak en zijn vriendinnetje (ben even haar naam kwijt)
Ligt hij van vanmorgen op de ziekenzaal,gewond door een brommer ongeluk.Even later zie ik haar mank lopend de zaal binnenlopen.Uiteindelijk is het vrij goed afgelopen.Ik begrijp van haar dat ze toch in het ziekenhuis zijn geweest.Ik hoop niet dat de oorzaak met zijn hersentumor (uitval?) te maken heeft.
Door de hele ochtend druk bezig te zijn geweest ben ik helemaal de crematie van Takapong vergeten.
Ik vind het heel erg vervelend,maar kan er niets meer aan doen. Marijke heeft er ook niet meer aan gedacht zegt ze me in de middagpauze.
Al een paar dagen helpt een jonge Thai mee als vrijwilliger. Ik merk het bij het aantal vragen voor massages.
Wanneer ik Sangwan aan het masseren ben, begint Marijke al met het wassen van Salai in bed 19.
Ik wilde het vanmorgen samen met Tiboa doen,maar de jongen vroeg het naar de middag te verschuiven.(Tiboa is op dit moment het voorraadhok aan het uitmesten,een uiters smerig karwijtje). Marijke heeft ook al zijn nagels proberen te knippen maar dat viel niet mee zei ze.
Zijn nagels zijn even donker als zijn hele slechte huid.Bovendien heeft hij iets aan zijn pols,het lijkt of die gebroken is. Als we het Wi laten zien zegt ze dat vrijdag de dokter komt.
Ik organiseer voor hem een luchtmatras, die ongebruikt op het bed van de overleden Rugsuriyan ligt.
De jongeman is zo licht dat ik hem met gemak op pak om even in een rolstoel te zetten, om de matras te kunnen installeren.
Na deze hele "operatie" kijkt Salai heel tevreden en komt inmiddels ook een beetje los. Hij probeert, verlegen, een beetje Engels te praten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten